Beyaz Geceler, Rus edebiyatının şüphesiz en değerli yazarlarından biri olan Dostoyevski'nin 20'li yaşlarının sonuna doğru yazdığı kısa öyküsüdür. Dostoyevski, Beyaz Geceler'de melankolinin romantizmle beraber ele alındığı bir atmosfer yaratır.

Beyaz Geceler, Dostoyevski’nin gençlik yıllarının romantik coşkusunu, St. Petersburg’un o meşhur alacakaranlık geceleriyle harmanladığı bir başyapıttır. Roman, kalabalıklar ortasında büsbütün yalnız kalmış isimsiz bir Hayalperest ile kalbi başka biri için çarpan Nastenka’nın dört geceye sığan kısacık karşılaşmasını ve ayrılığını anlatır.

Eserin odak noktasında yer alan Hayalperest, Dostoyevski edebiyatında ilerleyen yıllarda sıkça karşılaşacağımız, o odasına kapanan, toplumdan izole olmuş içsel insan tipinin ilk somut örneğidir. Gerçek dünyada kendine bir yer bulamadığı için kendi zihnindeki kurgusal evrene sığınan bu genç adam, Nastenka ile karşılaştığında ilk kez somut bir insanla bağ kurar ve hayal dünyasından gerçekliğe doğru bir adım atar. Ancak bu temas, ne yazık ki karşılıksız bir aşk olarak kalır. Nastenka’nın kalbi, kendisini bir yıl önce bırakan ve dönmeye söz veren eski kiracısındadır. Hayalperest, karşısındaki kadına derin bir tutkuyla bağlansa da onun bekleyişine, umutlarına ve nihayetinde sevdiğine kavuşma anına tanıklık etmek zorunda kalır.

Romanı sıradan bir aşk hikâyesinden ayıran asıl unsur, finaldeki kabulleniştir. Nastenka, eski sevgilisi çıkıp geldiğinde Hayalperest'le evlilik hakkında konuşup ona umutlar vermesine rağmen onu ardında bırakıp gider. Fakat Hayalperest, bu duruma öfkelenmek, sitem etmek ya da intikam duygularıyla dolmak yerine son derece anlayışlı bir tavır sergiler. Sevdiği kadının mutluluğunu kendi kırgınlığının üstünde tutar. İşte bana göre kitabın en etkileyici kısmı da burası; çünkü Hayalperest, sevginin bencil bir sahip olma arzusu değil, karşındakinin mutluluğuna sevinebilme erdemi olduğunu bize kanıtlıyor.

St. Petersburg’un beyaz geceleri de hikâyenin duygusal derinliğine katkıda bulunur. Gecenin getirdiği geçici aydınlık, karakterlerin umutlarını ve hayal kırıklıklarını simgeler. Roman, sadece bir aşk hikâyesi değil, aynı zamanda insanın hayaller ile gerçekler arasında sıkışıp kalmasının trajik bir portresidir. Dört gecelik o tatlı rüya bittiğinde geriye soğuk bir sabah ve yine aynı yalnızlık kalır. Yine de yazarın da dediği gibi, koca bir insan ömrü düşünüldüğünde, bir anlık tam ve katıksız bir mutluluk az şey değildir.

Nebulith kanalı hak ettiği değeri kesinlikle görmeyen bir kanal. İçerikleri çok kaliteli. Kanalı diğer kanallardan ayıran özelliği , kendisi gibi kanalların kendilerini diğer kanallardan ayırdığı özelliklerinden çok daha farklı.
Örnek olarak A kanalı daha gerçekçidir, B kanalı daha eğlencelidir, C kanalı da her ikisidir. Fakat Nebulith içeriklerinin yanı sıra anlaşılır ve üretken bir kanal.
Peki puanı nereden kırdım?
İçerikleri harika fakat her kitleye hitab edebilmesi için biraz disiplin, biraz uzun video, en fazla da ciddiyet gerekiyor. Bu özelliklerin hepsini gelecekte bu kanalda görüp izlemek çok isterim ve bu kadar kaliteli içeriği gördükten sonra da beklerim.

