Mavi Bir Yalan: Atmosferin Ardındaki Kaotik Karanlık

Evren, özünde tamamen karanlıktır.

Bugün biliyoruz ki evrenin çok büyük bir kısmı hiçbir ışıkla temas halinde değildir; zifiri bir sessizlik ve karanlık hüküm sürüyor.

Ancak yaşam formunun süreklilik gösterdiği Dünya, adeta evrene bu konuda meydan okuyan bir felsefeye sahiptir.

Gökyüzünün o kendine has maviliği; aslında Güneş’ten gelen beyaz ışığın atmosferimizdeki gaz molekülleriyle girdiği etkileşimin bir oyunudur. Güneş ışığı, gökkuşağının tüm renklerini barındıran elektromanyetik bir tayfa sahiptir.

Ne harika değil mi?

Bu ışık atmosferdeki azot ve oksijen moleküllerine çarptığında Rayleigh Saçılması adı verilen fiziksel olay gerçekleşir.

Bu kurala göre; mavi gibi kısa dalga boylu renkler, kırmızı gibi uzun dalga boylu renklere kıyasla çok daha şiddetli bir şekilde her yöne saçılırlar. İşte biz de bu saçılan mavi ışığı algılarız.

Aslında menekşe (mor) rengi, maviden daha kısa bir dalga boyuna sahiptir. Ancak Güneş’in bize gönderdiği ışıkta mavi miktarının daha fazla olması ve insan gözünün evrimsel olarak maviye daha duyarlı bir anatomiye sahip olması sebebiyle biz gökyüzünü masmavi görürüz.

Tek suçlu evrim!

Bütün sır buradadır!

Eğer bir atmosferimiz olmasaydı, ışığı saçacak bir engel de bulunmayacağı için uzayın o derin ve kaotik karanlığıyla doğrudan yüzleşmek zorunda kalırdık. Örneğin Ay'ın bir atmosferi (neredeyse) yoktur; bu yüzden Ay yüzeyinden evreni doğal haliyle, yani karanlık olarak görebiliyoruz.

Tabii bunun da bir sonucu var.

Durmadan bir metaor yağmuru ve her türlü yabancı cisim.

Lakin bizim varlığımızı koruyan bir "örtümüz" olduğu için evreni her an tüm çıplaklığıyla izleyemiyoruz. Tek çaremiz, Güneş’in olmadığı "gece" vakitleri.

Aslına bakıldığında Güneş, temel gerçeklik algımızı bozmaktadır. Biz insanlar bir günü "sabah" veya "aydınlık" olarak tanımlarız ancak çok iyi biliriz ki evren aslında sadece karanlık bir denizdir.

Bizler, bir yıldızın yakınında bulunan bir toz zerresiyiz ve atmosfer yani "ışık kırıcı" sayesinde kendimizi bir aydınlık fanusunda hayal ediyoruz. Karanlık bir okyanusta, elinde küçücük bir fenerle yürüyen ve o fenerin aydınlattığı alanı "tüm dünya" sanan yolcularız.

Oysa insanlık sadece soluk mavi bir nokta...

Bir de şunu hayal edin:

İnsanlık istenilen seviyede gelişmiş ve artık Mars’ta bir koloni kurmuşuz. Sizin çocuklarınız orada doğup büyüdü ve Dünya ile hiç bir temas kurmadılar. Siz ise orada yaşlanan nadir dünyalılardan birisiniz.

O çocuklar "mavi bir gökyüzü" kavramını hayal etmekte dahi zorlanırken; siz çocukluğunuzu o uçsuz bucaksız maviliğin altında geçirdiğinizi anlatıyorsunuz.

Mars'ta gündüzleri turuncu olan gökyüzü, sadece Güneş batarken kısa bir süreliğine maviye dönerken, sizin "tüm gün süren mavi gökyüzü" anınız onlar için imkansız bir masal gibi gelecektir.

Belki de evrenin bu yoğunluk seviyesinde bulunan nadir bir gezegende, "mavi gökyüzü" ile büyümek harika bir yaşamdır.

Çünkü bu mavilik, evrenin bize sunduğu en büyük görsel hediyelerden biridir.

Peki, sizce gerçeklik; evrenin o soğuk ve karanlık Evren, özünde tamamen karanlıktır.

