Güneş’e ne oldu? Bazen Güneş’e sanki dev bir
mercek içinden bakıyormuşuz gibi görünebilir. Ama yukarıdaki örnekte ortada tek bir mercek yok; aslında milyonlarca mercek var:
buz kristalleri. Üst
atmosferde su donarken küçük, yassı, altıgen buz kristalleri oluşabilir. Bu
kristaller yere doğru süzülürken, çoğu zaman yüzeyleri düz ve yere paralel olacak şekilde konumlanır. Gün doğumu ya da gün batımı civarında bir
gözlemci, düşen pek çok buz kristalinin oluşturduğu aynı düzlemin içinden geçiyor olabilir. Bu hizalanma sırasında her kristal minik bir mercek gibi davranır; güneş ışığını kırarak görüşümüze yönlendirir ve “güneş köpeği” denen olgunun teknik adı olan
parhelia gibi olayları oluşturur. Yukarıdaki görüntü
geçen yıl Stockholm,
İsveç’te çekildi. Görüntünün merkezinde Güneş var; solda ve sağda ise iki parlak
güneş köpeği belirgin biçimde ışıldıyor.
Görülebilen bir diğer yapı da parlak
22 derecelik halo; ayrıca daha ender görülen ve çok daha sönük
46 derecelik halo da seçiliyor. Bunların hepsi, atmosferdeki buz kristallerinden
yansıyan güneş ışığı sayesinde oluşuyor.