1980 sonrası Türk şiiri, Türkiye'de 12 Eylül 1980 askeri müdahalesinin ardından biçimlenen, ideolojik iletilerden uzaklaşarak bireye, kent yaşamına ve dil denemelerine yönelen çoğulcu şiir dönemidir.[1] Şairler bu yeni ortamda çok daha bağımsız davranmıştır. Bu nedenle dönemi tek bir edebi hareketin kesin sınırları içine yerleştirmek oldukça güçtür. Ortak kurallara bağlanmış tek tip bir okul yerine, birbirinden ayrı bireysel seslerin eş zamanlı geliştiği geniş bir üretim alanı doğmuştur. Nitekim birbirine hiç benzemeyen şiir anlayışları, aynı yıllarda yayımlanan dergi sayfalarında yan yana varlık gösterebilmiştir.
Edebiyat tarihi incelemelerinde söz konusu dönem ele alınırken üç temel soru öne çıkmaktadır. İlk soruda 1980 kuşağı adlandırmasının hangi şairleri kapsadığı ve önceki kuşaklarla sınırın nereden çizildiği araştırılmaktadır. İkinci sırada ortak bir bildirinin bulunmadığı bu ortamda hangi şiir eğilimlerinin belirdiği incelenmektedir. Üçüncü soruda ise dergicilikten biçim arayışlarına kadar dönemi kuran başlıca şairlerin kimler olduğu sorgulanmaktadır. Kitap-dergi girişimleri, kentli bireyin kimlik arayışı, klasik mirasla kurulan üslup bağı ve yerel ağız deneyleri bu üç sorunun kesişim noktasında durmaktadır.