Agora Bilim Pazarı

Paylaşılamayan Taş

Bir gölde iki kurbağa ve sıradan bir taş…

Pardon, artık sıradan bir taş değil, çünkü iki kurbağa da onun kendi evi olduğunu iddia ediyor. Peki şimdi ne olacak? Anlaşılan bunu öğrenmek için matrak bir didişmeye davetliyiz. 

İngiltere’nin en sevilen çocuk yazarlarından Kaye Umansky’den paylaşmak ve arkadaşlık üzerine, ebeveynlere “BEN BUNU YAŞADIM!” dedirtecek, komik mi komik bir hikâye.

Devamını Göster

₺215.00

Satın Al Tüm Ürünler

Bugün biliyoruz ki evrenin çok büyük bir kısmı hiçbir ışıkla temas halinde değildir; zifiri bir sessizlik ve karanlık hakimdir.

Ancak yaşam formunun süreklilik gösterdiği Dünya, adeta evrene bu konuda meydan okuyan bir felsefeye sahiptir.

Gökyüzünün o kendine has maviliği; aslında Güneş’ten gelen beyaz ışığın atmosferimizdeki gaz molekülleriyle girdiği etkileşimin bir oyunudur. Güneş ışığı, gökkuşağının tüm renklerini barındıran elektromanyetik bir tayfa sahiptir.

Bu ışık atmosferdeki azot ve oksijen moleküllerine çarptığında Rayleigh Saçılması adı verilen fiziksel olay gerçekleşir.

Bu kurala göre; mavi gibi kısa dalga boylu renkler, kırmızı gibi uzun dalga boylu renklere kıyasla çok daha şiddetli bir şekilde her yöne saçılırlar. İşte biz de bu saçılan mavi ışığı algılarız.

Aslında menekşe (mor) rengi, maviden bile daha kısa bir dalga boyuna sahiptir. Ancak Güneş’in bize gönderdiği ışıkta mavi miktarının daha fazla olması ve insan gözünün evrimsel olarak maviye daha duyarlı bir anatomiye sahip olması sebebiyle biz gökyüzünü masmavi görürüz.

Bütün sır buradadır!

Eğer bir atmosferimiz olmasaydı, ışığı saçacak bir engel de bulunmayacağı için uzayın o derin ve kaotik karanlığıyla doğrudan yüzleşmek zorunda kalırdık. Örneğin Ay'ın bir atmosferi (neredeyse) yoktur; bu yüzden Ay yüzeyinden evreni doğal haliyle, yani karanlık olarak görebiliyoruz.

Lakin bizim varlığımızı koruyan bir "örtümüz" olduğu için evreni her an tüm çıplaklığıyla izleyemiyoruz. Tek çaremiz, Güneş’in olmadığı o kısa zaman dilimleridir.

Aslına bakıldığında Güneş, temel gerçeklik algımızı bozmaktadır. Biz insanlar bir günü "sabah" veya "aydınlık" olarak tanımlarız; ancak çok iyi biliriz ki evren aslında sadece karanlık bir denizdir.

Bizler, bir yıldızın çok yakınındaki küçük bir kayanın üzerinde, atmosfer denilen incecik bir "ışık kırıcı" sayesinde kendimizi bir aydınlık fanusunda hayal ediyoruz. Karanlık bir okyanusta, elinde küçücük bir fenerle yürüyen ve o fenerin aydınlattığı alanı "tüm dünya" sanan yolcularız.

Bir de şunu hayal edin:

İnsanlık istenilen seviyede gelişmiş ve artık Mars’ta bir koloni kurmuşuz. Sizin çocuklarınız orada doğup büyüdü ve Dünya ile hiç fiziksel temas kurmadılar. Siz ise orada yaşlanan nadir dünyalılardan birisiniz.

O çocuklar "mavi bir gökyüzü" kavramını hayal etmekte dahi zorlanırken; siz çocukluğunuzu o uçsuz bucaksız maviliğin altında geçirdiğinizi anlatıyorsunuz. Mars'ta gündüzleri turuncu olan gökyüzü, sadece Güneş batarken kısa bir süreliğine maviye dönerken, sizin "tüm gün süren mavi gökyüzü" anınız onlar için imkansız bir masal gibi gelecektir.

