Doğada çakırkeyif olan veya sarhoşluk belirtileri sergileyen hayvanlara dair hikâyelerle karşılaşmamız hiç de zor değildir. Örneğin İsveç'te fermente olmuş elmaları yedikten sonra sendeleyerek dolaştığı görülen ve kafası bir ağaç kovuğuna sıkışmış hâlde bulunan bir sığın uzun süre gündemi meşgul etmişti. Benzer şekilde Botsvana'da marula meyvelerini tükettikten sonra dengesini kaybeden filler ya da ev yapımı birayı devirip dökülenleri yalayan evcil sıçanlar sıklıkla anlatılır. Bu canlıların tümü dışarıdan bakıldığında sarhoş gibi görünüyordu; peki gerçekten sarhoşlar mıydı?

Nereye bakacağımızı bilirsek doğa; fermente meyveler, ağaç özsuları ve nektarlar aracılığıyla adeta musluğundan sürekli alkol akan devasa bir meyhane gibidir. Tıpkı biz insanlar gibi hayvanlar âlemindeki farklı canlıların da alkole karşı tolerans düzeyleri belirgin biçimde değişkenlik gösterir.

Gündelik hayatımızda kaslarımızın işleyişini çoğu zaman kanıksarız. Bir çantayı yerden kaldırırken, bir şeyi sıkıca kavrarken, yokuş tırmanırken ya da bir fincan kahveyi elimizde taşırken vücudumuz; biz üzerine hiç düşünmesek bile gereken kuvveti, hızı ve konumu sessizce ayarlar.

Kas dokusu kimyasal enerjiyi kusursuz bir biçimde harekete dönüştürür. Sayısız küçük moleküler bileşenden meydana gelmesine rağmen kuvveti sarsıntısız ve güvenilir bir şekilde üretmeyi başarır. Üzerine binen yük değiştiğinde kaslarımız yalpalamaz ya da iflas etmez, anında uyum sağlar.

Açai üzümünden maça çayına kadar uzanan geniş yelpazesiyle “süper gıda” kavramı, günümüz beslenme kültürünün en sık karşılaştığımız parçalarından biri hâline geldi. Son dönemde dikkatleri üzerine çeken bir diğer besin ise Çin'in güneyinde uzun yıllardır tüketilen ve artık Batı dünyasında da popülerlik kazanan keşiş meyvesi oldu.

Peki keşiş meyvesi şekerin yerini alabilecek nitelikli bir alternatif mi yoksa gerçekten bir süper gıda unvanını hak ediyor mu? Bu soruyu yanıtlamadan önce, süper gıda etiketinin ilk olarak nereden çıktığını ve tüketim kültüründe nasıl yer edindiğini incelememiz gerekiyor.

Menopoz, dünya nüfusunun yaklaşık yarısının yaşamının bir döneminde deneyimleyeceği doğal bir süreçtir. Adet kanamalarının sona erdiği bu evre, aynı zamanda doğal üreme yetisinin de bittiğine işaret eder.

Ne var ki çoğumuzun menopoz hakkındaki bilgisi genellikle bu temel tanımla sınırlı kalıyor. Ortalama bir insanın bu süreçte vücutta gerçekte neler yaşandığına dair fikri, adeta bir sufle yapımına benziyor; işin içinde yumurta ve sıcaklığın olduğunu bilsek de kritik ayrıntıların çoğundan haberdar değiliz.

Daha önce bir bilimsel makaleyi incelemeyi denediysek kesinlikle bir p değeri ile karşılaşmışızdır. Şayet bu kavram kafamızı karıştırdıysa kesinlikle yalnız değiliz, zira günümüzde aktif olarak araştırmalarını sürdüren birçok bilim insanı dahi bu değeri yanlış anlıyor.

p değeri, bir deneyin istatistiki anlamlılık düzeyini ölçen bir sayıdır ve sıklıkla o araştırmanın sahiden yeni bir şey keşfedip keşfetmediğini belirleyen nihai hakem muamelesi görür. Araştırmacıların, bir ilacın bir etki yarattığını ya da bir grubun diğerinden farklı olduğunu iddia edip edemeyeceklerini belirleyen şey budur.