Normal Olmak Kimin İşine Yarıyor?

Zaman bazen cevaplardan çok derin bir sessizlik yaşatır. Ve her halükarda herkes, hayat dediğimiz evredeki kendi yolunu ve yükünü kendi seçer.

Velhasıl kelam, biz artık dört kardeş değiliz.

Kalanlarımıza düşen, yaşanmışlıkları inkâr etmeden nefes almaya devam etmek…

İnsan, ölerek arınmaz, biliyorum. Sadece susar. Ve geride kalanlara, o suskunluğun ağırlığını taşımak kalır.

Ben, dürüstçe bu ağırlığı taşımayı reddediyorum…

Bu haykırdığım anlamına gelmez ama şimdilik doğru zamanda doğru kelimelerle doğru kişilere susmayı da konuşmayı da beceremiyorum.

Özür dilerim.

Dostlarca paylaşılan, paylaşılacak her iyi dilek içinse sonsuz teşekkür ederim.

…

Normal olmak, çoğu zaman bir erdem değil; sadece daha az soru sormanın diğer bir adıdır.

Bize ilk günden beri hep “uyumlu” olmayı öğrettiler. Sesimizi mümkün olduğunca kısmayı, söz verilmedikçe konuşmamayı, köşeleri yumuşatmayı, rahatsız edici olanı kınamayı, başımıza aynısı gelince ise susmayı… İçimize atmayı…

Sonra da buna “olgunluk” dediler.

Oysa ben büyüdükçe şunu gördüm: normal denilen şey, çoğunluğun konforuydu. Öğrendiğim ise: o konforun hakikatin en eski düşmanı olduğu…

Yanlış, yeterince uzun süre tekrar edilirse “alışılmış” olur… Pek çok yazımda da bahsederim hep “kendini kandırma sanatı”nın inceliklerinden… Alışıp da içselleştirdiğimiz her şey bir gün kendi gerçekliğimiz olur. Doğru zannettiklerimiz…

Bu yüzden “sorun çıkaran” insanlar sevilmez. Soru soranlar ötekileştirilir. Çünkü gerçeklerle yüzleşmek insanoğluna ağır gelir. Düzeni bozduklarından değil perdeyi araladıklarından “tü kaka” denir.

Ben hiçbir zaman kolay insan olmadım. Çünkü kolay olmak, çoğu zaman sessiz kalmayı gerektirir. Boyun eğmeyi, sineye çekmeyi gerektirir.

Ben?

Sessiz kalamadım.

Yanlışa yanlış dedim.

Herkes ezberleri tekrar ederken hep ama hep sorguladım.

Bunun bedelini de çok ödedim.

Dışlanarak, görmezden gelinerek, “fazla” bulunarak…

Ama şunu öğrendim:

Kendin olmaktan vazgeçerek kazanılan hiçbir onay, gerçek değildir. Ben bugün mümkün olabilen en mükemmel halime, bu net duruşumla, o inatçı düsturumla, çabalayarak, daha çok çalışıp daha çok sorgulayarak geldim.

Agora Bilim Pazarı

Specter Go

Spectre Go, uzaktan çalışanlar ve dijital göçebeler düşünülerek tasarlanmıştır. Bu 3 yönlü laptop çantasında stil, kullanışlılık ve şıklık bir arada. Çanta 3 benzersiz şekilde taşınabilir; el, omuz veya postacı çantası olarak. Kalın yastıklı laptop bölmesi, 16″ MacBook Pro laptop sığacak kadar büyüktür.

Devamını Göster

₺1,050.00

Satın Al Tüm Ürünler

Keyfim ve vicdanım hep bunu doğru buldu çünkü…

Bugün hâlâ daha çoğu insana göre “normal” birisi değilim.

Olsun…

Bunun bir eksik değil, bir etik tercih olduğunu biliyorum.

Bazı insanlar uyum sağlar, bazıları ise olup biteni görür. Görmek, her zaman konuşmayı gerektirmez ama susmak da her zaman masum değildir. Sustuklarında da sorumludur insan.

Bu metni bir itiraz ya da isyan olsun diye değil, gerçeği inkâr etmeyi reddettiğim için yazdım.

Herkes, kendi payına düşenle ne yaptıysa ona dair…

Çünkü ve bence bu dünyada “normal” insana değil, daha çok “vicdanı olan insana” ihtiyaç var.