Evren Bir Dilek Makinesi Değil: İnsanlığın En Büyük Yanılgısı

Bir an için evrenin zannettiğimizden ya da bize anlatılandan çok daha farklı bir yapısı olduğunu düşünelim… Bildiğimiz tüm anlatılanların eksik olduğunu… Aynı zamanda evrenin kendisinin de bilinç taşıyan bir bütün olduğunu hayal edin misal…

Gözle görebildiğimiz evren belki de bilmediğimiz bir bedenin yapı taşları, zaman ise o bedenin bilinci gibi… Zira; Kosmotelyum Teorisi ama özellikle de 3.0 ve akabinde kaleme aldığım diğer denemelerimin ana fikri hep evrenin bilinçli olduğu varsayımı üzerinden şekillendi…

Bugünlerdeyse; “evren gerçekten bilinçliyse, insanın en büyük yanılgısı ne olabilir?” diye düşünmekten alamıyorum kendimi… “Tanrı’yı gökyüzünde aramak mı?” yoksa, “kendisini evrenin yalnızca küçük ve itaatkar bir hizmetkarı sanması mı?”

Bana göre insanların büyük çoğunluğu Tanrı’yı bir yerlerde arıyor; fakat kendisini evrenin hizmetkarı olarak gören pek yok. Elbette Tanrı’nın kulu olduğunu düşünenler var, hatta kendisini evrenin bir parçası ya da “Tanrı parçacığı” olarak tanımlayanlar da bulunuyor. Ancak bu bakış açısı bile çoğu zaman insanın kendini evrenin hizmetinde görmesine yol açmıyor. Aksine, insanların büyük bir kısmı kendisini kutsal, özel, tek ve en zeki varlık olarak konumlandırıyor. Evrenin sanki yalnızca onun yaşayabilmesi için var edildiğine, Tanrı’nın da onu özellikle seçip kutsadığına inanıyor.

İşte insanlığın en büyük yanılgısı da tam burada başlıyor. İnsan, Tanrı’nın başka galaksilerde başka uygarlıklar ya da yaşam biçimleri yaratmış olabileceği ihtimalini neredeyse hiç önemsemiyor. Bunun yerine kendisini merkeze koyuyor, kutsallaştırıyor ve evrenin sanki yalnızca onun varlığı için yaratıldığına inanıyor.

Bence insan; özgür gibi görünen, içgüdüleri veya zamanın bilgeliğinden öğrendiği atasözleri ve dogmalarla ama öyle ama böyle seçim yapıp, gözlemlerini gerçekliğe dönüştüren, ve fakat zamanın bilgeliği ile özgür iradesi sınırlanmış ama yine de kimilerinin kendi gerçekliğini aramaya cüret ettiği, evrenin bilinci olarak tanımladığım zamanın bilgi ile gelişimine katkı sunan, dolayısıyla zamanın bilgeleşerek evrim geçirmesi için durmaksızın çalışan bir işçi. Tıpkı bir arayüz gibi; 3 boyutlu evren + 1 zaman boyutunun kendi kendini deneyimlediği…

Demem o ki; insan özgür değil. Dogmaların, zamanın, kültürün, korkunun ve biyolojik şartlanmanın içinde ama dogmalarla ama içgüdülerle ama bilmediğimiz bir DNA sarmalı ile ve fakat bence programlanmış bir bilinçli organizma…

Hatta özgürlük arayışımız bile çoğu zaman gerçek özgürlük değil, yeni bir kimlik, yeni bir etiket, yeni bir “ben” inşası derdindeyiz hepimiz. Bu yüzden “kendi gerçekliğini arayan” bilinçli organizma sayısı gerçekten yokmuş gibi geliyor çoğunlukla bana…

Ya da çoğunluğumuz hazır gerçeklikleri tüketiyor ya, hani; sorgulamadan biat, bu mu yoksa en büyük yanılgımız, şimdi emin olamadım.

Tüm bu paradoksun içinde “dua eden mi daha yanılsamalı yoksa ben kaderimi yazarım, diyen mi” diye de sık sık geçiyor içimden…

Her dua edenin duasının kabul olduğuna inanmıyorum. Eğer tek başına dua yeterli olsaydı din adamlarının tamamı ultra zengin olur, tüm iktidarlar kendilerinin uhdesinde seçilir, tüm o dev şirketlerin yöneticileri onların evlatları ve sair olurdu. Tamam… Kabul, din istismarlığı ile de yönetilen pek çok toplum ya da zenginleşen pek çok din adamı elbette mevcut. Ama bu onlar doğru dua ettiği için değil, toplum onları yeterince sorgulamayıp, kurumların da yeterince denetlememesi sebebiyle…

Keşke tüm dualar kabul olsa da bilgelik kürsülerde, ahlak başta iktidarlar ve yönetim organları olmak üzere toplumun tüm damarlarına yerleşse…

Ben duaların ya da mucizelerin özgür bir vicdan, halis niyet ve beyinle çatışmayan bir yüreğin evrenle kurduğu iletişimle kabul olduğunu düşünüyorum. Çabasız da olmaz, bence yani…

Tarih de bunu destekliyor gibi…

Her şeyi mistik sırlara, kadim, spiritüel, tinsel ya da kültsel öğretilere bağlayarak gayret yerine medet umanlar bence yanılıyor, evren bir dilek makinası olamaz çünkü. Ama “ben kendi kaderimi kendim yazarım” diyen de yanılıyor. Evreni kendi egosunun hizmetkarı sanıyor. Yine de kendi kaderini yazdığını zanneden, en azından bir neden-sonuç zincirine dahil olup sorguluyor… Bu yüzden belki de bile isteye en azından daha mantıklı hatalar yapıyor.

