EVRENİN ERKEN DEVLERİ

Gökyüzüne baktığımızda, Büyük Patlama'dan sadece birkaç yüz milyon yıl sonra bile milyarlarca Güneş kütlesine ulaşmış devasa kara delikler görüyoruz. Bilim dünyası için bu büyük bir paradoks: Standart modellere göre, bir kara deliğin sadece etrafındaki gazı yiyerek bu kadar kısa sürede bu boyuta ulaşması neredeyse imkansız. Bir bebeğin doğar doğmaz yetişkin bir dev olması gibi bir şey bu. Peki, BMKT bu bilmeceyi nasıl çözüyor? Cevap: "Mekanik Ön-Çöküntü."

Yorgun Bir Çarşafın Üzerine Oturmak

Hatırlayın, karanlık madde (transversal enerji birikimleri) çarşafın bizim göremediğimiz dikey derinliğinde duran devasa kütlelerdi. Bu hayalet kütleler, üzerinde yaşadığımız Metrik Katman’ı zaten halihazırda germiş ve yormuş durumdadır.

Eğer bir çarşafın altında görünmez bir el dokuyu zaten aşağı doğru çekiyorsa, siz üstten minik bir bilye bile koysanız çarşaf çok daha derin ve hızlı bir çukur oluşturur. Erken evrendeki dev kara delikler, sadece "madde yiyerek" büyümediler; onlar zaten karanlık madde tarafından "önceden gerilmiş" olan bölgelerde doğdular.

Doygunluk Noktasına Kısa Yol

Katman bir noktada "doygunluk noktasına" (satürasyon) ulaştığında kara delik oluşur. Eğer bir bölgede karanlık madde yoğunluğu fazlaysa, katman o bölgede zaten limitlerine çok yakındır. Bu yüzden, normalde dev bir kara delik oluşturmayacak kadar küçük bir yıldız çökmesi bile, çevredeki o devasa gerilimi tetikleyerek beklenmedik büyüklükte bir "çekirdek" (seed) oluşturabilir.

Yani bu dev canavarlar açgözlü oldukları için değil, üzerinde durdukları Metrik Katman zaten doygunluğa çok yakın olduğu için bu kadar hızlı devleştiler.

Bir İstatistiksel İz: Oran-Orantı Yasası

Bu sadece bir tahmin değil, test edilebilir bir öngörüdür. BMKT'ye göre, bir galaksideki kara deliğin kütlesi ile o galaksiyi saran karanlık madde halesinin yoğunluğu arasında çok sıkı bir istatistiksel korelasyon olmalıdır. Çünkü kara deliğin nihai kütlesi, katman mukavemet sınırı ile o bölgedeki transversal enerjinin (karanlık madde) arasındaki o hassas dengenin sonucudur.

Evrenin Hafızası

Artık biliyoruz ki, evrenin en derin çukurları olan kara delikler, dokunun en çok "yorgun" olduğu yerlerdir. Erken evrenin bu devleri, bize Metrik Katman'ın o dönemdeki gerginlik haritasını fısıldıyorlar.