Merhaba
Bir kaç kere izlediğim bir film .Verdiği hissi çok mu sevdim diye soracak olsanız tuhaf ,belirsiz bir duygu ama bir o kadarda tanıdık bir duyguydu .Bu şey gibi çok yaygın bir ifade '' ruh ikizi '' eskiler buna bir elmanın iki yarısı derdi :)) böyle biri ile karşılaşıp sonra onu tanımadığınızı anladığınız o an o duygu .Your Name izlerken bende en çok kalan his, birini tanıyormuş gibi hissetmek ama aslında hiç tanımamak duygusu oldu. Makoto Shinkai bu filmde çok büyük bir hikaye anlatmıyor gibi görünse de, aslında insanın içindeki o garip boşluğu çok iyi yakalıyor. Hani bazen bir şey eksikmiş gibi hissedersin ama ne olduğunu tam bilemezsin ya, film tam olarak o hissin üzerine kurulmuş.

Mitsuha ve Taki’nin beden değiştirme meselesi başta eğlenceli ve hafif geliyor ama ilerledikçe olay çok daha duygusal bir yere evriliyor. Özellikle birbirlerini gerçekten tanımaya başladıkları anlarda, izlerken ister istemez şunu düşünüyorsun.“Gerçek hayatta da bazen insanlar birbirinin hayatına böyle dokunuyor mu?” Yani biri gelip hayatını değiştiriyor ama belki sen onun kim olduğunu bile tam bilmiyorsun.

Filmin ortasından sonra gelen o kırılma noktası ve zaman meselesinin ortaya çıkması beni gerçekten etkiledi. Çünkü orada hikaye sadece bir aşk hikayesi olmaktan çıkıyor, kaybetme ve geç kalma korkusuna dönüşüyor. Birine ulaşmaya çalışmak ama zamanın buna izin vermemesi bu duygu film boyunca çok yoğun hissettiriliyor.

Görsellik zaten başlı başına bir olay. Gökyüzü, ışıklar, şehir bazı sahnelerde durup sadece izlemek istiyorsun. Ama bence asıl güçlü tarafı, bu görselliğin duyguyla birleşmesi. Yani sadece güzel değil, aynı zamanda bir şey hissettiriyor. Bazı sahnelerde müzik girince duygunun bir anda yükseldiğini hissediyorsun. Zorla değil, doğal bir şekilde etkiliyor. Samimi olmak gerekirse film yer yer fazla dramatik, hatta biraz “tesadüflerle ilerliyor” denebilir. Ama garip bir şekilde bu rahatsız etmiyor. Çünkü film zaten gerçekçi olmaya çalışmıyor, daha çok bir his anlatıyor.

Benim için Your Name, “birini bulmak ”tan çok “birine ulaşmaya çalışmak” hakkında bir film. O arayış hali, bence filmi bu kadar akılda kalıcı yapan şey. İzledikten sonra bir süre o his geçmiyor sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyorsun ama tam çıkaramıyorsun gibi. Birini bulursun ama gerçek anlamda ona ulaşmak zor gerçek hayatta :((

Kitabı okurken hem aydınlanma heyecanı hem de üzüntü yaşadım, umutsuzluğum pekişti. Hep duyardük, sebebini tartışırdık, Türkiye çok avantajlı bir konumda gelişemiyor da Finlandiya hiçbir işe yaramaz toprakta nasıl müreffeh ve aydın bir toplum olabiliyor, gibi soruları. Bilirdik ki toprak ve konum yetmez, onları değerlendirecek olan insandır. İnsan eğitimli olmalıdır, bilgisini ve aklını kullanmalıdır. Bunları herkes biliyor. Peki eğitimi tesis etmek çok mu zor da bizde bir türlü olamadı? Ya da bizim neyimiz hatalı da yapamadık, yapanlar nasıl yaptı, halkı cahil bırakmak isteyen yöneticiler en çok bizde mi çıktı, böyleleri devrildiği zaman devrimciler neden bazı devletlerde yeni eskiye dönüştü de bazılarında olumlu kalıcı değişim getirebildi, neyi doğru yaptılar, biz neyi yanlış yaptık, o ülkelerin insanları nasıl eğitimli ve müreffeh olabildiler? Bizden fazlaları neydi? Daron Acemoğlu bu sorulara cevap diye verilen safsataları temizleyip bu daha gerçekçi bir cevabını vermiş. Tabii ben biz diye konuştum ama o biz üzerinden değil, insan toplulukları üzerinden bir bakış açısıyla tüm insan toplulukları için geçerli olan bir izah yapıyor. Dünyanın her yerinden, her kıtadan örneklerde iddiasına dayanak göstermiş. Antarktikada insan topluluğu yaşasa oradan da örnek verecekmiş.

Anlattığı sadece bir kriterle sadece bağımsız, özgür devletlerin ve milletlerin değil, sömürge devletlerinin ve milletlerinin bile kaderinin bugüne kadarki seyrini açıklıyor. Eğer onun açıkladığı doğru kriterler uygulanabiliyorsa başka bir devlete bağlı hatta sömürülen bir ülke bile olsan en sonunda gelişme ve refahın önünü açılabildiğini gösteriyor. Elbette sömürgeciler bu kriterlerin o ülkelerde uygulanmasına mümkün olduğunca engel oluyorlar. Peki neden tamamında engel olmadılar da bazı sömürgeler gelişti, işte onu da açıklamayı başarmış. Sömürgeciler sadece yabancı devletler değil, içimizdeki sömürgecilerin de topluma yaptığı şeyin, yabancı sömürgecilerinkinden farklı olmadığını da anlıyorsun artık. İşte başta bahsettiğim umutsuzluğumun pekişmesi burada ortaya çıkıyor.

İnceleme olduğu için daha fazla ayrıntı vermeliydim sanırım ama ben uygulamanın bu kategorisini okunabilecek kitap tavsiyesi verilen bir yer olarak algıladığım için söyler gibi yapıp söylememeye çalıştım. Okumak isteyenler belki okurken öğrenmek isterler.

Bu kitap ve devamı niteliğinde olan Dar Koridor, insana seçimi ve doğru karar vermeyi öğretir. Herkes mutlaka okumalı.