Sosyal Maskeler ve Entellektüel Kapılar.

"Bir yerlerde inanılmaz bir şey keşfedilmeyi bekliyor." — Carl Sagan

Ben çocukluğumdan beri süregelen bir düşünce ve bilgi açlığını anlatmak istiyorum.

Ben olaylara ve durumlara sadece "oldu" felsefesi ile bakmak istemiyorum. Neden oldu? Diğer ihtimaller nedir? Bu ve bunun gibi diğer uzantı sorular...

Ben, evreni ve insanlığı tam olarak kavramak için varım. Her olay benim için bir gelişim kapısıdır. Mesela şu an bulunduğum lise ortamında, en ufak bir düşünsel analiz içeren bir sohbet konusu açarsam; bu, diğer akranlarımın gözünde "sıkıcı" ve "dar" bir sohbet oluyor.

Ben ise sosyal hayatımda, yeri ve zamanına göre farklı maskeler takmak mecburiyetini kendimde görüyorum. Ama bu maskeler, beni ben yapan o "olguyu" bastırıyor gibi.

Bu maskeler olmazsa yalnızlaşma duygusu oluşur.

Aslına bakılırsa bu duygu, bu yaşlarda harika bir fırsat; çünkü öz bilincin ve farkındalığın oluşmasında, bence etken bir rol oynuyor.

Çoğu kişi bu "yalnızlaşma" eylemini olumsuz bir sonuç olarak nitelendirse de benim için bir "fırsat kapısını" aralıyor. Evet, belki bu sosyal kapı kapanıyor ama arkanızı dönüp kapanan kapıya üzüleceğinize, yeni aralanan "entelektüel" kapının şu ışıltısına bir bakın!

Tabii bu aralanan kapıyı görmek de ayrı bir çaba gerektirir. Bu kapı sizi asıl sonuçlanması gereken kapıya iter ve artık insanlık ile varoluşsal mekanizmayı kavrama adına bir yola çıkmış olursunuz. Ben bu sosyal çaba ve onay kapısını kapattım; hem de uzun süredir.

Benim aralanan kapım; Carl Sagan, Tolstoy, Isaac Newton, Albert Einstein, Stephen Hawking, Sokrates gibi öncülerin fikirlerinde ve kendi düşünsel denizinde yüzecek. Hedefim; astrofizik ve kozmoloji okumak. Ben evrenin fısıltıları ile bir yol çizerim ve öncülerimden bayrağı devralıp bu yolda kararlı bir rota oluştururum. Çünkü değişim, ancak zihinsel değişimle gelir...