8 Mart Dünya Kadınlar Günü: Kadın ve Erkek Eşitliğini Yeniden Düşünmek

“Tarih, sessiz kalmış kadınların mürekkebiyle yazılmamış bir kitaptır.”

Bir sabah uyandığınızı düşünün.

Dünya yüzyıllardır erkekler tarafından yazılmış bir hikâyeden ibaret olsun. Kanunları, tarihi, Tanrı’yı erkekler yazmış olsun. Ahlakı erkekler belirlemiş olsun.

Ve siz… O hikâyenin içinde yaşayan bir kadın olun.

Bedeniniz hakkında kararlar alınsın. Arzularınız hakkında kurallar yazılsın. Sessizliğiniz erdem sayılıp itirazınız günah ilan edilsin ve sair…

Sonra bir gün biri size şöyle desin: “Kadın ve erkek eşittir.”

İşte bugün, bu cümleyi gerçekten konuşabilmek için sana sesleniyorum.

Hey sen…

Orada olan erkek.

Babam.

Ağabeyim.

Sevgilim.

Arkadaşım.

Kahramanım.

Ve bazen…

“Hayır”ımı duymayanım.

Bugün sana kadın sıfatımla sesleniyorum.

Çünkü hayat dediğimiz döngünün başlangıcında kadın vardı.

Doğuran…

Doğurma yetisine sahip olan…

Bebeğine ilk yuva olan…

Evet, biliyorum.

Sizin tohumlarınız olmasa biz nasıl doğururduk?

İşte tam da bu yüzden eşitiz.

Agora Bilim Pazarı

''Darwin's Chaos'' Kupa

Doğal seçilimin karmaşasından doğan muazzam düzen. Masanızda evrimsel bir fırtına estirmeye hazır olun.

☕ Bilimsel Bir Mola: Kupanızdaki bu karmaşayı Evolution Blend kahvemizin dengeli aromasıyla sakinleştirin.

Devamını Göster

₺350.00

Satın Al Tüm Ürünler

Ama tarih bunu hiç böyle yazmadı.

Misal; insanoğlunun yaklaşık 200 bin yıllık tarihi olduğunu biliyor musun? Ve bu tarihin büyük bölümünde kadın yalnızca doğuran değil; toplumu, zamanı ve bilgeliği taşıyan bir varlıktı.

Hatta kadim kültürlerde dişi ilke kutsaldı.

Göktürklerde, Hunlarda, Uygurlarda hatunlar yalnızca kağanların eşleri değildi. Devlet yönetiminde söz sahibi, karar süreçlerinde etkili figürlerdi.

Tarihin mitolojik hafızasında da aynı iz mevcut: Tomris Hatun, Kleopatra, Artemis, Tiamat…

Demem o ki, bir zamanlar kadın zamanın ritmini tutan o merkezin paydaşlarından biri, belki de ta kendisiydi.

Sonra bir şey oldu. Sihirli bir el… Böylece insanlık, anaerkil dengeyi ataerkil düzene teslim etti.

Neden?

Galiba birkaç kült…

Belki tin?

Belki sosyolojik devrimler…

Belki de gücün “bugün hatırlanmasa da” kan, vahşet ve göz yaşı ile el değiştirmesi…

De; bir şey çok açık… Tarihi yazanlar erkek olunca hikâyenin kahramanının da erkek olduğu gerçekliği.

Sayfalarca eril hikâye yazıldı… Akabinde dillerde efsaneleşen o öğretilmiş / uydurulmuş diğer hikayeler…

Önce kutsadılar kadını… Güya yücelttiler… Sonra da ötekileştirip, unutturup yavaş yavaş tükettiler…

Çünkü erk olan kadın, kontrol edilemezdi… Bu yüzden günahlara bürüdüler! Ve böylece; sindire sindire ahlakın bütün yükü, kadının omuzlarına bırakıldı.

Yine de yetinmediniz!

Daha da susturdunuz… Baskıladınız… Öğrettiniz… Korkuttunuz…

Biz ne yaptık?

Biz de bu fenomen dogmayı ama söylene söylene ama göz göre göre kabul edip içselleştirdik! Öyle ki bir yerden sonra kendi sesimizi bile duyamaz hale geldik. Zamanla değil konuşmak, hayal kurmayı dahi unuttuk. Sevmenin ne olduğunu… Yaşamdan zevk almayı…

Hatta Tanrı’dan değil de erkten, erkekten korkmayı öğrendik. Galiba en büyük paradoksu da insanoğlunun dişili olarak burada biz, o günkü seçimlerimizle başlattık.

İnanabiliyor musunuz; Tanrı’dan korkmadık sizden korktuğumuz kadar.

Çünkü bir adım kadar yakındınız bize, göklerdeki görünmeyen o yüce ve fakat bağışlayıcı Tanrı’nın aksine… Acıyı taze taze yaşatabilecek kadar yakın… Bu yüzden boyun eğdik galiba hükmünüze…

Nihayet o paslanmış dogmalarınız da erkiniz de bugünlerde sarsılıyor. Çok şükür. Hem de sanılanın aksine 9.0 şiddetinde Richter ölçeği ile…

Kadınlar yeniden ayağa kalkıyor… Yanlış anlaşılmasın sakın; erkek gibi olmak için değil, eşit olmak için.

