Bu filmde korku, kancadan değil söylenmeyenlerden geliyor. Söylenmeyen ırkçılık, söylenmeyen sınıf ayrımı ve söylenmeyen tarih. Candyman bir katil değil, bir yankıdır. Bizim fısıldadığımız iğrençliklerin sonunda yüksek sesle geri dönüşüdür.

Beyaz Gemi Cengiz Aytmatov'un kaleminden çıkan bir şaheser... Gayet anlaşılır ve akıcı bir dille yazılan bu eserde Cengiz Aytmotov'un alıştığımız üslubu bizi karşılıyor ve tabi ki vazgeçilmez destansı ögeleri bizi kitabın içinde bambaşka atmosferlere taşıyor. Kitabı okurken gerçek hayattan bir soyutlama değil de daha çok bulunduğumuz hayatın içine giriyormuş gibi bir hisse kapılıyoruz. Kitabın içindeki destansı ögeler,gelenekler ve görenekler bize toplumun yansımalarını ve gerçek hayatı aktarıyor.
Roman adı hiçbir zaman zikredilmeyen bir çocuğun trajedik hikayesini anlatıyor. Romanın başkahramanı olan bu çocuk, dedesi ve ninesiyle birlikte teyzesinin kocasının evinde adeta bir sığıntı muamelesi görerek yaşamaktadır. Çocuğun annesi, onu bırakıp başkasıyla evlenmiş; babası ise, dedesinin ve ninesinin tutumu nedeniyle, çocuğunu görmemeye mahkûm edilmiştir. Çocuk ise bir gün babasının gelip kendisi alacağını düşünerek her gün evlerinin yanından geçen beyaz gemiye bakarak hayaller kurur. Romanın içindeki dede geçmişi çocuk ise geleceği temsil etmektedir. Romanın sonu ise fazlasıyla dramatik ve hayal kırıklığıyla biter. Ama bunu rahatlıkla söyleyebilirim ki bu kitabı anlamlı kılan zaten böylesine dramatik bir sonla bitmesiydi.
Romanın dramatik bir şekilde bitmesi yazıldığı dönem fazlasıyla tepki ile karşılanmış, tartışma konusu olmuş ve eleştrilmiştir. Bazı eleştirmenler tarafından “Kötülüğün Kazanması” şeklinde yorumlanmış ve bundan ötürü Aytmatov eleştiri yağmuruna tutulmuştur. Bunun üzerine yazar, “Beyaz Gemi Üzerine Gerekli Açıklamalar” başlıklı bir yazı kaleme almış (sonrasında bu yazı kitabın diğer basımlarının sonuna eklenmiştir.) ve “Söze başlarken kendimi savunmaktan uzaktan olduğumu belirtmek isterim.” diyerek böyle bir amacının olmadığını belirtmiş; “Sanırım bütün mesele, bu eleştirmenlerin bazı şeyleri tam anlayamadıkları ya da ters anladıklarıdır.” da diyerek edebiyat eleştirisinde bulunan yazarların çok sığ davrandığını eklemiştir.

Masum bir B-movie fikrini alıp üstüne asit dökmüşler ve ortaya hem mide bulandırıcı hem de garip şekilde keyifli bir korku klasiği çıkmış. Bugün birçok büyük bütçeli film burada yapılan gerilim ve yaratıcılığın yanına bile yaklaşamıyor. Ne varsa eskilerde var.