Oyun tabanlı öğrenme öğrenciler arasında motivasyonda artış; eleştirel düşünme, anlamlandırma gibi bilişsel becerilerin gelişimine aynı zamanda takım oyuncusu olabilme, oyunda girişkenlik gibi davranışsal becerilerin gelişiminekatkı sağlayarak öğrenmeyi kolaylaştırmaktadır.

Sudoku gibi basit görünen ancak karmaşık çözüm algoritmalarına sahip oyunlar; farklı yaşlarda birçok kişinin kodlama, optimizasyon, programlama gibi konuları anlamalarına yardımcı olurken bu konularda uygulama imkanı da sunmaktadır. Bu yönüyle oyun, bilim ve eğitim dünyasının birleştiği nokta olarak görülebilir. Biz yazımızda Sudokunun, matematikte görünenden çok daha derin köklere ve dallara sahip olduğunu detaylandıracağız.

Çoğumuzun (en azından yazarımızın) çocukluk kahramanı John McClane’in maceralarını konu alan “Die Hard (Zor Ölüm)” serisinden haberi olmayan çok az kişi vardır diye umuyoruz. McClane, seri boyunca yüzlerce kurşundan kaçar, düşme tehlikesinden kurtulur, kırık camlardan basa basa geçer, patlayıcılardan korunur ve düşmanlarını bertaraf eder. Sayısız ölüm tehlikesine rağmen yaşamaya devam eder. 

Özellikle insanın davaya adanmışlık, başarma isteği gibi erdemlere ve yenilmezlik gibi üstün meziyetlere karşı olan hayranlığını hedef alarak ticari başarı kazanan bu tip Hollywood macera filmlerinden belki de binlercesi vardır. Die Hard serisinin konu olması sadece ilk gençliğin yazarda bıraktığı kalıntı olabilir. Kötünün cezasını bulduğu, iyinin ise biraz da Hollywood alt metniyle “ilahi müdahale”ye yorabileceğimiz şansının yardımıyla, güzel ihtimallerin art arda gelmesiyle kazandığı ve şiirsel adaletin tecelli ettiği Hollywood filmleri bu manada gerçeği tam olarak yansıtıyor diyemeyiz. Kahramanın kurşun yağmurunu “sorun değil, birkaç önemsiz sıyrık dostum”la atlatması, kahramana bağlı ipin tam zamanında ucu ucuna bir yerlere takılması, o ana kadar çatır çatır çalışan tabancanın kahramanın kafasına dayandığında tutukluk yapması, tam da ihtiyacı olduğu anda birinin ona yardım etmesi bizlere oldukça düşük ihtimaller olarak gelmektedir.

Herhangi bir canlının popülasyonu içerisindeki çeşitliliğin daha nadir olan bir kısmına denk gelmek (veya bu azınlıktan bir bireyi görmek) ile hayatımızdaki işlerin gidişatının olumlu veya olumsuz yönde değişmesi arasında bilimsel olarak ortaya konmuş hiçbir fiziksel, kimyasal ya da biyolojik bağlantı bulunmamaktadır.

Dört yapraklı yoncanın şans getirdiği iddiası, İbrahimi dinlerde ortak olarak görülen Adem ile Havva mitolojisine dayanmaktadır. İddiaya göre Cennet Bahçesi'ndeki Havva, bahçede bulduğu dört yapraklı bir yoncayı şans getirmesi için yanında taşırdı. Keltik mitolojisinde ise dört yapraklı yonca şanstan ziyade kötü ruhları kovmak için tılsım olarak kullanılırdı. Orta Çağ'da bu mit, perileri önceden görüp onlara karşı önlem alabilmek için dört yapraklı yoncaların kullanılması mitine evrimleşti. Bu nedenle Orta Çağ çocukları, dört yapraklı yoncalar bulup peri avına çıkar, oyunlar oynarlardı. Daha sonradan bu oyun, Aziz Patrick tarafından İrlanda'ya Hristiyanlık'ı tanıtmak için kullanıldı ve bu nedenle günümüzde Hristiyan dünyasında kutlanan Aziz Patrick Günü'nde bol bol dört yapraklı yonca teması görmek mümkündür.

İtalyan Teknoloji Enstitüsü'nden (IIT) Francesco Papaleo liderliğindeki bir araştırma ekibi, hem hayvanlarda hem de insanlarda bulunan ve başkalarının duygularını tanıyabilen bir beyin ağı tespit etti.

Nature Neuroscience dergisinde yayımlanan bulgular, sosyal işlevlerin bozulduğu şizofreni veya otizm gibi nörogelişimsel durumlar için yeni, daha etkili tedavi stratejilerinin geliştirilmesinin yolunu açıyor.^[1]