Zindancının yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur...!
Okurken ara ara Yeşil Yol Filmi gelmisti aklıma.

Shakespeare’in adını biliriz. Kaleme aldığı trajedileri; Romeo ve Juliet’in imkânsız aşkını, Kral Lear’ın kızlarından gördüğü vefasızlığı, Macbeth’in hırstan gözünün dönüşünü…

Ancak kaleminin ardındakilerden pek haberimiz yoktur. Eser olan Hamlet’i tanırız ama -Shakespeare’in hayatını araştıranlar hariç- Hamlet ya da Hamnet diye bir oğlu olduğunu bilmeyiz.
Kimi kaynaklara göre Anne, kimilerine göre de Agnes olan karısı da sadece bir isimden ibarettir bildiğimiz tarihte. Edebiyat ise tarihin boşluklarını dolduruyor.

Bu kitapta yazar, bize Agnes’ın hikâyesini kurgulayarak anlatıyor.

Agnes, doğayla iç içe büyüyen, şifacı bir kadın. Bitkilerin dilini biliyor. Birini baş ve işaret parmağı arasındaki eti tuttuğu zaman onun düşüncelerini algılayabiliyor. Zamanın ona neler getireceğini sezgilerinde duyuyor. Kitap, gerçekçilik ve fantazya arasındaki tampon bölgede, büyülü gerçekçiliğin topraklarında geziniyor.

Stanford kasabasında eldivencinin oğlu olan Latince öğretmeniyle karşılaşmasını, birbirlerine âşık oluşlarını, evlenmelerini geçmiş ve şimdiki zaman arasındaki yumuşak geçişlerle okuyoruz. Bu arada William Shakespeare’in adı kitapta bir kez bile geçmiyor. Onun adı “Agnes’ın kocası”. Nasıl tarih, William’ı ön plana çıkarmışsa kitap da tam tersini yapıp Agnes’ı öne çıkarıyor.

Agnes iki çocuğu olacağını söylüyor hep. Öyle seziyor. Fakat ikinci hamileliğinde ikiz çocuk dünyaya getiriyor: kordon dolanarak doğan zayıf bebek Judith, güçlü ve kuvvetli bir bebek olan Hamnet.

Büyüdüklerinde de bebekliklerindeki gibi olur ikizler. Judith sıkça hastalanan, narin bir kız çocuğudur. Hamnet ise genç bir erkek olma yolunda ilerlemektedir. Agnes, ölümün Judith’i alıp götürmesinden korkar hep. Onu korumak ister.

Bu sırada yalnızdır Agnes. Çünkü kocası, ailesinden uzağa, Londra’ya gitmiş, görkemli tiyatro kariyerine başlamıştır.

Kitaba iki yerde hayran oldum. Birisi, veba taşıyan pirelerin maymundan miçoya, oradan bir gemiye, Venedik’ten gelen cam hediyelikleri saran kumaşa geçişi, vebanın Stanford’a kadar taşınmasıydı.

Diğeri de ikinci kısımdaki cenaze sahnesi. Buradan itibaren yirmi otuz sayfa boyunca sessizce gözyaşı akıttım. Çocuğunu kaybeden bir annenin acısını öyle bir anlatıyor ki yazar. “Yaşatıyor” demek isterdim, ama umarım hiçbir anne böyle bir acı yaşamaz, birazını okurla paylaştırıyor diyeyim.

Kitabı bir parça kalbim kırık bitirdim.

Tam kara mizah kokan bir film. Filmdeki gibi dünyaya çarpma ihtimali olan Kuyruklu Yıldız olup olmadığını bugün itibariyle bilmiyoruz ama bir şey biliyoruz ki hemen hemen olayların filmdeki gibi olması muhtemel. Tabi film biraz daha absürt bir şekilde olayları ele almakta! Bu amaçla bilim yolunda olan herkesin izleyip anlam çıkarması gereken bir film olduğunu düşünüyorum. Şiddetle izlenmesini öneririm. Tam tezat karakterler yaratılıp film evreni daha kaotik gösterilmek istenmiş. Stresle arası bozuk bir Profesör ve ağzına geleni esirgemeyen Doktora adayı öğrencisi. Şimdiden iyi seyirler.

Gelelim film evreni ve absürtleştirilerek anlatılmak istenen konulara, tabi her zamanki gibi bana göre.

*Politika
Kısa vadeli çözümler ve çok yönlü avantajlı gözüken şeyler her zaman cazip gelir. Daha da yazmam. fjfjfj Belki de çoğunluğun bilimi anlamamasından kaynaklıdır bu durum, anlamlandıramadıklarınız doğrudur belki de, bu inat niye?

*Medya
İnsanları güldürmek ve daha fazla zamanlarını dikkatlerini televizyona aktarmaları için magazinsel olaylar üstüne dönen bir dünyadır. Gülümsemeyi bilmiyorsanız, doğruları konuşsanız da barınamazsınız. En azından filmde medya bu şekilde yansıtılarak böyle olmaması gerektiği aktarılıyor. Medya var, medya var!

*Bilim
Bazen verilerin ışığında kendi zihninizdeki gerçeklikten dahi kopmanız gerekir. Çünkü zihninizde diye her şey oradaki gibi işlemez.

*Halk ve Merak
Halk, merak duyduğunu öğrenmek için her şeyi yapabilir. Yeterki merak duysun. Merak dürtüsü devreye girdiği anda oradan buradan her yerden kırıntı bilgiyi toplamak için çabalar ve yanlış doğru ayırtmadan kendince tutarlı gördüklerini bir bütün oluşturur ve curcuna başlar. Peki şey yönü de yok mudur: Halkın neyi biliyor, neyi bilmesi isteniyor?

*Pazarlıklar
Bilim pazarlığa açık mı? Eğip bükerek istediğiniz noktaya gelir mi? Geldi diyelim sonu beklentiyi karşılar mı? Çözüm odaklı bilim insanları neden hep çıldırır?

Filmin sonunda da söylendiği gibi "Aslında her şeye sahiptik!", insanın açgözlülüğü ve sadece çıkarlarını düşünme yapısı sonunu getirecek.