"Ee Max. Adamın biri Los Angeles'ta metroya binip ölüyor. Sence kimse fark edecek mi?" Diyalogları ile müzikleri ile aksiyon sahneleri ile çok iyi film. Ayrıca mükemmeliyetçi ve özgüvensiz bir şoför başrolde olduğu için bende yeri ayrıdır. Torpilli davranıyor olabilirim. Tom Cruise oyunculuğu, tarzı, takım elbisesi ve beyaz saçları ile bambaşka bir karizma bu filmde. Eleştirebileceğim şey, polislerin eğlence mekanında olaya müdahale ediş biçimleri.. Bana pek gerçekçi gelmedi. Emin değilim. Öyle olmak zorunda mı emin değilim. Kavga ve çatışma sahneleri çok kaliteli.

Kitap genel olarak iyi fakat güçlü bir kaynakça ve pek çok tür içermemesi adına üzücü. Akademik bir kitap almak için alıyorsanız almayın fakat ülkemiz biyoçeşitliliğini ve paleobiyoçeşitliliğini yüzeysel de olsa anlamak ve bilmek istiyorsanız okuyun derim.

Bu kitap 18. yy'ın sonu ve 19.yy'ın başları arasında Britanya'da olan ekonomik krizlere karşı fosil toplayıp satarak göğüs geren ve bu işi babasından küçük yaşta öğrenip meme kanserinden ölene kadar büyük bir özenle işini yapan Mary Anning'in detaylı biyografisi ile ozamanlar yeni ortaya çıkmış veya rabet görmüş disiplinler olan jeoloji ve paleontolojinin kronolojik gelişimi hakkında anlaşılır bir dille yazılmıştır. Öznel yorumum şu dur ki; bu kitap paleontoloji ve jeoloji tarihini sevenler ile zorlu şartlar altından refaha kavuşan ve bu yola türlü zorluklarla gelmiş kişilerin biyografisini sevenler için bir baş yapıt niteliğinde olduğunu söyleyebilirim. Bu kitabı bugün yaklaşık 2 saat içinde bilerek anlamak için yavaş ve kesintisiz bir şekilde okudum. Yemek yerken kitabı okumaya devam etmek için kapağının açık durması için bir eşya aramam dışında kesintisizdi. Üstelik lavabo ihtiyacımı giderirken dahi okumamı saymazsak... Bu kadar detaya inmem gerektiğini düşünmüyorum. Hayatımda okuduğum en heyecan verici biyografi oldu. Fakat kitapta genel olarak bazı kelimeler eksik veya yanlış yazıldığını hatırlasam da çok küçük bir sorun olması adına 1 yıldız kırmayacağım elbette. (Kırdım.)

Raskolnikov tam bir fiyasko yemin ederim. Adam güya Üstinsan (Übermensch) olacak; "Ben Napolyon'um, olağanüstüyüm, kuralların ötesindeyim" diye gazı alıp baltayla gidip tefeci kadını indiriyor. Peki sonra ne oluyor? Koca roman boyunca adam vicdan azabından ateşler içinde yorgan döşek yatıyor! Ulan hani iyi ve kötünün ötesindeydin? Madem eski tabletleri kırıp kendi değerlerini yaratmaya çapın yok, ne diye boyundan büyük işlere kalkışıyorsun? Gidip sonunda sürü ahlakının altında eziliyor, Sonya'nın eteğinde ağlayıp kefaret ödemek için Sibirya'ya yollanıyor. Kardeşim madem tanrı'yı öldürdün, bari arkasından yas tutma! Bu eser Nietzsche’nin Üstinsan felsefesinin sahada nasıl feci şekilde çuvallayabileceğinin trajikomik bir özetidir.

