Gecenin bir yarısı uyanan, bunalmış ve birisiyle konuşmaya ihtiyaç duyan birini hayal edin. Ancak bu kişi sevdiği birini aramak veya bir terapi seansı planlamak yerine ChatGPT'yi açıyor. Dünya genelinde yapay zeka sohbet botları; birer yol arkadaşı, koç, dert ortağı ve giderek artan sayıda insan için gayriresmi terapistler haline geliyor. Çalışmalar, birçok kullanıcının kişisel zorluklarını tartışmak, duygusal destek aramak, hisleri üzerine düşünmek ve ruh sağlığını daha iyi anlamak için yapay zekaya yöneldiğini gösteriyor. Bunun cazibesini anlamak çok da zor değil. Sohbet botları kimseyi yargılamıyor. Yeni Zelanda ve Avustralya gibi ülkelerdeki yetersiz ruh sağlığı hizmetlerinin aksine, bu botlar insanları uzun bekleme listelerinde de tutmuyorlar. Ancak yapay zeka araçları ruh sağlığı alanına daha fazla dahil oldukça, bu teknolojinin nerelerde gerçekten yardımcı olabileceğini ve sınırlarının nerede bittiğini anlamak giderek daha önemli bir hale geliyor.

Günümüzün sohbet botları, karmaşık soruları yanıtlamaktan ilişki tavsiyeleri vermeye kadar görünüşte her şeyi yapabiliyor. Üstelik tüm bunları yaparken son derece insani ve empatik bir yaklaşım sergiliyorlar. Özellikle ruh sağlığı söz konusu olduğunda, araştırmalar yapay zeka sistemlerinin faydalı bilgiler sağlayabildiğini, kişiyi kendi üzerine düşünmeye teşvik edebildiğini ve bazı durumlarda duygusal destek sunabildiğini gösteriyor.

Siber saldırı denildiğinde birçoğumuzun aklına bilgisayarlara, ağlara ve yazılımlara saldıran siber suçlular gelir. Gerçekte ise en etkili saldırıların bazıları, insan psikolojisindeki zayıflıkları açığa çıkarmaktadır. Aşinalığın verdiği rahatlıktan yalanları tespit etmekte iyi olduğumuza dair inancımıza kadar, siber saldırganlar genellikle günlük hayatta kullandığımız zihinsel kısayolları istismar etmektedir. İşin en şaşırtıcı yanı ise kişi ne kadar zeki veya dikkatli olursa olsun bu hilelerin işe yaramasıdır. Düştüğümüz tek bir hile yoktur; genellikle üç hileye kanarız.

İlk olarak 1977 yılındaki bir dizi bulguyla ortaya konan yanılsamalı gerçeklik (İng: "illusory truth") etkisi, tekrarlanan bilginin gerçeklik algısını artırdığını göstermiştir. Örneğin daha sonra yapılan bir çalışma, tekrarın, mantıksız olan veya önceden bilinen gerçeklerle çelişen iddialara olan inancı artırdığını ortaya koymuştur.

Chesapeake Körfezi'nin ekosistem sağlığının en önemli göstergelerinden biri olan sualtı bitki örtüsünün, William & Mary Üniversitesi VIMS ve Batten Okulundaki araştırmacıların raporlarına göre 2025 yılında %7 oranında artış gösterdiğini görüyoruz.

Körfez genelinde yapılan yıllık havadan araştırma, Chesapeake Körfezi ve gelgitli kollarında toplam 36.173 hektar sualtı otu bulunduğunu ortaya koydu. Bu değer, 2024 yılına kıyasla 2.482 hektarlık bir artış anlamına geliyor. Elde edilen sonuçlar, 2018 yılından bu yana körfez genelinde kaydedilen en yüksek alanı temsil ediyor. Toplam alan, Chesapeake Körfezi Havzası Anlaşması'nın 36.422 hektarlık 2030 yılı ara hedefine oldukça yaklaştı ve 79.561 hektarlık uzun vadeli hedefin yaklaşık %45'ini oluşturuyor.

İnsan vücudu ve bağırsak mikrobiyomu; bağışıklık, metabolizma ve daha fazlasını etkileyerek vücudumuzun nasıl çalıştığını şekillendiren binlerce küçük molekül üretir. Bildiğimiz gibi, bu moleküllerin aslında ne olduğunu belirlemek, biyomedikal bilimlerin en kalıcı darboğazlarından biri olmuştur. Öyle ki, tipik bir biyolojik örnekte tespit edilen bileşiklerin %80'inden fazlası, güncel yöntemler kullanılarak bilinen hiçbir yapıyla eşleştirilemiyor.

Boyce Thompson Enstitüsü (BTI) ve Cornell Üniversitesindeki araştırmacılar, işte bu durumu değiştirmeye başlayan bir araç geliştirdiler. AIMe (İng: "AI Molecule Explorer", Tür: "Yapay Zeka Molekül Kâşifi"), kütle spektrumlarını tahmin etmek, düzenlemek ve aramak için nöro-sembolik yapay zeka adı verilen bir yapay zeka biçimini kullanıyor. 100 milyondan fazla bilinen küçük organik molekülün kütle spektrumlarını tahmin edip sınıflandırarak, hipotez üretimini ve bileşik tanımlamasını hızlandırabilen devasa, aranabilir bir kimyasal alan haritası oluşturuyor.

Kara Ölüm (İng: "Black Death"), insanlık tarihinin en yıkıcı pandemisiydi. 1347 ile 1353 yılları arasında, Avrupa nüfusunun yarısına yakını (yaklaşık 50 milyon insan) Yersinia pestis bakterisiyle enfekte olduktan sonra hayatını kaybetti.

Ancak insan nüfusu hızla düşerken beklenmedik bir şey oldu ve bitki biyoçeşitliliği de insanlarla birlikte çöküşe geçti. İlk bakışta bu durum oldukça tuhaf görünmektedir. Günümüzdeki yaygın anlatıya göre insanlar ortadan kaybolduğunda ve doğaya toparlanması için gereken alan ve zaman tanındığında, doğa büyük bir coşkuyla kendini yenilemektedir. Ancak 650 yıl önce durum hiç de böyle değildi.