Yer Amerika. Siyahiler, kölelikten kurtulmuş fakat ırkçılıktan ve yoksulluktan kurtulamamıştır. Ortakçılık adında bir sistemde beyazların toprağında çalışarak hayatlarını kazanmaya çalışırlar.

Bitirdiğimde ve hatırladıkça gözlerimin dolduğu bir öykü bu. Yokluğun, yoksulluğun ama her şeye rağmen sevgi dolu olmanın öyküsü. Spoiler içerebilir ama öyle ters köşelerin, öğrenince hevesinizin kaçacağı bilgilerin olduğu bir kitap değil bu. Olacağı bilseniz bile okumak isteyeceğiniz türden kitaplar olur ya, öyle.

Bir çocuk vardır. Annesi evlere temizliğe gider, ceviz ayıklar, babası da avcılık yapar. Av köpeği Sounder ailenin yol arkadaşıdır. Birçok küçük kardeşi olan çocuk annesinin, Tanrı ile anlattığı hikayelere hayrandır. Annesi hikaye anlatıyorsa o gün güzel geçmiştir, şarkı mırıldanıyorsa morali bozuktur, bu yüzden hikaye anlatmasını bekler ve okuma yazma öğrenmeyi umar.

Derken bütün bu mutluluk parçalanır. Kaba saba beyaz adamlar gelir eve. Babayı hırsızlıkla suçlayıp zincire vurarak götürürler. Sounder'ı da tüfekle vururlar. Sounder ortadan kaybolur. Başına ne geldiği belli değildir. Hayvanların yalnız ölmeye meyilli olduğunu bilen çocuk, umutla ve hüzünle Sounder'ın yolunu gözler.

Bir gün, iki gün, sonra haftalar. Sounder ortalarda yoktur ve çocuk bu duruma alışmaya başlar.

Artık çocuk, anne hariç, ailenin en büyüğüdür. Bir yandan ailesinin geçimine yardım etmeye çalışırken, bir yandan da umutla, o çalışma kampından bu tarlaya sürülen babasını arar. Bir süre sonra Sounder, yaralı, uzuvları eksik ve yaşlı bir köpek olarak eve döner. Çocuk artık büyümüştür. Daha uzun seyahatlere gidebilir. Gittiği her yerde babasını sorar. İnsanların çöpe attığı kitap ve defterleri toplayarak okuma yazma öğrenmeye çalışır.

Bir gün, bir adamın oldukça kalın bir kitabı çöpe atmaya çalıştığını görür. O gidince kitabı alır. Bir okulun önünden geçerken bir öğretmenle karşılaşır. Öğretmen onu evine alıp okumayı öğretecek, çocuk da karşılığında evin gündelik işlerini yapacaktır. Nihayet içindeki okuma aşkını hayata geçirmek için bir fırsat bulmuştur.

Ve bir gün baba da döner eve. Aradan seneler geçmiştir. Tıpkı Sounder gibi yaralı, felçli ve yaşlıdır. Evine kavuştuktan kısa süre sonra ölür baba. Çok geçmeden de Sounder. Bir hayat, hiç uğruna harcanıp giderken geriye dostluk kalır.

Çocuk ve Gençlik Edebiyatı dalında ödül almış fakat "çocuk kitabı" deyip geçmemeli. Yetişkinler de okuyabilir hatta çok daha iyi anlayabilir.

Çok güzel bir kanal, herkes 10 basmış bence :) ama biri basmamış :(.

Merhaba
Bu başlık bana hep komik gelmiştir. Neden bilmem kitaplığımda her gördüğümde gülesim gelir.İçimizdeki Maymun, Frans de Waal tarafından kaleme alınmış, insan davranışlarını evrimsel perspektiften açıklamaya çalışan popüler bilim eserlerinden biridir. Yazar, insanların birçok sosyal davranışının kökenlerini şempanzeler ve bonobolar gibi en yakın akrabalarımızın davranışlarıyla karşılaştırarak ele alır. Kitap, insanı yalnızca kültürün ürünü olarak değil, aynı zamanda milyonlarca yıllık evrimsel geçmişin taşıyıcısı olarak değerlendirmeye davet eder.

De Waal'ın en güçlü yönlerinden biri, insanı diğer primatlardan tamamen ayrı ve üstün bir varlık olarak görmemesidir. Güç mücadelesi, iş birliği, empati, kıskançlık, statü arayışı, cinsellik, ebeveynlik ve adalet duygusu gibi birçok özelliğin primatlarda da farklı düzeylerde gözlemlendiğini örneklerle gösterir. Özellikle empati ve dayanışmanın yalnızca insanlara özgü olmadığını ortaya koyması, rekabet merkezli evrim anlayışına önemli bir denge kazandırır.

Bununla birlikte kitap, insan davranışlarının tamamını biyolojiyle açıklamaz. De Waal, kültürün, dilin ve toplumsal kurumların insanı diğer primatlardan ayıran temel özellikler olduğunu da vurgular. Bu nedenle eser, biyolojik determinizme düşmeden biyoloji ile kültür arasındaki etkileşimi açıklamaya çalışır.

Antropoloji açısından bakıldığında eser, özellikle biyolojik antropoloji, evrimsel antropoloji ve primatoloji alanlarıyla ilgilenenler için değerli bir giriş niteliğindedir. Ancak kültürel antropolojinin savunduğu tarihsel ve kültürel çeşitliliği ikinci planda bıraktığı söylenebilir. İnsan davranışlarını anlamak için biyolojik miras kadar toplumsal yapıların, ekonomik koşulların ve kültürel sembollerin de belirleyici olduğu unutulmamalıdır.

