Merhaba
Bir kaç kere izlediğim bir film .Verdiği hissi çok mu sevdim diye soracak olsanız tuhaf ,belirsiz bir duygu ama bir o kadarda tanıdık bir duyguydu .Bu şey gibi çok yaygın bir ifade '' ruh ikizi '' eskiler buna bir elmanın iki yarısı derdi :)) böyle biri ile karşılaşıp sonra onu tanımadığınızı anladığınız o an o duygu .Your Name izlerken bende en çok kalan his, birini tanıyormuş gibi hissetmek ama aslında hiç tanımamak duygusu oldu. Makoto Shinkai bu filmde çok büyük bir hikaye anlatmıyor gibi görünse de, aslında insanın içindeki o garip boşluğu çok iyi yakalıyor. Hani bazen bir şey eksikmiş gibi hissedersin ama ne olduğunu tam bilemezsin ya, film tam olarak o hissin üzerine kurulmuş.

Mitsuha ve Taki’nin beden değiştirme meselesi başta eğlenceli ve hafif geliyor ama ilerledikçe olay çok daha duygusal bir yere evriliyor. Özellikle birbirlerini gerçekten tanımaya başladıkları anlarda, izlerken ister istemez şunu düşünüyorsun.“Gerçek hayatta da bazen insanlar birbirinin hayatına böyle dokunuyor mu?” Yani biri gelip hayatını değiştiriyor ama belki sen onun kim olduğunu bile tam bilmiyorsun.

Filmin ortasından sonra gelen o kırılma noktası ve zaman meselesinin ortaya çıkması beni gerçekten etkiledi. Çünkü orada hikaye sadece bir aşk hikayesi olmaktan çıkıyor, kaybetme ve geç kalma korkusuna dönüşüyor. Birine ulaşmaya çalışmak ama zamanın buna izin vermemesi bu duygu film boyunca çok yoğun hissettiriliyor.

Görsellik zaten başlı başına bir olay. Gökyüzü, ışıklar, şehir bazı sahnelerde durup sadece izlemek istiyorsun. Ama bence asıl güçlü tarafı, bu görselliğin duyguyla birleşmesi. Yani sadece güzel değil, aynı zamanda bir şey hissettiriyor. Bazı sahnelerde müzik girince duygunun bir anda yükseldiğini hissediyorsun. Zorla değil, doğal bir şekilde etkiliyor. Samimi olmak gerekirse film yer yer fazla dramatik, hatta biraz “tesadüflerle ilerliyor” denebilir. Ama garip bir şekilde bu rahatsız etmiyor. Çünkü film zaten gerçekçi olmaya çalışmıyor, daha çok bir his anlatıyor.

Benim için Your Name, “birini bulmak ”tan çok “birine ulaşmaya çalışmak” hakkında bir film. O arayış hali, bence filmi bu kadar akılda kalıcı yapan şey. İzledikten sonra bir süre o his geçmiyor sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyorsun ama tam çıkaramıyorsun gibi. Birini bulursun ama gerçek anlamda ona ulaşmak zor gerçek hayatta :((

Atatürk'ün hayatının özellikle de sinemada dramatik şekilde ele alınmasının eksikliğini hep vurgularım. Hatta bu eksikliği özellikle de @lordsinow kitap serisini okuduktan sonra hep ben kapatmayı hayal ederim. Zaten karakterleri daha dramatik şekilde ele alan kurgular 2010'dan geriye gitmez. Bunlardan dolayı bu yapımın haberi beni çok heyecanlandırmış ama izleyebilmem bugünü bulmuştur. Her şeyden önce Atatürk gibi bir karakteri sinemaya aktarmak gerçekten kolay değil ama elzem bir şeydir. Çok da dikkatli olunması gerekir. İzleyenin ise aslında öncesinde kendisini iyice anlamış olması önemlidir çünkü hayatındaki yoruma açık noktalar kurguya dökülürken yapılan yorumlamalar yanlış yönlendirmeye çok açık olacaktır. Diziyi izlemeden önce @lordsinow 'un film hakkındaki incelemesinin ilk kısımlarını okuduğumda da bunun yaşandığını anlamış olduğumu hatırlıyorum.

Filme gelindiğinde, etiket detaylara girmiyorum, filmin teknik ve prodüksiyon detayları gerçekten yeterli derecede güzel. O atmosferi hissediyorsunuz. Çekimlerde sıkan fazla zorlama teknikler yok. Oyunculuklar gerçekten şahane ve Aras gerçekten çok yakışmış. Corinne gibi diğer roller de aynı şekilde. Hikaye ve senaryo kısımları da çok güzel. Bir Türk'ün sık sık böyle ritüellere ihtiyacı varmış. Bana birçok noktada çok ilham oldu diyebilirim. İnsanların izlemesini teşvik etmek isterim. Kullanılan temalar, mesajlar, günümüzle paralel yorumlamalar çok isabetli. Yalnız özellikle karaktere yönelik bazı kişisel detaylar çok problemli. Bunu da zaten @lordsinow yazmış. Bazı yorumlamalar yanlış yönlendiriyor. Bunun bilincinde olmak lazım. Ayrıca Mustafa Kemal'i, ki kendisi gerçekten modern bir Türk peygamberidir, çok mitleştirdik. Biraz insansı görmek çok öğretici olacaktır. Bunu takdir ettim. Ama dramasının hala yeterli olmadığını düşünüyorum. Ayrıca nörofarklı olduğuna iyice emin oldum.

Cem Yılmaz'ın 2024'te hazırlanıp Netflix'e yerleştirilen 2 saatlik yeni gösterisi. Cem aynı Cem ama ufak ufak güzelce geçirmesinden de anlaşılacağı üzere seyirci aynı seyirci değil. :) Cem Yılmaz'daki keskin zekayı her zaman sezmiş ve devlet başkanı yapacak olsam bu adamı yaparım dediğim birisi olmuştur. Sebebini şimdi daha iyi anlıyorum. Adam hakiki bir entelektüel AuDHD ve en iyi maskeleyenlerden olabilir çünkü mesleği de sosyallik gerektiren bir meslek. Böyle birisinin bizim gibi insanları zevkten dört köşe yapacak şekilde her kesime laf çakarak tüm ülke üzerinden muhteşem sosyolojik okumalar yapması ve bunu da belki en az eforlu şekilde yapması şahane. Kendisi hakkındaki birçok boş saldırıya da gerekli cevapları veriyor. Her zamanki gibi kimi eleştirirse eleştirsin sadece feminist geçinen enteller kudurup karalamaya çalıştı. Gayet de normal bir durum çünkü baştan sona feminist ikiyüzlülüğe manifesto gibi dokunduruyor.d Gülmekten başımın arkasına ağrılar giren bir gösteri oldu. Ben her zamanki gibi zirvede hala Cem'i tutarım.