İlk sezon için şunları yazmıştım: "Tabii ki bu evrenle ilgili herhangi bir yapıma hiçbir şey söylemeden tam puan vereceğim. Yine de neden sevdiğimi falan biraz anlatayım. Game of Thrones diğer kurgulardan çok başka bir tarza sahip. Başarısı da buradan geliyor. Oturması biraz vakit alıyor. Mesela bir üç sezon geçmeli diyebilirim. Çünkü çok fazla karakter ve iç içe geçmiş hikayeler çok kısa sürelerle ilerletiliyor. Doğal olarak hikayenin belli bir olgunluğa gelmesi ve bağ kurmak vakit alıyor. Ama tüm fantastik detaylarına rağmen en gerçekçi işlenen yapım ve hikaye oturduktan sonra o tüm radikalliği, cüretkarlığı, çarpıcılığı ve özetle dramayı görünce evrene aşık oluyorsun. Ben iddiamın hala arkasındayım, Sopranos gibi izlemediğim bazı dizileri bilemem ama kuvvetle muhtemel gelmiş geçmiş en iyi dizidir.

Tek bir hanedana odaklandığı için biraz farklı ilerleyen bir yapım oldu ama en nihayetinde olay iç savaşa dönüşeceği için yine ayı tada ulaşacaktır ki gerek de yok. Zaten GoT belli bir olgunluğa ulaştığı için bu yapım çok daha kaliteli ilerletilecektir ve belki çok daha dramatik bir yapım olacaktır. Rings of Power'a haksızlık ediliyor ama onunla kıyaslanarak daha da öne çıkması hoşuma gitti. Güçlü kurgusunun yanında diğer estetik detayları da muazzam. Yani şu anlık GoT en iyi dizi ama bakalım ilerleyen yıllarda ne olacak. Gelgelelim iki yıl beklemek bir zulüm olacaktır."

Bugün üçüncü sezon bitti ve genel olarak beni utandırmadı. Ne olması gerektiyse o oldu. Çok güzel ilerliyor. Evrenin temel ilkesi güçtür ve Dune serisi gibi GoT serisi de güç ilkesini çağın ötesinde ve zarafetle işleyen bir yapıt. Rhaenyra'ya bakıp işte o beklediğimiz gemileri yakma anı geldi dedik. Ejderha sonunda uyandı. Belki de hayatın güzel bir yansıması olan futbolda da görüldüğü gibi "kararsızlık ve tereddüt" hataya sürükler. Batfleck abimin de dediği gibi dünya sadece zorlarsan bir anlam ifade eder. Siyonizmin feminizm ile verdiği zehir de zaten bu irade yıkımı. İstiyorsan gider ve alırsın. Daemon'ın moral konuşmasını izleyince de, insan ilişkilerine bakarak bile bunun gereğini fark ediyorum dedim. Hayat toksik ve hepimiz de öyleyiz. Tamamen iyi niyetle hiçbir şey çözülmüyor. İnsanın doğasında güç istenci ve ego var. Çatışma, yıkım, karanlık hep var olacak. Bunun için kendimizi korumayı ve gerektiğinde çözüm için çatışmaya girmeyi öğrenmeliyiz. Savaş da bunun bir yansıması. Paşam hazretleri emeği geçen herkesten razı olsun.

Sırça Köşk, insanı düşünmeye zorlayan öykülerden süzülüp gelen, alışılmışın dışında ama son derece anlamlı masallar barındıran bir Sabahattin Ali eseridir. Yurdun farklı köşelerindeki yaşamları görünür kılar; sistemi eleştirirken insan gücünün ne kadar sarsıcı olabileceğini hatırlatır. Körleştirilmeye, dilsizleştirilmeye, düşünemez hâle getirilmeye çalışılan insanların, isterlerse tek bir kelleyle bile koca bir düzeni yerle bir edebileceğini gösterir. Bu kitap bize bizi anlatır; anlamak isteyene…

