Işık, son derece yüksek hızlarda muazzam miktarda bilgi taşıyabilir. Bu durum, fotonik teknolojilerini daha hızlı iletişim, daha güçlü hesaplama sistemleri ve daha hassas sensörlerin geliştirilmesi için umut verici hale getiriyor. Ancak ışığın bu amaçlar uğruna faydalı olabilmesi için mühendislerin ışığın nereye gideceğini kontrol edebilmesi ve onu hızlı bir şekilde yönlendirebilmesi gerekiyor. Caltech araştırmacıları tarafından geliştirilen yeni bir cihaz, bir ışık demetini kullanarak başka bir ışık demetini sadece 74 femtosaniyede (saniyenin 74 katrilyonda biri) farklı bir açıya yönlendiriyor. Bu süre, ışığın bir insan saçının teli kalınlığındaki mesafeyi katetmesi için gereken süreyle yaklaşık olarak aynıdır. Caltech'te Uygulamalı Fizik ve Malzeme Bilimi Howard Hughes Profesörü ve Mühendislik ve Uygulamalı Bilimler Bölümü Otis Booth Liderlik Kürsüsü Başkanı olan Dr. Harry Atwater bunu şöyle açıkladı:

Ekip, bu çalışmayı Nature Nanotechnology dergisinde yayımlanan bir makalede anlatıyor. Makalenin başyazarı olan Claudio Hail, bu çalışmayı Caltech'teki Atwater'ın laboratuvarında doktora sonrası araştırmacı olarak tamamladı ve şu anda Kaliforniya Üniversitesi Berkeley'de (UC Berkeley) makine mühendisliği bölümünde yardımcı doçent olarak görev yapıyor.

Kalbinizin ritmik atışı veya bir saatin düzenli tiktakları gibi, yer kabuğu da her 26 saniyede bir sessizce gümbürdüyor. Mikrosism olarak bilinen bu sismik kalp atışları bizim tarafımızdan hissedilmese de sismologların yüksek hassasiyetli cihazları tarafından açıkça kaydedilebiliyor. Ancak bilim insanları bu ritmik atımı onlarca yıl önce keşfetmiş olsalar da buna neyin sebep olduğu konusunda hâlâ hemfikir değiller.

Mikrosismler şaşırtıcı derecede yaygındır. Kıyıya vuran okyanus dalgalarından senkronize bir şekilde ayaklarını yere vuran coşkulu spor taraftarlarına kadar çeşitli etkenler, bu atımları sürekli olarak üretmektedir. Bunlar bir tür sismik arka plan gürültüsü yaratır. Ancak üzerinde durduğumuz bu özel mikrosism, kalıcı ve ritmik doğası nedeniyle oldukça sıra dışıdır.

Bir malzemenin bir kristal yapıdan diğerine geçerek bambaşka özellikler kazandığı evre dönüşümleri doğada her yerde karşımıza çıkıyor. Bu dönüşümlerin mikroskobik mekanizmalarını anlamanın, malzeme özelliklerini kontrol etmek ve işlevsel cihazlar tasarlamak için büyük önem taşıdığını biliyoruz.

Çin Bilimler Akademisi Metal Araştırmaları Enstitüsünden Prof. Dr. Chen Xingqiu ve Prof. Dr. Sun Yan liderliğindeki bir araştırma ekibi, Kuzeybatı Politeknik Üniversitesinden Prof. Dr. Niu Haiyang ile yürüttükleri ortak çalışmada, tek katmanlı molibden tellürür (MoTe₂) kristallerinde daha önce bilinmeyen bir evre dönüşümü mekanizmasını ortaya çıkardı.

Nisan 2026'da bir pazartesi akşamı, Kansas City yakınlarında beş hortum meydana geldi. Bunlardan biri, Kansas'ın Ottawa kasabasındaki birçok binayı yerle bir edecek kadar güçlüydü.

Bu tür hortumlar Kansas için alışılmadık bir durum değildir. Ancak bu aşırı hava olaylarını tahmin etmekten sorumlu olan Ulusal Hava Durumu Servisi ofisi hazırlıksız yakalanmış gibi görünüyordu. Çünkü o öğleden sonra yayımlanan raporda, hortum ihtimalinin olmadığı öngörülüyordu.

Evrenin derinliklerini inceledikçe kozmosun ne kadar tuhaf olabileceğine bir kez daha şahit oluyoruz. Gökbilimciler, pamuk şekerden bile daha hafif olan bir çift dev gezegen keşfetti. Jüpiter boyutlarındaki bu devasa gök cisimleri, süper pofuduk gezegenler olarak adlandırılıyor.

Bizden yaklaşık 1.110 ışık yılı uzaklıktaki bir yıldızın yörüngesinde dolanan bu "tüy sıklet" ikili, pamuk şekerden daha düşük bir yoğunluğa sahip olduğu keşfedilen en büyük ötegezegenler olma özelliğini taşıyor. Oxford Üniversitesinden George Dransfield, bu durumun onları kendi boyutlarındaki bilinen en hafif gezegenler yaptığını belirtiyor. Dransfield, gönderdiği bir e-postada durumu şöyle açıkladı: