Bilimsel olarak konuşmak gerekirse, bir şeye dokunmak diye bir kavrama sahip değiliz. Kütlesi olan nesneler birbirine dokunduğunda, aslında fiziksel olarak hiçbir şekilde temas etmezler. Bunun temelde iki nedeni vardır.

İlk olarak atomlar, pozitif yüklü protonlardan ve negatif yüklü elektronlardan oluşur. Protonlar, genellikle elektriksel olarak nötr olan nötronlarla birlikte atomun merkezindeki çekirdekte bulunur. Elektronlar ise bu çekirdeğin etrafında belirli bir yörüngede dolanırlar.

Doğada hız, çoğu zaman bir ölüm kalım meselesidir. Herhangi bir avcının daha hızlı hareket etmeye başlaması, onun avladığı türün de hızlanmak zorunda olması anlamına gelir. Öyle ki bu rekabet sonunda bugün vahşi yaşamda gördüğümüz inanılmaz hız makinelerini ortaya çıkarmıştır.

Dünya üzerindeki en hızlı canlı türünün hangisi olduğu sorusuna yanıt bulmaya çalıştığımızda bütün türlerin aynı kulvarda yarışmadığı gerçeğini dikkate almamız gerekir. Karada yaşayan bir tür olduğumuz için hız dediğimizde genelde koşan bir organizma aklımıza gelir.

Matematikteki değişkenleri ya da sabitleri, belli açıları ya da fiziksel nicelikleri ne ile ifade ederiz? Tüm fen bilimlerini düşünürsek tek bir alfabenin yeterli olmadığını anlarız. Dolayısıyla Yunan harfleri, sayılar ve özel semboller bir araya gelerek evrensel bir gösterim dili oluşturmaya destek olur.

Milattan öncesine uzanan tarihsel kökeniyle Yunan harfleri, kelimeleri oluşturmaktan çok daha fazlasını yerine getirir. Bilinmeyenleri adlandırmada ve evreni açıklamada Yunan harflerinden yararlanılmıştır. Bazılarımızın çok iyi bildiği veya bir kısmımızın ise içlerinden birini en az bir kez gördüğü bu semboller, matematik ve fen bilimlerinde çeşitli ölçüleri temsil etmek için kullanılır.

Missouri-Kansas City Üniversitesi (İng: "University of Missouri-Kansas City") ve Arizona Üniversitesi araştırmacılarının yayımladığı yeni bir çalışmaya göre, sözlü iletişimin giderek azaldığı bir döneme tanık oluyoruz.

Araştırmacıların elde ettiği verilere göre, 2005 yılından bu yana ortalama bir insan her yıl bir önceki yıla kıyasla daha az konuşuyor. Araştırma verileri, insanların günde ortalama 338 kelime daha az sarf ettiğini gösteriyor.

İnsan beyni, yaklaşık 86 milyar nörondan oluşan bir sistem olmasına rağmen dinlenme halinde bile yalnızca yaklaşık 20 Watt enerji tüketerek son derece karmaşık hesaplamalar yapabilir. Buna karşın, günümüzün en gelişmiş yapay zekâ modellerini eğitmek ve çalıştırmak için devasa veri merkezleri, yüksek enerji tüketimi ve ciddi donanım kaynakları gereklidir. Bu çarpıcı fark, uzun süredir akıllarda önemli bir soruyu gündeme getirmektedir: Beynin bu olağanüstü enerji verimliliğini yapay sistemlere taşıyabilir miyiz?

Bu sorunun cevabı bizi, klasik yapay sinir ağlarının ötesine geçen bir modele götürür: Spiking neural networks (Tür: "dikenleme temelli sinir ağlar"). Spiking neural networks ya da kısaca SNN'ler, yalnızca matematiksel bir soyutlama değil doğrudan biyolojik sinir sisteminden ilham alarak zaman, enerji ve bilgi işleme açısından beynin prensiplerini taklit etmeye çalışan bir yapay zekâ yaklaşımıdır.