EVRENDE ZERAFET

Yıllarca kafama çarpıp duran bir fikri ancak kafama gelen başka bir darbe ile algılayabilmem sayesinde başladığım ve hala içerisinde olduğum bir yolculuğu anlatmak istiyorum ve bu yolculuğu birazcık geriden gelerek de olsa anlatmak için en doğru yer burası gibi geliyor.

Bir Algı Hatasının Peşinde

Her şey şu basit ama rahatsız edici soruyla başladı: Ya her şeyi yanlış görüyorsak?

Çoğumuz evreni bir sahne, kendimizi de bu sahnede özgürce hareket eden oyuncular olarak görüyoruz. Ama bir fizik öğrencisi olarak, derslerde anlatılan o meşhur "Kuantum Belirsizliği" veya "Parçacık-Dalga İkilemi" bende hep aynı hissi uyandırdı: Bu evrenin kuralları rastgele olamaz. Doğa bu kadar "kararsız" olamaz. Eğer bir parçacık bir an dalga, bir an parçacık gibi davranıyorsa; bu parçacığın suçu değil, bizim ona bakış açımızın, yani algımızın suçudur.

Zihnimde bir görüntü canlanmaya başladı. Bir vantilatör pervanesini düşünün. Dururken kanatlarını net bir şekilde görürsünüz; bu "parçacık" halidir. Ama çalıştırdığınızda kanatlar kaybolur ve yerini bulanık, şeffaf bir daireye bırakır. İşte o an pervane artık bir "olasılık bulutu"dur. Ama biz biliyoruz ki pervane orada, hala üç kanadı var ve hala yerinde duruyor. Sadece bizim gözümüz, onun dönme hızına yetişemediği için bize bir illüzyon sunuyor.

Peki ya tüm evren böyleyse?

Aklımı kurcalayan asıl fikir şuydu: Biz üç boyutlu bir dünyada hapsolmuş canlılarız. Ama ya evrenin kendisi, bizim algılayamadığımız başka boyutlara da uzanıyorsa?

Bu blogda, cebimde hiçbir denklem yokken, sadece bir "his" ve "merakla" çıktığım bu yolculuğu anlatacağım. Bilimin o soğuk duvarlarına çarpmadan önce, sadece şu sorunun peşinden gitmek istiyorum:

Gerçeklik, sadece gördüklerimizden mi ibarettir, yoksa göremediklerimizin bir yansıması mı?