Avrupa genelindeki nehirlerin su kalitesi son yıllarda kayda değer bir iyileşme gösteriyor fakat elde edilen verileri derinlemesine incelediğimizde bu ilerlemenin, 2030 yılı için belirlenen çevre hedeflerine ulaşmak adına gereken hızın gerisinde kaldığını görüyoruz. Universitat Politècnica de València Su ve Çevre Mühendisliği Enstitüsü bünyesindeki araştırmacılar tarafından yürütülen ve Environmental Science and Pollution Research dergisinde yayımlanan kapsamlı bir çalışma, kıta nehirlerinin karşı karşıya olduğu bu tabloyu tüm ayrıntılarıyla ortaya koyuyor.

Araştırma kapsamında 2015 ile 2021 yılları arasındaki veriler mercek altına alındı. İncelenen 18 ülkenin 14'ünde organik kirliliğin azaldığı, yeterli verinin bulunduğu 16 ülkenin 11'inde ise fosfat derişiminin düştüğü belirlendi. Ancak nehirlerde kaydedilen bu olumlu gelişmeler, içinde bulunduğumuz on yılın sonu için belirlenen hedeflerin yakalanacağını garanti etmeye tek başına yetmiyor.

Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) bünyesindeki Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı (PISA 2025) sonuçlarının 8 Eylül'de yayımlanması; her zaman olduğu gibi yoğun bir değerlendirme, kıyaslama ve ülke sıralaması dalgasını tetikledi. Fransa'nın gerilediği, kimi ülkelerin performansını artırdığı, bazılarınınsa krizlere karşı daha dirençli kaldığı görülüyor. Her değerlendirme döneminde olduğu gibi kamuoyunun dikkati hızla ülkelerin lig tablosundaki yerine odaklanıyor.

Bu sıralamalar kuşkusuz belirli bir fikir veriyor; ancak çok daha temel bir sorunun üzerini örtme tehlikesi taşıyor: Okulda geçirdiğimiz yıllardan gerçekte ne elde ediyoruz? Yirminci yüzyılın önemli bir kısmında eğitimdeki ilerlemeyi ölçmek görece daha basitti. Öğrenci sayıları, okullaşma süresi ve kazanılan diplomalar sayılıyordu. Böyle bir yaklaşımın ardında son derece haklı gerekçeler vardı; zira eğitimin tabana yayılması ve kitleselleşmesi, geçtiğimiz yüzyılın en büyük toplumsal dönüşümlerinden birini temsil ediyordu.