Dunkirk filmi Memento'yla beraber izlediğim Christopher Nolan filmleri arasında en alt sırada ama bu kesinlikle filmin kötü olduğunu göstermiyor. Christopher Nolan öylesine büyük bir yönetmenki en kötü filmi bile çok iyi.
En sevdiğim yönetmenin çektiği bu çok iyi filmin neden çok iyi olduğunu izninizle kendi açımdan anlatmak istiyorum.
Tarihteki en büyük sinemacılardan olan Quentin Tarantino ve Christopher Nolan'a baktığımızda şöyle bir şeyle karşılaşıyoruz: Tarantino, hiçbir manası olmayan boş, saçma ve klişe pulp (ucuz) hikayeleri olağanüstü bir şekilde senaryolaştırır. (bkz: Kill Bill, Rezervuar Köpekleri) Nolan'ın filmlerinde ise harika bir hikaye vardır ve bu hikâyeler çok iyi senaryoya dökülür. Nolan adeta bu filmde hayranı olduğu Tarantino'ya meydan okuyup "Ben de düz bir hikayeden şaheser çıkarabilirim" demiş gibi. Film çok düz bir hikayeye sahip. 2. Dünya Savaşı'nda Almanlar 400 bin İngiliz ve Fransız askerinin Dunkirk'te etrafını sarar, yukarıdan bomba yağdırarak 400 bin kişiyi öldürmeye çalışırken İngiltere 400 bin kişiyi tahliye etmeye çalışır. Ama bu düz senaryo harika bir şekilde senaryoya dökülmüş.
(SPOİLER)
Üstelik Nolan sadece harika bir senaryo yazmakla kalmamış, böyle düz bir hikayede bile alametifarikası olan zaman kurgusunu konuşturmayı başarmış. Filmde üç ekip görüyoruz: Hava, Deniz, Kara. Ve filmin bir noktasına kadar bu üç grubun da yaşadığı olayların aynı anda olduğunu zannediyoruz ama filmin bir noktasında o sırada savaş şoku yaşayan Chillian Murphy'i batan gemiden asker toplarken görünce filmde 3 ekibin de farklı zamanlarda olduğunu anlıyoruz. En geriden gelen denizcilerle havacıların zamanı denizciler batan ikinci savaş uçağının pilotunu kurtardıkları anda birleşiyor. Daha sonra havada kalan tek pilot Farrier'in hikayesi yine denizcilerden önde ama karadakilerin yani Dunkirk sahilinden kaçmaya çalışanların hikayesi hepsinin önünde. Önce Farrier daha sonra da denizciler karacıların zamanına ulaşıyor. Üç ekibin de zamanı birleştikten biraz sonra da film bitiyor. Dunkirk'ün kurgusu bence insanların deliler gibi kurgusunu övdüğü Memento'dan çok daha iyi ve Interstellar, Inception gibi efsane kurguya sahip filmlerle yarışabilecek kalitede.
Aksiyon, Romantik, Drama, Biyografi gibi film türleri arasında favorim açık ara Bilim Kurgu/Fantastik ama bu tür kadar çok sevdiğim bir film türü daha var: Seyircisini Ciddiye Alan Filmler
Marvel gibi gişe filmlerinde filmi yapanlar herkes filmi anlasın diye film yapıyor. Bu filmi 7 yaşında çocuk da anlasın, filmi izlerken telefonuna bakan da anlasın mantığıyla yapılan filmler de haliyle kötü oluyor. Mad Max: Fury Road, The Dark Knight gibi filmler ise seyircisine saygı duyuyor, karakterler akıllarından geçen her şeyi, duygularını sürekli sesli olarak berbat repliklerle söylemiyor. Bu tarz filmlere bayılıyorum ve Dunkirk'te böyle bir film. Bir kere filmde devasa bir kasvet havası var. Çünkü bu insanlar savaşı kaybetmiş, bir sahilde ölümle burun buruna haldeler. Bu yüzden filmde diyolog özellikle başlarda çok az. Karakterler birbirlerleriyle bakışarak anlaşıyor, duygularını mimiklerinden anlıyoruz. Filmin seyirciyi böyle ciddiye almasına ve kasvetli havasına bayıldım.
Filmin sinematografisi ve çekim açıları bütün Nolan filmlerinde olduğu gibi harikaydı. Filmdeki deniz manzaraları ve özellikle uçakları yandan gördüğümüz kamera açısı çok iyiydi ama bir tane sahne var ki adeta şaheser. İngiliz halkının gemilerle yardıma geldiği sahne sinema tarihinin en iyi sahnelerinden birisi. Sahnenin sinematografisi ve harika kamera açısı bir yana arka plandaki müzik efsane. Hans Zimmer'ın muazzam müziği sahnenin duygusallığını kat ve kat arttırıyor ve bu sahne izlerken beni ağlatmayı başaran nadir film sahnelerinden. Her izlediğimde duygulanıyorum.
Oyunculuğun yarısı yönetmenden gelir. İyi bir oyuncu kötü bir yönetmenle kötü oyunculuk, kötü bir oyuncu iyi bir yönetmenle iyi oyunculuk sergileyebilir. Bu filmde bunun kanlı canlı bir örneği. Nolan, oyunculukla uzaktan yakından alakası olmayan Harry Styles'ı filmde oynatmış ve adamı gerçek bir oyuncuya dönüştürerek adeta ne kadar yetenekli olduğunu kanıtlamış.
Son olarak filmin verdiği mesajlara değinip bitirmek istiyorum. Nolan'ın hiç Nazileri göstermeden ve Nazi kötülemesi yapmadan bir 2. Dünya Savaşı filmi çekmesine çok saygı duydum. Evet Naziler berbattı da anladık artık biliyoruz bunu tekrar tekrar filmlere Nazi kötülemesi koymaya gerek yok. Bir yandan da Churchill'in kurtarılmayı bekleyen asker varken 30 bin kişi kurtarmak istemesi, İngilizlerin "müttefiki" olan Fransızları bir kriz anında hemen satması, Karakterlerin hayatlarını kurtarmasına rağmen Fransız askerinin canını zerre umursamamaları, herkesin hayatta kalmak için çabalaması ve bunun için etik olmayan yollara başvurmaları izlerken beni çok etkiledi