Bugünlerde Yellowstone süper yanardağının haberlere konu olmadığı bir ay bile geçmiyor. Bu ay da bir istisna değil.

Kimi zaman haber editörlerinin ve felaket hazırlıkçılarının kalbini hızlandıran şey, bir sarsıntı fırtınası veya buhar kaynaklı küçük bir patlama olabiliyor. Kimi zaman da, tıpkı şimdi olduğu gibi, bir sonraki büyük patlama ihtimaline ışık tutan yeni bir araştırma karşımıza çıkıyor.

Duygusal Özgürleşme Teknikleri, stresli bir düşünceye veya duyguya odaklanırken yüzünüzdeki, ellerinizdeki ve üst vücudunuzdaki belirli noktalara hafifçe vurmayı içeren terapötik bir tekniktir. Bu yönteme genellikle "vurma" adı verilmektedir.

Bu uygulamanın, vücuttaki "tıkalı enerjiyi" serbest bırakabileceği düşünülmektedir; böylece kaygı, stres ve hatta fiziksel gerginliklerin ortadan kalkmasına yardımcı olduğu iddia edilmektedir.

Hayır, gözlerimiz bizi yanıltmıyor; bu tuhaf görünümlü heykel gerçekten de hareket ediyor. Hatta koşuyor. Bunun nedeni, onun aslında bir robot, daha doğrusu robotlar bütünü olmasıdır. Resmi adıyla bacaklı metamakineler; her biri bir motor, batarya, bilgisayar ve bir çift kol içeren küresel modüllerden oluşuyor.

Tek başlarınayken her bir modül yuvarlanabiliyor, dönebiliyor ve zıplayabiliyor. Ancak birbirlerine bağlandıklarında yürüyebiliyor, koşabiliyor ve ters döndüklerinde kendilerini düzeltebiliyorlar. Hatta uzuvlarından birini veya birkaçını kaybetmeleri durumunda (örneğin bir araştırmacı makinelerin uyum yeteneğini test etmek için birini kopardığında) hareket etmenin yeni yollarını bile bulabiliyorlar. Makineyi geliştiren araştırmacılar, bu durumu şöyle açıklıyor: "Herhangi başka bir robot için ölümcül olabilecek düzeydeki büyük hasarlardan kolayca kurtulabiliyorlar."

Beyaz kenarlı tiryaki balığının (İng: "Whitemargin stargazer", Lat: Uranoscopus sulphureus) yüzüne atacağınız tek bir bakış, muhtemelen istenmeyen davetsiz misafirleri korkutup kaçırmak için yeterli olacaktır. Yukarıya doğru bakan şişkin gözleri ve korkutucu dişlerle dolu o kocaman, somurtkan ağızları, onları kuma boğazına kadar gömülmüş ve bu duruma gerçekten çok öfkelenmiş küçük, grotesk bir insana benzetir.

Aslında, tiryaki balıkları ellerinden geldiğince hiç görünmemeye çalışırlar. Onlar, avlarını etkisiz hale getirme konusunda üstün yeteneklere sahip olan pusu avcılarıdır. Zamanlarının büyük bir kısmını gövdelerinin çoğunu kumlu deniz tabanına gömerek geçirirler. Bu işlem için geniş göğüs yüzgeçlerini kullanarak kumu kenara iterler ve yalnızca gözleri dışarıda kalacak şekilde, yaklaşan herhangi bir şeyi yutmaya hazır bir ağızla beklerler.

Kuraklık ve su belirsizliği meyve bahçesi sistemleri üzerinde giderek artan bir baskı yaratıyor. Bu duruma yanıt olarak ABD Tarım Bakanlığı Tarımsal Araştırma Servisine (USDA ARS) bağlı Appalachian Meyve Araştırma İstasyonundaki araştırmacıların, modern elma anaçlarının kuraklık stresi altında nasıl dayandığına dair üreticilerin yoğun ilgisi üzerine bir çalışma başlattığını görüyoruz. Elma üreticileri, özellikle yoğun üretim sistemleri genişledikçe ve hava koşulları daha az tahmin edilebilir hale geldikçe, su kısıtlı olduğunda hangi anaçların daha iyi performans gösterebileceği konusunda daha net ve bilime dayalı cevaplar arıyorlar.

Ağaçların alt kısımlarını ve kök sistemlerini oluşturan anaçlar, aynı türden olsalar bile kuraklığa tamamen aynı şekilde tepki vermiyor. Aşılı bir ağacın alt kısmını oluşturan anaç, ağacın su stresine ne kadar tolerans göstereceğini belirlemede önemli bir rol oynuyor. Çalışmanın sonuçları, elma anaçlarının uzun süreli kuraklığa dayanma yeteneklerinin kendi içlerinde de önemli ölçüde farklılık gösterdiğini bizlere kanıtlıyor.