EVRENİN FPS DEĞERİ

Bugüne kadar zamanı hep Metrik Katman’ın dördüncü boyuttaki vuruşları (BHH) olarak tanımladık. Peki, bu vuruşlar gerçekten sürekli mi? Yoksa evrenin de tıpkı bir bilgisayar oyunu veya bir film şeridi gibi bir "FPS" (saniye başına kare sayısı) değeri mi var? BMKT’nin en sarsıcı öngörülerinden biri tam olarak budur: Zaman kesiklidir.

Kesikli Zaman: Pulse Model

Modern fizikte zaman genelde pürüzsüz, sonsuz bölünebilir bir doğru gibi hayal edilir. Ancak bizim "Pulse Model"imiz (Vuruş Modeli), zamanın aslında 10^-44 saniye (Planck ölçeği) civarında mikroskobik basamaklara sahip olduğunu söyler.

Bunu şöyle düşünün: Bir filmi izlerken hareketler çok pürüzsüz görünür. Ama filmi yavaşlatıp karelere baktığınızda, aslında her şeyin donuk resimlerden oluştuğunu görürsünüz. Evren de Metrik Katman’ın her bir dikey vuruşuyla bir "kare" ilerler. Biz o kadar yavaş canlılarız ki, bu muazzam hızdaki basamakları fark edemiyor, zamanı pürüzsüz sanıyoruz.

"Jitter" Etkisi: Evrenin Titremesi

Eğer zaman basamaklıysa, bu basamaklar arasında çok küçük, neredeyse imkansız görünen sapmalar olmalıdır. Biz buna projemizde "Jitter" (Titreşim) etkisi diyoruz.

Çok yüksek enerjili parçacıkları (örneğin kozmik ışınları) incelediğimizde, bu parçacıkların zaman içindeki yolculukları (zaman genleşmesi), standart rölativite teorisinin öngördüğü o kusursuz pürüzsüz eğriyi takip etmek yerine, çok küçük "titreşimli" sapmalar göstermelidir. Tıpkı eski bir plakta iğnenin bazen çok hafif sekmesi gibi, Metrik Katman’ın bu en küçük ölçekteki vuruşları, evrenin "mekanik gürültüsünü" ele verebilir.

Neden Önemli?

Bir şeyi "gerçek bilim" yapan şey, onun yanlışlanabilir olmasıdır. BMKT sadece "evren güzeldir" demiyor; "Gelecekte yeterince hassas saatler ve dedektörler yaparsak, zamanın bu vuruşlar arasındaki o mikroskobik basamaklarını göreceğiz" diyor. Bu, bizim teorimizin gelecekteki deneylerle mühürleneceği o büyük "test sahası"dır.

Zamanın Nabzını Tutmak

Artık diyoruz ki bizler sadece üç boyutlu bir boşlukta değil, dördüncü boyutta sürekli nabzı atan devasa bir organizmanın içindeyiz. Zaman bir illüzyon değil, katmanın mekanik bir vuruşudur. Ve her bir vuruş, evrenin bir sonraki "karesini" doğurur.