Selam selam:)
Deniz Göktaş'ı yaklaşık bir haftadır, hakkında soruşturma açıldığından beri tanıyorum ve şunu söyleyebilirim ki pırlanta gibi çocuk. Keşke daha öncesinde tanımış olsaydım diyorum. Herkesin siyasi espirileri ve dini değerlerimizi konuştuğu gösterisini ilk olarak izledim, ölü Deniz;ne diyeyim Cem Yılmaz izlediğimden biri bu kadar gülmemiştim. Abartmıyorum çünkü ben çok fazla komedi içerikleri, stand-up falan izlemeyi seven biri değilim. Gibi, Cem Yılmaz ve şimdi de Deniz istisna oldular. Ben gösteriyi biraz korkarak açtım çünkü o gün AKP'li bir kuzenimle bu konuda tartışmıştık, ben gösteriyi henüz izlemediğimi, tadı kaçmasın diye kesit bile izlemediğimi belirttim. O da izlemediğini ama X'teki kesitlerle dinimize ve Atatürk'e hakaret ettiğini gördüğünü, (Atatürk'ü benim için söyledi, kendisiyle Atatürk düşmanlığı konusunda da tartıştık kaç kez) böyle bir gösteriyi asla açıp izlemeyeceğini söyledi. Şöyle dedi, "Atatürk'ü hiç sevmem ama komedyen adı altında bir soytarının çıkıp kara mizah adı altında ona hakaret etmesine karşıyım." Bende gösteriyi açmadan önce 'acaba ne demiş olabilir Atatürk hakkında?' diye soruyordum kendime; ve arkadaşlar gösteriyi izleyenlerinizinde kabul edeceği üzere hiçbir şey yoktu. Hakaret falan asla, hatta birçoğunuz o bira espirisine tıpkı benim gibi gülmüşsünüzdür ya da kadınlara haklar verilmesi konusundaki espirisi hem haklı, hem komik. "Aynen, tüm kadınları sen seviyorsun. Selanikli işte." Beni hiç rahatsız etmedi. Öncelikle şunu kabullenmemiz gerekiyor, hiç kimse veya hiçbir din, ideoloji eleştirilemez değildir. Bizim sorunumuz her şeyi kutsallaştırmak ya da öyleymiş gibi davranmak. Bakın bu günlerde Aziz Nesin okuyorum; O, dincilerin, bağnazların nasıl devletin her kademesine sızdığına, bir tek yönetimin kaldığına, onu da yakında ya darbe yoluyla ya da seçimle ele geçireceklerine inanıyor ve Türk insanını uyarıyor, tâ 1993 yılında. Bugünden bakarak Nesin'in haksız çıktığını kim söyleyebilir! Neyse konudan sapmayalım; gösteri harikaydı, bu akşam Selam Selam'ı da izleyeceğim. Benim en çok hoşuma giden espirilerden biri İmamoğlu hakkında yaptığı espriydi. Geri sarıp tekrar tekrar izledim ve güldüm. Son olarak şunu da söylemek istiyorum: Akademiklink'in yaptığı gösteri hakkındaki ankete katılmıştım orada Kürtlerle ilgili espriler sizi rahatsız etti mi, etmedi mi? diye bir soru da vardı. Ben daha gösteriyi izlememiştim, 'ne demiştir acaba?'diye meraklandım. Sonra gösterinin sonunda, benim daha çok milliyetçilerle ilgili şaka olduğunu düşündüğüm ama kiminle ilgili olursa olsun bir Kürt olarak baya güldüğüm esprileri yaptı Deniz. Kim olursan ol, istersen Cumhurbaşkanı ol! Hangi dine inanırsan inan, milliyetin ne olursa olsun bu kadar hassas olmamalısın!

Merhaba
İzledim çokta güldüm ve eğlendim. Eğer stand-up'ı sadece güldürmekten ziyade düşündüren, toplumsal eleştiri içeren bir sanat olarak seviyorsanız, Deniz Göktaş'ın gösterisi Türkiye'de son dönemin en dikkat çekici örneklerinden biri olarak değerlendirilebilir.

Buna karşılık daha apolitik veya aile odaklı bir komedi arayan izleyiciler için ağır ya da fazla polemikli gelebilir.

İzlerken aklıma yıllar yıllar önce Uğur Yücelin Romantiğin Roman'ı Gitti Tik'i Kaldı .80'lerde Uğur Bey bir gösterisine dönemin başbakanı Turgut Özal'ın geleceği haberini alır ve siyaseti önemli isimleri orada olacağı için Uğur Bey'in anlatımına çeki düzen vermesi istenir. Uğur Bey de duymak isteyenin sözlerini kolaylıkla duyabileceği detayını vererek daha çok yüklenmeye karar verir. Gösteri sahnelenir ve Turgut Özal ayakta alkışlar ve tabi beraberinde salon. Daha sonra Turgut Bey o sahnede bulunan tüm sanatçılarla yemek yemek istediğini iletir. Gün sonunda yemeğe giderler ancak malumunuz biraz kasıntı ve yorucu geçer. Yani demem o ki komikti tavsiye derim . Yılmaz Erdoğan'nın Cebimdeki Kelimeler .