Merhaba
Tüm eserlerini severek okuduğum bir yazar. Amin Maalouf’un kitaplarıyla kurduğum bağ, çoğu yazardan farklı oldu. Onu okurken sadece bir metnin içinde ilerlemiyorum; sanki kendi içimde, kendi geçmişimle ve dünyaya bakışımla da yüzleşiyorum. Tüm eserlerini severek okuduğum bir yazar olarak Maalouf, benim için yalnızca tarih anlatan ya da fikir üreten biri değil; insanın içindeki kırılganlığı, aidiyet arayışını ve yönünü kaybetmişliğini en sade ama en derin haliyle dile getiren bir ses. Onun satırlarında kendimi çoğu zaman “arada kalmış” hissederken buluyorum. Ne tamamen ait olduğum bir yer var ne de tamamen uzaklaştığım bir dünya. Belki de bu yüzden Maalouf’un metinleri bana bu kadar tanıdık geliyor. Çünkü o, büyük tarihsel olayları anlatırken bile aslında insanın içindeki küçük ama derin çatışmaları anlatıyor.
Labirent, Amin Maalouf’un son dönem düşünsel metinlerinden biri ve açıkçası okurken insanı hem sarsan hem de biraz huzursuz eden bir kitap. Bu kitapta Maalouf, Batı’yı ne körü körüne savunuyor ne de kolayca mahkûm ediyor. Daha çok şunu yapıyor. Hepimiz bu labirentin içindeyiz” diyor. Yani sadece Batı değil, onun “hasımları” da aslında aynı çıkmazın farklı yollarında ilerliyor.

Kitabın ruhunu yansıtan bir alıntı şöyle. “Dünya bir labirente dönüştü; herkes yolunu kaybetmiş durumda ve kimse çıkışı gerçekten bilmiyor.”

Bu cümle kitabın özeti gibi. Çünkü Maalouf’a göre bugün yaşadığımız krizler ,savaşlar, kimlik çatışmaları, kültürel kopuşlar tek bir tarafın suçu değil. Batı’nın tarihsel hataları var ama ona karşı çıkanların da kendi içlerinde ciddi çelişkileri var. Bir başka çarpıcı düşüncesi ise şu çizgide ilerliyor. “Bir zamanlar hayranlık uyandıran değerler, bugün güven vermekten uzak.” Burada aslında Batı’nın “özgürlük, demokrasi, insan hakları” gibi kavramlarının zamanla nasıl aşındığını söylüyor. Ama bunu söylerken öfkeyle değil, daha çok hayal kırıklığıyla konuşuyor. Bu yüzden kitap çok insani geliyor.
Samimi söylemek gerekirse, bu kitabı okurken insan kendini biraz “arada kalmış” hissediyor. Ne tamamen Batı’ya ait hissediyorsun ne de ona karşı duran dünyaya. Maalouf’un asıl başarısı da burada ,seni bir taraf seçmeye zorlamıyor, aksine sana şu soruyu sorduruyor

“Gerçekten doğru yolu bilen var mı?”
Bence her eseri okumaya değer bir yazar ve her eseri ayrı bir dünya.

İdılüm, hayatımın aşkı Tunç'um benim her şeyim...

Merhaba
Bazen insanın içinde tarif edemediği bir ağırlık olur. Ne tam bir acıdır ne de açık bir mutluluk eksikliği daha çok, hayatın neden bu kadar karmaşık olduğuna dair sessiz bir sorgulama. Ben bu kitabı tam da böyle bir dönemde okudum. Açıkçası büyük cevaplar bulmak için değil, sadece biraz anlaşılmak için. Felsefenin Tesellisi tam olarak bunu yaptı ve bana yalnız olmadığımı hissettirdi.
Alain de Botton bu kitapta felsefeyi akademik bir alan olmaktan çıkarıp hayatın içine yerleştiriyor. Sanki bir filozof değil de, hayatı senden biraz daha önce deneyimlemiş biri gibi konuşuyor. Kitapta farklı filozoflar üzerinden insanların en temel dertlerine dokunuyor: sevilmemek, başarısız olmak, yoksulluk, yetersizlik hissi.
Kitapta geçen ve beni etkileyen bir kaç düşünce var. “Başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğüne verdiğimiz önem, çoğu zaman gereğinden fazladır. Ki ben hayatım boyunca bu konuya hep takılı kaldım .Bu, Sokrates üzerinden anlatılırken aslında modern insanın en büyük yaralarından birine dokunuyor. Çünkü bugün de çoğumuz, başkalarının gözünde nasıl göründüğümüzü, kendimizin kim olduğundan daha fazla önemsiyoruz.
Bir başka yerde Schopenhauer üzerinden aşkın doğası anlatılırken “Aşk, sandığımız kadar masum bir duygu değildir; çoğu zaman bizi yanıltan güçlü bir arzudur.” Bu cümle o kadar doğru ve gerçek ki. Çünkü insan çoğu zaman hissettiği şeyin büyüklüğüne kapılıp onun getireceği acıyı görmezden geliyor. Kitapta Epikuros'un üzerinden verilen şu yaklaşım ise sanırım içimi en çok rahatlatanlardan biri oldu “Mutluluk, düşündüğümüz kadar ulaşılmaz değildir; çoğu zaman basit şeylerde saklıdır.”
Bu, insanın hayatı gereğinden fazla zorlaştırdığını yüzüne vuruyor aslında.
Genel olarak hissettiğim duygu şu. Hayat zor, evet. İnsan kırılıyor, yanılıyor, kaybediyor hayatı boyunca bunları o kadar çok yaşıyorum yaşadım ama bütün bunlar sadece sana özgü değil. dedim. Yüzyıllar boyunca insanlar aynı şeyleri yaşamış, aynı soruları sormuş, bazıları bu karmaşayı anlamlandırmayı başarmış.
Bu yüzden Felsefenin Tesellisi, insanın acısını tamamen geçirmiyor belki ama o acıyı anlamlı hale getiriyor. Bazen bu, iyileşmenin ilk adımı oluyor. Doğruluğu tartışılır gerçi :)) iyileşmek çoğu zaman kolay olmuyor.

Teşekkür ederim.

Bir bilgisayar korsanının yaşam hikayesini anlatan bu film, gerçekçiliğinden ötürü oldukça beğeni toplayan bir filmdir.