“Coğrafya kaderdir” diyenlere inat o coğrafyalarda da hayat bulmak için. Özgürce nefes alıp, kendi seçimlerinde mutlu olmak için.

Şimdi sana dürüstçe sormak istiyorum; bunca yüzyıllık süren egemenliğinin sonunda daha kusursuz, eşit veya mutlu bir Dünya mı kurdun? Kadınların aksine daha adil bir düzenin olduğunu mu söyleyebilirsin? Peki erk sende de ailen daha mı huzurlu şimdi?

Elbette hayır.

Dürüst olmam gerekirse gücü kadın devraldığında da her şey çok güzel olmayacak. Çünkü; savaşlar, şiddet, baskı ve sevgisizliğin olduğu bir Dünya’da emeller halis olmayınca ameller de halis olmaz. Bu bir zihniyet meselesi…

Belki de artık yeni bir Dünya inşa etme zamanı gelmiştir.

Ne kadının kutsal olduğu ne de erkeğin üstün olduğu… İkisi de insan çünkü. Ve, eril de olsa dişil de olsa insan ancak ve ancak eşit olduğunda gerçekten özgürdür.

Özgürlükse benim için; etik değerler sınırında kimsenin bir başkasının yaşam hakkını gasp etmeden, olabildiğinin en iyi haline gelişip doyasıya ve acısıyla tatlısıyla hayatını yaşadığı anların bütünüdür. Bu bütünlük “bir kere yaşamak için geldiğimiz bu Dünya’da” son derece değerlidir.

Ve aile… O kutsal diye tanımladığımız en öncelikli mabedimiz, ancak eşitliğin olduğu yerde yaşamın filiziyle özgürce köklenir. Kadının kimseye kul olmadığı… Bireylerinin sevgi dolu kucaklarda dinlendiği… Merhametle sözlerin ve tercihlerin değer verilerek büyütüldüğü o yerde.

Eğer aileniz özgürlüğü taşımıyorsa zaten bırakın bozulsun… Vedalara da değer verin ki; daha iyisi, belli ki yenisi, adaletle, özgürce, sevgiyle sizi bulsun. “Ayrılık da sevdaya dair” diye boşuna demiş olamaz şair…

Son bir hakikat daha; bitirmeden önce bir gerçeği daha itiraf etmek zorundayım… Bugün şikâyet ettiğimiz, eleştirdiğimiz, hatta kimi zaman nefret ettiğimiz o erkekleri biz yetiştiriyoruz.

Evet, biz kadınlar ve siz erkekler.

Oğullarımız şehzade, kızlarımızı ya prenses ya da kül kedisi… Birine her zaman her şey mübah, diğerine ise her şey yasak… Oğluna “aslanım” derken kızına “sus” diyen her anne, yarın bir kadının sessizliğinden sorumlu olan o adamı elleriyle yoğuruyor.

Sonra o çocuklarımız etik kuralları umarsızca çiğniyor; bizse kimi zaman gülerek, kimi zaman döverek, kimi zaman görmezden gelerek onu yine de ahlakla tanıştırmadan, olduğu haliyle “çocuk işte” diyerek büyütmeye devam ediyoruz.

İşte o mutsuz evlerde büyüyen çocuklar; şiddeti, yalanı, rol yapmayı, susmayı öğrenir. Dahası; soru sormamayı, hayal kurmamayı içselleştirir. Ama en kötüsü de anne babasından nefret etmeyi öğrenir.

Bu demekti ki; aynı döngü yeniden kurulacak…

İşte tam da bu yüzden artık cesur olmamız gerekiyor. Önce biz kadınların…

“Hayır” diyebilmeliyiz.

Sevebilmeliyiz.

Ama sevilmiyorsak, vedayı da bilebilmeliyiz.

En başta bizi sevmeyeni, değer vermeyeni kendimize layık görmemeyi öğrenmeliyiz.

Ayrı yolları seçsek bile saygıyla, onurumuzla yaşayabilmeliyiz.

Mirasımız etik duruşumuz olabilir.

Burada erkeğe de büyük sorumluluk düşüyor; yineliyorum kötü erkekleri de kötü kadınları da bizler elbirliği ile yetiştiriyoruz. Artık bu kötülüğü büyütmeye son vermeliyiz.

Kendimiz için.

Çocuklarımız için.

Toplum için.

Hatta vatan için, eşit, aydın, özgür ve mutlu yarınlar için.

Ve bugün… Dünya Kadınlar Günü’nü kutluyoruz.

Aslında bir kutlama değil; emeği için direnen, hakları için ayağa kalkan ve bu uğurda katledilen kadınların hatırasından doğmuş bir günün yıl dönümünü anıyoruz. Belki de bu yüzden her 8 Mart’ta biraz buruk, biraz da umutla konuşuyoruz. Çünkü mesele yalnızca kadınların günü değil; insanlığın vicdanını hatırlama günüdür.

Kadın üstün değildir.

Erkek de değildir.

Ama insan… Ancak eşit olduğunda gerçekten insan olur.