Şu an incelediğimde yönetmenler Eric Bress ve J. Mackye Gruber bu filmin yanında Ghosts of War ve birkaç Final Destination dışında başka filmlerle pek alakası olmayan yönetmenlermiş. 2004 yapımı kısa uzunlukta bir film. Hayatım boyunca kaç kere izlediğimi hatırlamıyorum. Belli bir yaşıma kadar en çok etkilendiğimi söylediğim filmdir. Lisede falan ismini aldığı Kelebek Etkisi'nin sunumlarını yaptığını hatırlıyorum. Konu, hafıza problemleri olan birisinin ilgili anılarına dönerek müdahalelerde bulunabilmesi yeteneğini etrafında dönüyor. Yani zaman yolculuğunu bilim-kurguya yakın fantastik bir eksende işliyor. Tekrar izleyince gizem ve, gerilimden ziyade korku türüne daha yakın gördüm. Çocukluk deneyimlerinin insan yaşantısına olan korkunç etkisi ve tanrıcılık oynayabilecek canlılar olmadığımız gibi muazzam temaları da arka planda işliyor. You can't play god, son en efsanevi repliği olabilir. Benim gibi tanrı kompleksi olan bir nörofarklı için muazzam konular. Hani öyle çok derin, çok kompleks işlemişler de diyemiyorum ama 2004 yılını da göz önünde tutarak şu an bile okullarda okutulması gerektiğini söylediğim kalitede bir anlatım. Ödülleri olmamasına rağmen puanına bakarak da belli bir kalitede olduğu görülebilir. Buna rağmen ilk filmin kalitesine sonraki filmlerde asla yaklaşılamaması ciddi bir hayal kırıklığıydı. İnsanların belki de ara ara dönüp bu filmi izlemesi önemli bir ritüel olur. Tanrıları öldürmüş olan ve alternatif tesellilere muhtaç modern insanlara güzel tamponlardan. Birkaç alternatif bitişi olduğunu da belirtelim. Oasis-Stop Crying Your Heart Out şarkısı da bu filmin bana kattığı güzel şeylerdendir. You'll never change what's been and gone. Yani olanla ölene çare yok... Bunlar haricinde oyuncuları da çok güzeldir. Ashton Kutcher belli ki bir nörofarklıyı güzel canlandırmış. Küçük Tommy hala belalı bir figür hayal ettiğimde aklıma gelir, özellikle de sinema sahnesindeki kavgası. Evan'ın küçüklük ve ergenlik halleri de güzeldi. Logan Lerman oynamış küçüklüğünü. Kayleigh'e can veren Amy Smart ve ergenliğindeki hali olan Sovyetli ablamız Irina Gorovaia eminim ki benim gibi pek çok ergen erkeğin aşklarından olmuştur. Evan ile Lenny'nin pencerelerindeki pozları buna hasret romantik gençliğimin zihninde ve kapak fotoğraflarında yerini almıştı.

Cem Yılmaz'ın CMXXIV adlı gösterisi, günlük yaşamın absürt yönlerini zekice gözlemler ve güçlü hikâye anlatımıyla mizaha dönüştürüyor. Teknoloji, sosyal medya ve modern insan ilişkileri üzerine yaptığı espriler hem güldürüyor hem düşündürüyor. Önceki gösterilerine göre daha sakin bir tempoya sahip olsa da, Cem Yılmaz'ın sahne hâkimiyeti ve özgün mizah anlayışı sayesinde keyifli bir seyir deneyimi sunuyor.