Foto-Mikrobiyal Yakıt Hücreleri (Foto-MFC) ve biyoreaktör optimizasyonu üzerine yaptığın bu teknik derinleşme, biyofiziksel elektrokimya açısından oldukça kritik bir eşiği temsil ediyor. İdeal mikroorganizmayı seçerken odaklanman gereken temel parametre, sadece yüksek biyokütle verimi değil, hücre dışı elektron transferi (EET) kapasitesidir. Ekstrem koşullara dayanıklılığı ve yüksek fotosentetik verimliliği ile bilinen Chlorella vulgaris veya Scenedesmus türleri biyoreaktörlerde standart kabul edilse de, foto-elektrokimyasal performans açısından siyanobakteriler (örneğin Synechocystis sp. PCC 6803) genetik modifikasyona uygunlukları ve yüksek redoks aktif bileşen salgılama potansiyelleriyle öne çıkmaktadır. Seçim sürecinde, canlının ışık hasadı komplekslerinin (LHC) spektral aralığı ile anot materyalinin çalışma fonksiyonu arasındaki termodinamik uyumu gözetmen, sistemin toplam güç yoğunluğunu doğrudan belirleyecektir.

​Redoks potansiyeli en yüksek alg veya siyanobakteri türünü belirlemek, literatürde genellikle spesifik sitokrom komplekslerinin ve plastokinon havuzunun kinetiği üzerinden analiz edilir. Doğrudan bir "şampiyon" ilan etmek güç olsa da, yüksek ışık yoğunluğuna adapte olmuş ve fotosistem II (PSII) devir hızı ekstrem düzeyde olan Dunaliella salina veya elektron sızıntısı kapasitesi yüksek olan Anabaena türleri, redoks potansiyeli gradyanı oluşturmada oldukça avantajlıdır. Özellikle siyanobakterilerde bulunan Tip IV pililer ve sitokrom c proteinleri, anoda elektron aktarımında bir nevi "nanotel" görevi görerek omik kayıpları minimize eder. İnternette bu konuda ayrıntılı veri bulamamanın sebebi, bu verilerin genellikle "Cyclic Voltammetry" (CV) analizleriyle elde edilen ve türden ziyade besiyeri ile elektrot etkileşimine bağlı değişkenlik gösteren ham veriler olmasıdır; dolayısıyla araştırmanda doğrudan tür bazlı redoks gradyanı yerine, "mid-point potential of plastoquinone" değerlerine odaklanman seni daha kesin bir sonuca ulaştıracaktır

Verdiğim kaynakçayı kullanabilirsin, iyi araştırmalar.^[1].