Gündemi ve haberleri değerlendirirken lafını hiç esirgemeden, korkmadan aktarabilen ve birçok gazetecinin değinmediği konulardan da bahsedebilen değerli bir kanal.

Asla eskimeyecek bir her zaman favorilerim arasında olacak dizi..

ÖNCELİKLE OKUDUĞUM "EN MANYAK KİTAPLARDAN" BİRİ OLDUĞUNU BELİRTMEK İSTERİM.
Dostoyevski okumak genellikle insanın ruhuna atılmış ağır bir yumruk gibidir; ancak Öteki kitabını okumak, doğrudan yazarın sizi bir sandalyeye bağlayıp beyninizin içine mikser sokmasıyla eşdeğerdir. Çoğu okurun kitabı yarım bırakmasının, "Bu ne anlatıyor dayı ya?" diyerek rafa fırlatmasının veya acımasızca eleştirmesinin altında yatan temel sebep, kitabın sadece şizofreniyi anlatmaması, okura şizofreniyi bizzat yaşatmasıdır.

Kitabın en büyük edebi tuzağı anlatıcı tercihinde gizli. Dostoyevski bize hikayeyi üçüncü tekil şahıs ("o" diliyle) anlatıyormuş gibi yapar. Klasik bir Tanrısal anlatıcı bekleriz; olaylara dışarıdan, objektif bakan bir göz... Ancak sayfalar ilerledikçe fark ederiz ki, o dışarıdaki kamera aslında doğrudan Yakov Petroviç Golyadkin’in o paranoyak, hastalıklı beyninin içine yerleştirilmiştir. Yani kameraman (Dostoyevski) bizi bilinçli olarak taklaya getirir.

Olayları Golyadkin'in çarpık algı filtresinden okuruz. Bu yüzden kimin gerçek, kimin halüsinasyon, kimin gerçekten kötü niyetli, kimin sadece işinde gücünde olduğunu asla bilemeyiz. Bu klostrofobik anlatım tarzı, okumayı bir edebi zevkten çok bir sabır testine dönüştürür. Kitabın yoruculuğu bir hata değil, Dostoyevski'nin okura attığı kasıtlı bir hasardır: Eğer Golyadkin’in zihninde beş dakika geçirmek sana zor geliyorsa, onun bu zihinle bir ömür nasıl yaşadığını düşün.


Golyadkin karakterinin konuşmaları, başlı başına bir klinik vaka analizidir. Karşısındakiyle iletişim kurmaya çalışırken girdiği o anlamsız kibarlık krizleri, lafı ağzında gevelemesi, bir türlü sadede gelememesi ve ezikliği... Okurken insana fiziksel bir rahatsızlık verir.

"Sadede Gel Golyadkin!"
Onun diyaloglarını okurken hissettiğiniz o "ikinci el utanç" (cringe) hissi muazzamdır. Golyadkin bir şey söylemek ister, söyleyemez, kendi içinde çelişir, sonra karşısındakinin onu anlamadığını düşünüp daha da panikler. Bu, ağır bir sosyal anksiyetenin ve giderek çatlayan bir zihnin kağıda dökülmüş halidir. O konuştukça siz daralırsınız, o terledikçe siz sayfayı çevirip bu işkenceden kurtulmak istersiniz.

TYLER DURDEN'İN DOĞUŞU (Fıght Club)
Palahniuk "Tyler Durden" karakterini bu romandan esinlenerek yarattığına yemin edebilirim ama kanıtlıyamam.Golyadkin’in bastırılmış, pısırık, toplumda görünmez olan karakterinin tam zıttı olarak ortaya çıkan "Küçük Golyadkin" (yani Öteki); yırtık, sosyal becerileri yüksek, ağzı laf yapan, kurnaz ve ana karakterin sahip olmak istediği tüm özellikleri taşıyan bir gölge benliktir. Golyadkin ne kadar eziği temsil ediyorsa, Öteki o kadar alfa karakteri oynar ve yavaş yavaş asıl karakterin hayatını, işini, statüsünü ele geçirir.

Tanıdık geldi mi? Evet, bu tam anlamıyla Anlatıcı ve Tyler Durden dinamiğidir. "Senin olmak istediğin her şeyim," der Tyler Durden. "Küçük Golyadkin" de bunu kelimelerle değil, St. Petersburg bürokrasisinde basamakları zıplayarak, asıl Golyadkin'in yüzüne baka baka yapar. Palahniuk'un bu eserden ilham almamış olma ihtimali, Golyadkin'in akıl sağlığının yerinde olma ihtimalinden bile düşüktür.

Sonuç olarak: Öteki, "hadi hafta sonu kahve eşliğinde bir şeyler okuyayım" denilecek bir kitap değildir. Zihnin karanlık dehlizlerinde, bozuk bir el feneriyle yolunuzu bulmaya çalışmaktır. Ve unutmayın, eğer bir gün aynaya baktığınızda kendinizi size göz kırparken görürseniz, muhtemelen içinizdeki Tyler veya Golyadkin ile tanışmak üzeresinizdir!!!

Merhaba
Öncelikle bu kitabı okuyup emek verip paylaşan arkadaşımıza teşekkür ederim.

