Bu eser sevipde kavuşamayanların eseridir bu eserde genç wertherin bir kadına tutkulu yani tapıyorcasına bağlanmasını yaşadığı içsel bunalımını ve psikolojisini anlatıyor duygularını bastıran platonik aşıkların eserde kendinden birşeyler bulacağına eminim .

Çocukluğunuza o saf ve hayal dolu dünyanıza dönmenizi sağlayan mükemmel ötesi güzel bir kitap

Okuduğum en iyi kitaplardan biri. Eğitimsiz ve yoksul bir insan olan Martin Eden, kendisinden bambaşka bir sosyal sınıfa ait bir kıza âşık olur. Bu aşk, onun hayatını değiştirme isteğini doğurur. Entelektüel, eğitimli ve kültürlü insanların bir araya geldiği bu dünyaya dâhil olmak ister. Yeteneği, zekâsı ve insanüstü çabası sayesinde, bir zamanlar onu hor gören insanların hayranlıkla baktığı ünlü bir yazara dönüşür.
Ancak bu çevrenin içine girdikçe, örnek aldığı insanların ne kadar yapmacık ve bu sınıfın ne kadar yozlaşmış olduğunu fark etmeye başlar. Canını dişine takarak başarıya ulaşsa da, zamanla her şey ve herkes anlamsızlaşır. Kazandıkça aslında çok şey kaybettiğini anlar. Hayalinin içinde kaybolur adeta. Aşkını, yaşama sevincini ve inancını yitirir. Bir zamanlar daha yoksulken çok daha mutlu olduğunu dehşetle fark eder. Bildikçe, yükseldikçe tükenmiştir Martin Eden.

Ballerina, Len Wiseman imzasını taşısa da esasen John Wick evreninin ruhunu alıp daha içe dönük, daha yaralı bir hikâyeye çeviriyor. Film boyunca izlediğimiz şey sadece estetik bir intikam öyküsü değil; kayıp, öfke ve sessiz bir dayanma hâli. Ana karakterin zarafetle şiddet arasında gidip gelen duruşu, filmin en güçlü tarafı. Bir sahnede neredeyse kırılacak gibi duruyor, bir sonraki sahnede ise soğukkanlı bir kararlılıkla ayağa kalkıyor. Bu geçişler yapay durmuyor; aksine insanî.

Wiseman aksiyon konusunda zaten ne yaptığını bilen bir yönetmen. Dövüş sahneleri stilize ama abartıya kaçmıyor, kamera hareketleri göz yormuyor. Yine de film, “bakın ne kadar sertim” diye bağırmıyor; sessizce ilerliyor. Asıl vurucu olan, karakterin içindeki boşluk hissi. İntikam burada bir amaçtan çok bir dayanak gibi duruyor, ayakta kalabilmek için tutunulan bir dal.

Ballerina’yı izlerken şunu hissediyorsun: Bu evrende herkes yaralı ama herkes bunu farklı taşıyor. Kimisi silahla, kimisi susarak. Film tam olarak bu suskunluğun peşine düşüyor. Büyük laflar etmiyor, felsefe yapmaya çalışmıyor; ama bittikten sonra içinde hafif bir ağırlık bırakıyor ve bence bu, her aksiyon filminin becerebildiği bir şey değil.

''Bazı yaralar iyileşmek için değil, insanı ayakta tutmak için vardır.” Hayta biraz öyle gibi değil mi :)))

Merhaba .
Bu kitabı yıllar önce Antropoloji ve arkeolojiye merak sardığım sıralarda okumuştum ,bu kitabı okurken sanki Jack London karşına oturmuş, alçak sesle ama çok emin bir tonla şunu söylüyor gibi “İnsan sandığın kadar yeni bir varlık değil.”
Âdem’den Önce, bir macera romanından çok daha fazlası; insanın hafızasına, korkularına ve hayatta kalma içgüdüsüne doğru yapılan tuhaf ama etkileyici bir yolculuk.

Roman, modern bir insanın rüyaları üzerinden Paleolitik Çağ’a uzanıyor. London burada bilinci değil, içgüdüyü konuşturuyor. Kahraman konuşmuyor; hissediyor, kaçıyor, korkuyor, saklanıyor ve bu sessizlik insanı sarsıyor. Çünkü bir noktada fark ediyorsun ki, o ilkel korkular hâlâ bizde.

Kitabın en çarpıcı yanlarından biri, insanın doğa karşısındaki kırılganlığını çok yalın bir şekilde göstermesi. London bunu açıkça söylüyor. ''O zamanlar dünya insana ait değildi; insan dünyaya aitti.”
Bu cümle, kitabın ruhunu özetliyor. İnsan merkezli bir evren yok; doğa var, tehlike var, hayatta kalma var. Güçlü olan değil, uyum sağlayan yaşıyor.

Bir başka yerde ise korkunun ne kadar temel bir miras olduğunu hissettiriyor .“Korku, düşünceden önce vardı.”

Bugün bile bazı seslerden, karanlıktan ya da bilinmeyenden irkilmemiz tesadüf değil. London, evrim fikrini edebi bir sezgiyle anlatıyor; bilimsel terimler kullanmadan, ama çok ikna edici bir şekilde.

Benim için Âdem’den Önce, insanın ne kadar “medenî” olduğuna dair kibri biraz törpüleyen bir kitap. Okurken şunu düşünüyorsun. Biz çok değiştik sanıyoruz ama aslında sadece üstüne katmanlar ekledik. Altında hâlâ aynı korkular, aynı refleksler, aynı hayatta kalma arzusu var.

Jack London bu romanla şunu fısıldıyor, İnsanlık hikâyesi cennette başlamadı; soğukta, açlıkta ve korkuda başladı ve belki de bizi insan yapan şey, tam olarak buydu.
Şöyle hissediyorum .
Ne kadar ilerlediğimizi konuşuyoruz ama içimizde hâlâ karanlıktan ürken, hayatta kalmak için tetikte bekleyen o ilk insan yaşıyor :))
Eseri paylaşan arkadaşımıza ve yazdığım incelmeyi okuyacak herkese teşekkür ederim.