İnsanın Kendiyle Savaşı
Raskolnikov’un işlediği cinayet, basit bir adli vaka değil; İd'in entelektüel bir kılıfa bürünerek Süperego'ya açtığı kanlı bir isyandır. Dostoyevski, Freud henüz psikanalizin temellerini atmadan on yıllar önce, nevrozun ve bastırılmış duyguların anatomisini kusursuzca çıkarmıştır. Cinayet anında inen balta, sadece tefeci kadını değil, Raskolnikov’un aklını ve vicdanını dengelemeye çalışan kırılgan Ego'sunu da ikiye böler. O andan itibaren başlayan sanrılar, hezeyanlar ve klostrofobik paranoyalar, bilinçdışının kendi kendini cezalandırma arzusudur. Yazar bizi şu ürkütücü soruyla baş başa bırakır: İnsan, kendi zihninin kurduğu mahkemeden nereye kaçabilir?
Sonuç olarak suç ve ceza, edebiyatın sınırlarını aşıp psikanalizin bile önünde yürüyen, insan ruhunun karanlığını sarsıcı bir netlikle gösteren zamansız bir şaheserdir. Raskolnikov'un hezeyanları arasında gezinirken, kitap sizi sadece bir cinayete tanık etmez; kapağı kapattıktan çok sonra bile içinizdeki o susturulmuş dürtüleri ve kendi "masumiyetinizi" derinden sorgulamanıza neden olur. Vakit buldukça tekrardan Dostoyevski'nin bütün kitaplarının incelemesini yapmayı düşünüyorum. Şahsen bana hiçbir romancının kalemi Dostoyevski eserlerinin tadını vermiyor.

Merhaba
Çok severek okuduğum bir kitaptı. William Golding 1911 yılında İngiltere’de doğmuş, öğretmenlik yapmış ve II. Dünya Savaşı sırasında Kraliyet Donanması’nda görev almıştır. Savaşta gördüğü insan yıkımı, eserlerini derinden etkilemiştir. Özellikle insan doğasının karanlık tarafına yönelik ilgisinin temelinde savaş deneyimleri olduğu düşünülür. Sineklerin Tanrısı ilk romanıdır ve büyük ses getirmiştir. 1983 yılında Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazanmıştır.

Lord of the Flies (Sineklerin Tanrısı) benim gözümde sadece bir “adada mahsur kalan çocuklar” hikâyesi değil; insan doğasının ne kadar ince bir uygarlık kabuğu altında yaşadığını sorgulatan sarsıcı bir roman. Nobel ödüllü İngiliz yazar William Golding tarafından 1954 yılında yayımlanan bu eser, başlangıçta bir macera romanı gibi görünse de aslında insanın içindeki korku, güç arzusu ve şiddet potansiyeli üzerine güçlü bir alegoridir.
Ben bu kitabı okurken en çok şu duyguya kapılmıştım. Golding aslında çocukları değil, yetişkin dünyasını anlatıyor. Çocuklar burada bir sembol gibi. Çünkü romanın asıl sorusu şu bence “İnsan doğası gerçekten iyi midir, yoksa uygarlık bizi yalnızca kontrol altında mı tutar?”

Kitap ilerledikçe şunu fark ediyor insan .Kurallar, ahlak, düzen dediğimiz şeyler ne kadar kırılganmış İnsan korktuğunda, güç istediğinde ya da kalabalığın etkisine kapıldığında ne kadar kolay değişebiliyor. Bu yönüyle Sineklerin Tanrısı, yalnızca bir roman değil; insan psikolojisi ve toplum üzerine rahatsız edici bir düşünce deneyidir. Özellikle korkunun nasıl manipüle edildiğini ve liderlik ile otoritenin nasıl kolayca zorbalığa dönüşebildiğini çok güçlü anlatır.

Sineklerin Tanrısı insanı biraz huzursuz eden ama uzun süre akıldan çıkmayan bir kitap. Çünkü okurken sürekli şu soruyla baş başa kalıyorsun. “Gerçekten medeni miyiz, yoksa yalnızca koşullar uygun olduğu sürece mi öyle davranıyoruz?” Bu yüzden bence kitap, yalnızca bir klasik değil; insanı kendisiyle yüzleştiren bir eser.