Lao Tzu eski bir Çinli filozof ve yazar en çok Tao Te Ching'i yazmasıyla tanınır. Lao Tzu, tevazu ve dini dindarlığı savunan bir yaşam felsefesi olan Taoizm'i kurmuştur. Çin inançlarındaki rolüne rağmen, Lao Tzu belirsiz bir tarihsel varlık olarak kalmaktadır. Varlığı hakkında çok sınırlı bilgi vardır. Lao Tzu'ya bilge kişi veya 'yaşlı, saygıdeğer usta' anlamına gelen Laozi adı verilmiştir. Bilgeliği, Tao Te Ching adlı eserinde çok iyi temsil edilmektedir. İki bin yıldan uzun bir süre önce yazılmış olan bu eser, kendini keşfetme yolculuklarımızda hepimiz için geçerliliğini koruyan bir rehberdir.

Tao Te Ching’i okurken insan bir kitap okumuyor da sanki kendi içine doğru yürüyormuş gibi hissediyor. Gürültülü bir dünyanın ortasında, birinin gelip sana usulca “biraz yavaşla” demesi gibi Lao Tzu bağırmıyor, öğretmeye çalışmıyor, sadece gösteriyor. Ama o kadar sade söylüyor ki, bazen anlamak için durup tekrar bakman gerekiyor.
Bu kitap aslında hayatla nasıl kavga etmeden yaşayabileceğini anlatıyor. Biz hep bir şeyleri zorlayarak, kontrol ederek, oldurmaya çalışarak yaşıyoruz ya Lao Tzu tam burada “wu wei” dediği bir kavramdan söz eder.
Wu wei, en basit haliyle “zorlamadan eylem” demektir. Yani hiçbir şey yapmamak değil; tam tersine, doğru zamanda, doğanın akışına karşı gelmeden hareket etmek. Bir şeyi oldurmaya çalışırken kendini paralamamak, hayatın ritmini hissederek hareket etmek gibi işte bu yüzden kitap boyunca insanın içine şu düşünce yerleşir.
Bazen en doğru şey, zorlamamaktır. Bunu en güzel anlatan örneklerden biri nehir gibidir. Nehir akmak için çabalamaz, kendini zorlamaz ama yine de yolunu bulur. Wu wei de tam olarak böyle bir şeydir. Akışla uyum içinde olmak ama direnmeden ilerlemek.
En çok etkileyen şeylerden biri de güç anlayışı. Biz güçlü olmayı sert olmak sanıyoruz. O ise suyu örnek veriyor. Su yumuşaktır ama en sert taşı bile aşındırır. Yani bazen direnmek değil, uyum sağlamak daha güçlüdür. Bu düşünce insanın içini biraz sarsıyor, çünkü alıştığımızın tam tersi.

Bu kitap sana “şunu yap, bunu yapma” demez. Daha çok aynaya bakmanı sağlar. Çok şey istemenin, çok bilmeye çalışmanın, her şeyi kontrol etmenin aslında insanı yorduğunu fark ediyorsun.

Sadeleşmenin, yavaşlamanın, azla yetinmenin içten içe bir huzur getirdiğini sezdiriyor. Ben okurken şunu düşünmüştüm belki de hayatı bu kadar zor yapan şey, onu sürekli zorlamamız. Kendi adıma her zaman her şey düzgün olmalı kontrolüm altında olmalı bu herkesi yorduğu gibi beni de yoruyor yordu yıllarca . Belki de wu wei dediği gibi, bazı şeyleri oluruna bırakmak, her şeyi çözmeye çalışmaktan daha doğru. Bir öğretmenim vardı İngilizce çevirmenlik bölümü okurken bana bu kitabı önermişti onun tavsiyesi üzerine okumuştum. Bazen her şeyi bir anda yapamazsın bazı şeyleri olduğu yerde bırakıp akışa bırakıp sonra dönüp tekrar devam edebilirsin demişti bu kitabı önermeden önce :)) Ayşe hocam fen ve tıp bilimleri çeviri dersimize giriyordu. Kitabı okudum ama uygulaya bildim mi diye sorarsanız hayır :)).
Tao Te Ching öyle bir kitap ki, bir kere okuyup kenara koyamazsın. Kitap Her okuduğunda başka bir yerinden yakalar seni. Kimi zaman bir cümlesi gün boyu aklında kalır, kimi zaman anlamadığını sanırsın ama günler sonra bir yerde kendiliğinden açılır. bu kitap sana bir yol çizmez. Ama yürürken daha hafif olmayı, daha az yük taşımayı ve bazen durup dinlenmeyi öğretir ve belki de en çok seni, kendinle biraz daha sakin bir yerde buluşturur.

Evrimsel psikoloji hakkında okunabilecek akıcı ve sade anlatımıyla basit bir başlangıç kitabı. Zaten konuya ilgili olanlara çok bir şey katmayacaktır. Okuması kolay akıp gidiyor. Biraz da kişisel gelişim kitabı olmaya kaymış ki kitapta tek sevmediğim şey bu oldu. Öğüt veren ve doğruyu dikte etmeye çalışan her yaklaşımdan şiddetle kaçma eğiliminde olduğumdan biraz aşırı bir tepki olabilir benimki. Bilgiyi salt verip yorumu okuyucuya bırakacak bir dili tercih ederim her zaman için.
Sonuç olarak okuması keyifli ve kolay bir kitap.