Bebekler doğduklarında ciltlerini kaplayan maddeler nedeniyle eşsiz bir kokuya sahiptir. Bebeklerin ciltleri; amniyotik (koruyucu) sıvı, vernix caseosa (beyaz, peynirimsi bir koruma jeli) ve kendi cilt hücreleri ile sarılıdır. Bu sıvılar ve maddeler; sadece birkaç hafta süren, hafif ve rahatlatıcı bir koku oluşturmaktadır. ^[1]

Bazı araştırmacılar bu kokunun ebeveynlerin bebekleriyle bağ kurmasına yardımcı olduğunu ve beyinlerinde ödül tepkisini tetiklediğini düşünüyor. Ayrıca bebeklerin yetişkinlerden farklı bir "mikrobiyota"sı (kommensal, simbiyotik ve patojenik mikroorganizmaların oluşturduğu ekolojik komünite) vardır ve bu da kokularını etkileyebilir. Ancak herkes bebeğin kokusunu hoş veya çekici bulmaz. Bu durum; hormonlar, anılar ve kişisel tercihler gibi faktörlere bağlı olabilir. ^[2]

Birini doğrudan ve kalıcı biçimde motive edebilecek mucizevi, tek bir yöntem yoktur. Davranış bilimlerinde ve nörobiyolojide kabul gören en temel gerçek, motivasyonun dışarıdan kişiye aktarılabilecek hazır bir yakıt olmadığı, asıl meselenin bireyin kendi içsel yönelimini uyandıracak koşulları hazırlamak olduğudur.

Popüler kültür ve gösterişli kişisel gelişim dili, insan motivasyonunu çoğunlukla yüksek tempolu telkinlerle veya ödül ve ceza ikilemiyle kolayca kontrol edilebilecek mekanik bir süreç gibi resmeder. Oysa beynin ödül mekanizmaları, özellikle mezolimbik dopaminerjik yolaklar, dışarıdan sunulan yapay ödüllere ya da sürekli övgülere hızla alışma ve duyarsızlaşma eğilimi gösterir. Dahası, dışsal yönlendirmeler psikolojide aşırı gerekçelendirme etkisi olarak adlandırılan bir süreçle, bireyin bir etkinliği kendi merakı veya anlam arayışı doğrultusunda sürdürme potansiyelini zamanla zayıflatabilir. Dıştan gelen baskı veya geçici coşku anlık bir kıpırdanma yaratsa bile, zihnin derinliklerinde kalıcı bir davranışsal dönüşüm inşa etmez.

Bilimsel literatürde en güçlü kanıtlara sahip yaklaşımlardan biri olan Öz Belirleme Kuramı, sürdürülebilir bir çabanın üç temel psikolojik ihtiyaca, yani özerklik, yetkinlik ve ilişkisellik boyutlarına dayandığını gösterir. Birine destek olmanın en sağlıklı yolu, ona ne yapacağını buyurmak yerine seçim yapabileceği özerk bir alan tanımaktır. Kişinin kendi becerilerini geliştirebileceğini hissettiği, geri bildirimlerin bir yargı değil süreci besleyen tarafsız bir bilgi olarak sunulduğu ve yapılan işin bireyin kendi değer dünyasıyla bağ kurduğu bir ortamda motivasyon kendiliğinden filizlenir.

Zihin dışarıdan kurulan bir saat mekanizması değildir. Birinin eyleme geçmesini arzuluyorsak, üzerindeki denetim arzusunu geri çekip, anlam bulabileceği ve kendi sınırlarını güvenle keşfedebileceği bir zemin sunmak elimizdeki en gerçekçi yoldur.