Demem o ki; itaat sorgulamayı yok ediyor, gözleri köreltiyor ama kibir de vicdanları öldürüyor hatta insanoğlunu çürütüyor. Her halükarda ikisi de toplumu felakete sürüklüyor… İşte tarihin o tozlu sayfalarını kanla yazanların bugüne, bize bıraktığı mirası…

Ortak yaratıcılık mı?

Birlikte gelişme, birlikte çözüm üretme, topyekün teslimiyet, dogmalar, tinsel, kültsel tüm kabuller; tembellik veya bir çeşit çaresizlik hatta bazen patolojik bir bakış açısı gibi gelir bana… Öğretilmiş çaresizlik tam da bu galiba…

Seçilmişlik hissini de kozmik bir narsistlik diye tanımlıyorum ben… Seçilmiş olduğuna inanan, seçilmiş olduğunu söyleyen insanlar, diğerlerini tarihler boyunca en büyük felaketlere ya da yanlışlara sürükleyen insanlar bence… Toplumu ayrıştırmayı, ötekileştirmeyi ilke edinmekle kalmamışlar, kendi “doğru” diye tanımladıkları her şeyin de herkesçe kabul edilmesi için pek çok defa zulm etmiş insanlar çünkü… Dili, dini, kültürü bu rolde hiç fark etmemiş.

Bilincin fark etmeye başlaması mı, yoksa gerçek bir uyanış mı? İnsanoğlunun çoğu zaman birbirine karıştırdığı bireysel aydınlanma; yalnızca sorgulamak değil, aynı zamanda evrensel etik değerlere sahip çıkabilme cesaretini de gerektirir. Bu yetiye sahip olanlar, kendilerini evrenin merkezine koymak yerine ona saygı duyarak yaşamayı seçebilenler bence… Hatta bu yüzden, zamanın içinden geçerken zamana çözüm üretmeyi kaç kez denediler, kim bilir… Kaç kere zamana kulak verdiler, doyasıya acısıyla tatlısıyla yaşadılar, üstün olma yerine sorumlu olmayı seçtiler kim bilir…

Belki de insanlığın kurtuluşu; daha özel ya da kutsal olmakta değil, daha küçük olduğunu kabul edebilmesindedir. “Eğer kimse seni izlemiyorsa, seni yargılamıyorsa, ödül ya da ceza yoksa… yine de iyi bir insan olur muydun?” sorusuna verdiğin cevapta belki de… Seni izleyen bir Tanrı için değil de kendinle, içsesinle birlikte yaşayabilmektir…

Kötülük yapınca rahatlamaz çünkü insanoğlu… Sessizleşir belki hatta içten içe ağırlaşır, biraz da duyarsızlaşır… Bu duyarsızlık işte zevk sandığı şey… Çünkü kötülük bir kez bulaştı mı içerisinden çıkmak zor olur. Her “suç teşkil eden hareketini” meşrulaştırma çabası patolojik bir kitlenme gibi çıkmaz bir bataklığa dönüşür. Battıkça daha çok çırpınırsın, çırpındıkça daha da çok batarsın… Bitmeyen kredi taksitleri gibi…

Halbuki; Tanrı korkusu gidince ahlak neden çöksün ki? Ahlakın kaynağı korku olsaydı Dünya’nın en ahlaklı toplumları en dindar ülkeler olurdu.

Dinsiz Japonya, seküler Fransa, Yeni Zelanda ve sair… Düşük dini inançlarına rağmen yüksek toplumsal saygı oranına sahip ülkeler. Daha da ilginci henüz din ile hiç tanışmamış toplumlar bile doğaya, çocuğa, yaşlıya, toplumsal değerlere daha saygılı pek çok ülkenin aksine… Demek ki ahlak Tanrı’dan önce vardı demeden duramıyor insan… Hatta kitaplardan, devletlerden bile önce demek ki… Adeta birlikte yaşayabilme refleksi gibi.

Agora Bilim Pazarı

Ekoloji Kavramlar ve Uygulamalar (Molles & Sher)

Devamını Göster

₺1,640.00

Satın Al Tüm Ürünler

Gözeten göz acaba insanları dizginlemek için mi türetildi? Gerçi ahlak değil korku üretti daha çok ama… Neyse…

Yine de insan hala daha insan kaldı.

Belki de iyi ve kötü evrenin zıt kutupları gibi bir denge dinamiği… Gece ve gündüz gibi, sabah ve akşam gibi, doğum ve ölüm gibi… Bazısı geceyi seçiyor demek mi bazısı da gündüzü… Ama evren işte her ikisini de kendiliğinden üretiyor.

İnsan iyi olmak zorunda değildir belki de… Ama iyi olmayı seçtiğinde evrenin yükünü hafifletir. Belki de gerçek ahlak budur; gözetlenmediğin halde yıkmamayı seçmek.

Peki; “ahlakın sahibi kim ben mi evren mi?”

Düşünüyorum da “ben.”

Eğer evren beni affetseydi, vicdanım susardı çünkü… Yaramazlık yaptığımda ya da etik kuralları aştığımda içimde yankılanan o ince sızı olmazdı zaten. Gece yatağa girdiğimde kalbim kendi kararlarımla yüzleşmezdi de…

Ama hepsi oluyor.

Demek ki affeden bir gök yok, hesap soran bir iç kuvvet var. Bu durumda Cehennem uzak bir mekân da değil… İnsanın kendi bilincinde kurduğu bir ütopya… Belki de insanın en ağır yükü cehennem korkusu değil, kendi vicdanıyla baş başa kalma cesaretidir.

Çünkü affedilmeyi beklemek kolay, sorumluluk almak zor.