İnsanın algısıyla yaşadığı deneyim uyuşmuyorsa, o insan mutlu olabilir mi? Biri, benim depresyonum olduğunu bildiği için bana “Tek başıma yalnızlığı, iki kişilik mutsuzluğa tercih ederim.” demişti. Ben de şöyle algıladım: “Ben mutsuz bir insanım, kimse benimle mutlu olamaz.” Sizce bu düşünce hangi düşünceyle çürütülür?