Belki de evrenin bu yoğunluk seviyesinde bulunan nadir bir gezegende, "mavi gökyüzü" ile büyümek harika bir olgudur. Çünkü bu mavilik, evrenin bize sunduğu en büyük görsel hediyelerden biridir.

Evren, özünde tamamen karanlıktır.

Bugün biliyoruz ki evrenin çok büyük bir kısmı hiçbir ışıkla temas halinde değildir; zifiri bir sessizlik ve karanlık hakimdir.

Ancak yaşam formunun süreklilik gösterdiği Dünya, adeta evrene bu konuda meydan okuyan bir felsefeye sahiptir.

Gökyüzünün o kendine has maviliği; aslında Güneş’ten gelen beyaz ışığın atmosferimizdeki gaz molekülleriyle girdiği etkileşimin bir oyunudur. Güneş ışığı, gökkuşağının tüm renklerini barındıran elektromanyetik bir tayfa sahiptir.

Bu ışık atmosferdeki azot ve oksijen moleküllerine çarptığında Rayleigh Saçılması adı verilen fiziksel olay gerçekleşir.

Bu kurala göre; mavi gibi kısa dalga boylu renkler, kırmızı gibi uzun dalga boylu renklere kıyasla çok daha şiddetli bir şekilde her yöne saçılırlar. İşte biz de bu saçılan mavi ışığı algılarız.

Aslında menekşe (mor) rengi, maviden bile daha kısa bir dalga boyuna sahiptir. Ancak Güneş’in bize gönderdiği ışıkta mavi miktarının daha fazla olması ve insan gözünün evrimsel olarak maviye daha duyarlı bir anatomiye sahip olması sebebiyle biz gökyüzünü masmavi görürüz.

Bütün sır buradadır!

Eğer bir atmosferimiz olmasaydı, ışığı saçacak bir engel de bulunmayacağı için uzayın o derin ve kaotik karanlığıyla doğrudan yüzleşmek zorunda kalırdık. Örneğin Ay'ın bir atmosferi (neredeyse) yoktur; bu yüzden Ay yüzeyinden evreni doğal haliyle, yani karanlık olarak görebiliyoruz.

Lakin bizim varlığımızı koruyan bir "örtümüz" olduğu için evreni her an tüm çıplaklığıyla izleyemiyoruz. Tek çaremiz, Güneş’in olmadığı o kısa zaman dilimleridir.

Aslına bakıldığında Güneş, temel gerçeklik algımızı bozmaktadır. Biz insanlar bir günü "sabah" veya "aydınlık" olarak tanımlarız; ancak çok iyi biliriz ki evren aslında sadece karanlık bir denizdir.

Bizler, bir yıldızın çok yakınındaki küçük bir kayanın üzerinde, atmosfer denilen incecik bir "ışık kırıcı" sayesinde kendimizi bir aydınlık fanusunda hayal ediyoruz. Karanlık bir okyanusta, elinde küçücük bir fenerle yürüyen ve o fenerin aydınlattığı alanı "tüm dünya" sanan yolcularız.

Oysaki o fenerin bir gün gücü kesilecek.

Bir de şunu hayal edin:

İnsanlık istenilen seviyede gelişmiş ve artık Mars’ta bir koloni kurmuşuz. Sizin çocuklarınız orada doğup büyüdü ve Dünya ile hiç fiziksel temas kurmadılar. Siz ise orada yaşlanan nadir dünyalılardan birisiniz.

O çocuklar "mavi bir gökyüzü" kavramını hayal etmekte dahi zorlanırken; siz çocukluğunuzu o uçsuz bucaksız maviliğin altında geçirdiğinizi anlatıyorsunuz. Mars'ta gündüzleri turuncu olan gökyüzü, sadece Güneş batarken kısa bir süreliğine maviye dönerken, sizin "tüm gün süren mavi gökyüzü" anınız onlar için imkansız bir masal gibi gelecektir.

Belki de evrenin bu yoğunluk seviyesinde bulunan nadir bir gezegende, "mavi gökyüzü" ile büyümek harika bir olgudur. Çünkü bu mavilik, evrenin bize sunduğu en büyük görsel hediyelerden biridir.

Peki, sizce gerçeklik; evrenin o soğuk ve karanlık dokusu mudur, yoksa bizim hayatta kalmamızı sağlayan o "mavi illüzyon" mu?