Normal Olmak Kimin İşine Yarıyor?
“Normal olmanın öğretildiği yerde, vicdanla yaşamak…”
/content/a078ea2d-2a76-4613-beb8-f80debf5ebf6.jpeg)
- Blog Yazısı
Blog Yazısı
Zaman bazen cevaplardan çok derin bir sessizlik yaşatır. Ve her halükarda herkes, hayat dediğimiz evredeki kendi yolunu ve yükünü kendi seçer.
Velhasıl kelam, biz artık dört kardeş değiliz.
Kalanlarımıza düşen, yaşanmışlıkları inkâr etmeden nefes almaya devam etmek…
İnsan, ölerek arınmaz, biliyorum. Sadece susar. Ve geride kalanlara, o suskunluğun ağırlığını taşımak kalır.
Ben, dürüstçe bu ağırlığı taşımayı reddediyorum…
Bu haykırdığım anlamına gelmez ama şimdilik doğru zamanda doğru kelimelerle doğru kişilere susmayı da konuşmayı da beceremiyorum.
Özür dilerim.
Dostlarca paylaşılan, paylaşılacak her iyi dilek içinse sonsuz teşekkür ederim.
…
Normal olmak, çoğu zaman bir erdem değil; sadece daha az soru sormanın diğer bir adıdır.
Bize ilk günden beri hep “uyumlu” olmayı öğrettiler. Sesimizi mümkün olduğunca kısmayı, söz verilmedikçe konuşmamayı, köşeleri yumuşatmayı, rahatsız edici olanı kınamayı, başımıza aynısı gelince ise susmayı… İçimize atmayı…
Sonra da buna “olgunluk” dediler.
Oysa ben büyüdükçe şunu gördüm: normal denilen şey, çoğunluğun konforuydu. Öğrendiğim ise: o konforun hakikatin en eski düşmanı olduğu…
Yanlış, yeterince uzun süre tekrar edilirse “alışılmış” olur… Pek çok yazımda da bahsederim hep “kendini kandırma sanatı”nın inceliklerinden… Alışıp da içselleştirdiğimiz her şey bir gün kendi gerçekliğimiz olur. Doğru zannettiklerimiz…
Bu yüzden “sorun çıkaran” insanlar sevilmez. Soru soranlar ötekileştirilir. Çünkü gerçeklerle yüzleşmek insanoğluna ağır gelir. Düzeni bozduklarından değil perdeyi araladıklarından “tü kaka” denir.
Ben hiçbir zaman kolay insan olmadım. Çünkü kolay olmak, çoğu zaman sessiz kalmayı gerektirir. Boyun eğmeyi, sineye çekmeyi gerektirir.
Ben?
Sessiz kalamadım.
Yanlışa yanlış dedim.
Herkes ezberleri tekrar ederken hep ama hep sorguladım.
Bunun bedelini de çok ödedim.
Dışlanarak, görmezden gelinerek, “fazla” bulunarak…
Ama şunu öğrendim:
Kendin olmaktan vazgeçerek kazanılan hiçbir onay, gerçek değildir. Ben bugün mümkün olabilen en mükemmel halime, bu net duruşumla, o inatçı düsturumla, çabalayarak, daha çok çalışıp daha çok sorgulayarak geldim.
Keyfim ve vicdanım hep bunu doğru buldu çünkü…
Bugün hâlâ daha çoğu insana göre “normal” birisi değilim.
Olsun…
Bunun bir eksik değil, bir etik tercih olduğunu biliyorum.
Bazı insanlar uyum sağlar, bazıları ise olup biteni görür. Görmek, her zaman konuşmayı gerektirmez ama susmak da her zaman masum değildir. Sustuklarında da sorumludur insan.
Bu metni bir itiraz ya da isyan olsun diye değil, gerçeği inkâr etmeyi reddettiğim için yazdım.
Herkes, kendi payına düşenle ne yaptıysa ona dair…
Çünkü ve bence bu dünyada “normal” insana değil, daha çok “vicdanı olan insana” ihtiyaç var.
- Muhteşem!2

- Tebrikler!1

- Umut Verici!1

- Bilim Budur!0

- Mmm... Çok sapyoseksüel!0

- Güldürdü0

- İnanılmaz0

- Merak Uyandırıcı!0

- Üzücü!0

- Grrr... *@$#0

- İğrenç!0

- Korkutucu!0

Evrim Ağacı'na her ay sadece 1 kahve ısmarlayarak destek olmak ister misin?
Şu iki siteden biriyle hemen destek olabilirsin:
kreosus.com/evrimagaci | patreon.com/evrimagaci
Çıktı Bilgisi: Bu sayfa, Evrim Ağacı yazdırma aracıyla 22.11.2026 17:36:30 tarihinde oluşturuldu. Evrim Ağacı'ndaki içerikleri birden fazla editör sürekli gözden geçiriyor, güncelliyor ve geliştiriyor. Bu çıktıdan sonraki güncellemeleri görmek ve içeriğin en güncel hâlini okumak için şu adrese git: evrimagaci.org/s/21984
İçerik Kullanım İzinleri: Evrim Ağacı'ndaki yazılı içerikler orijinallerine hiçbir şekilde dokunulmadığı sürece izin alınmaksızın paylaşılabilir, kopyalanabilir, yapıştırılabilir, çoğaltılabilir, basılabilir, dağıtılabilir, yayılabilir, alıntılanabilir. Ancak bu içeriklerin hiçbiri izin alınmaksızın değiştirilemez ve değiştirilmiş hâlleri Evrim Ağacı'na aitmiş gibi sunulamaz. Benzer şekilde, içeriklerin hiçbiri, söz konusu içeriğin açıkça belirtilmiş yazarlarından ve Evrim Ağacı'ndan başkasına aitmiş gibi sunulamaz.
Yorumlar 0