Çıktığı gün filmi izledim. Ve sizi bilmem ama ben filme bayıldım! Ben bu filmi kusurlarıyla sevdim. Gerçekten! Peter'ın yalnızlığı ve arkadaşı Ned'i, eski sevgilisi MJ'i sürekli araması... Olağanüstü. Filmde net olarak bir kötü yok. Hatta çizgi romanlardan bildiğimiz kötüler ilk sahnelerde Spider-Man onlar önceden haklamış olarak gösteriliyor. Jean DeWolff ile bağı çok güzeldi. Sanki yeni May hala gibiydi ve DeWolff sayesinde de Peter'ın otorite kazanması ve bir durum olduğunda korunması farklı hissettirdi. Ve polisler ona karşı çıkmak, mızmızlık etmek yerine Spider-Man'i dinlemeleri de farklı ve gerçekten güzel hissettirdi. Sonrasında Punisher var tabii. Harikaydı! Zaten "Punisher: One Last Kill" filminin de incelemesini yapmıştık. O da Peter için baba gibiydi. Baba gibi kısmına gelecek olursak zaten çizgi romanlarda bir noktadan sonra ortaklık kuruyorlardı, ben de buna yönelik bir teori atmıştım ve evet teorim tuttu. Ve Spider-Man ile Punisher sahneleri komik tasarlanmıştı. Bazıları da duygusal. Şimdi Sadie Sink'e gelelim. Zaten kendisini Stranger Things'den biliyorum ve takip ediyorum. Harika bir aktris ve rolünü de harika yapmış. Umarım gelecek Doomsday filminde olur. Gerçi garip olan şey şu ki filmde Jean'in ablası rolündeki Olivia Booth-Ford 16 yaşında, Sadie Sink 24 yaşında! Neyse ki Sadie daha genç durmuş. Peter'a üzülüyorum. Bu MJ seni zaten Spider-Man olduğun için sevmişti. Sen aşk rüzgarlarına kapılıp neden peşindesin hâlâ! Peter'ın Jean'i korumak için önüne atılması biraz klişe bir sahneydi ama olsun yine duyguyu verebildi. Marisa Tomei yeni çekimler için geri dönmesi harikaydı. İlk başta "Oynamamıştır ya, eski flashbackleri koyar geçerler" dedim ama bravo Marvel yani. Şimdi bir sürü kusur bulan var. Evet arkadaşlar gerçekten kusurlar ve istenmeyen şeyler eksikler var. Ama şunu anlayın ki bu bir geçiş filmi, bence bir geçiş filmine göre çok iyi hatta! Film genel olarak çok fazla çizgi roman referansı içeriyordu ve izlerken çizgi roman okur gibi oldum. Ve film doğal hissettirdi. Neden mi? Çünkü CGI çok az kullanıldı. Gerçek bir kostüm kullanıldı ve dahası. Ve en önemlilerden biriyse post-credit sahnesi oldu. Dedik ya geçiş filmi diye, işte bu film Doomsday'e bir geçiş. Saçmalık olan şey izlediğimiz salonda tüm salon post-credit için tüm jeneriğin bitmesini bekledi. Ama değdi. Sadece Joe Keery'nin Harry Osborn'u oynamasını, Matt Murdock'un hapishaneden kaçışını, Black Cat'in gelişini beklerdim ama olsun. Benden bu kadar. Puanım 10/10!

Net The shiningden sonraki Kubrick babamızın en iyi ikinci filmidir.

Fark ettiğim şeyler Shining girişinde sarı bir beetle ile uzak metraj giriş yaparken bu filmde de malikaneye gelirken uzak metraj range roveri çeker yaani şu demek:
Bu karakterde bir şeyler olacak bak dikkat et demektir

Zaten film çıkar çıkmaz öldürüldü öyle böyle mesajlar içermiyor net izleyin çok güzel filmdir

Yeni filmle önceki üç film arasında ciddi bir geçiş olduğunu düşünüyorum. Shang-Chi'nin yönetmenine devrederek çok daha iyi yapmışlar. Önceki üçleme çok daha çocuk işiydi. Bu daha dramatik ve eğlenceli. Filmi taşıyan asıl etkenler ise Punisher ve Jean gibi farklı ve taze yüzleri görmek oldu. Yeni doğrultu eskisinden daha güzel.