Doğmuş olmanın hakareti üzerine

Sevgili okurlar. Yaşam, mutluluk ve güzelliğe indirgenecek kadar kolay değildir. İnsan ölüme, hastalığa ve acıya mahkum bir esirdir. İşte sizler böyle bir dünyaya sapkınca çocuk atma eğiliminde haksız olmasına rağmen yargılanmayan birer suçlusunuz. Ben en iyi ebeveynim çünkü dünyaya getirmek istemediğim o çocuklar bana borçlu oldukları huzuru biliyorlar. Çünkü esasında ölüm olan bu dünya beni davetsiz bir misafir gibi ağırladı. Ve sizler doğmuş olmanın verdiği zincirlere bağlısınız. Tebrikler bundan kurtulamazsınız çünkü doğdunuz.

Mutluluğu ve huzuru kapılarda aramak, çulsuzdan borç almaya benzer. Ne kapı açılır nede borç alabilirsiniz. Dünyevi huzurun anahtarı yitirilmiştir çünkü ne öyle bir kapı vardır nede anahtar.

Ama siz aramaya devam ediyorsunuz. Kaybolmuş bir altın umuduyla tüm şehri arayacaksınız, ancak unuttuğunuz tek şey artık o altına siz sahip değilsiniz. Yaşadığınız hayattaki ümidinizde buna benzer. Ümitleriniz değişir, değişen ümitler sizi değiştirir. Değişime ayak uydurmayıp altının peşinde koşmaya devam edin açlıktan öleceksiniz.

Umudunuzun yeşerdiği yerlerde hemen hayvanlarınızı otlatmak isteyeceksiniz bu sebeple umudunuzu kaybedeceksiniz. Çünkü kusurlusunuz. Unuttuğunuz şey herşeyin kusurlu olduğu…

18 li yaşlarımın pencere önünde oturup düşünmekle geçeceğini tahmin edemezdim. Aslında tahmin edemediğim bu değildi asıl tahmin edemediğim şey doğmuş olmanın hakaretini taşımaktı. Doğrulup etrafınıza bakın ve size eşlik eden şeylere kulak verin. O an hiçbirşey duymayacaksınız çünkü size eşlik eden tek şey zaman. TİC TİC TİC zamanın geliyor öleceksin. Üzülmen gereken nokta ölmen değil, doğmuş olmanın verdiği yükü taşıman. Zahmetsizce geldiğin dünyayı zahmeysizce terk edeceksin ve geriye bırakacağın manevi mirasın yalnızca acı ve keder olacak.

Her gecenin gündüzü her gündüzünde bir gecesi vardır diyerek insanın kendini avutması ne kadar acınası. Yağmur yağıyor, güneş açıyor, rüzgar esiyor. Bunlar senin ne yararına hiç düşündün mü? Düşünme zahmetine katlanamıyorsan ben açıklayım: Senin için değil, dünyaya ait olanlar için; bitkiler, ağaçlar, mantarlar için. Senin için değil çünkü insanoğlu dünyaya ait değil. İnsanoğlunun başını yaslayacağı herhangi bir yeri yok. Davetsiz misafir elbet o evden kovulacak ancak önemli olan ayrılması değil hiç gelmemesidir.

İyi olmak sizi insanların gözünde iyi yapmaz. İyiliğinde kötülüğünde bu dünyada bir karşılığı vardır. Herşey zıt ikilemlerden oluşur. Sevinç-keder, kazanç-bedel, DOĞUM-ÖLÜM.

Zavallı yaratık, gülmeye devam et ama sana şaşıracağın bir şey söyleyeyim. Güldüğün şeyleri derinlemesine düşün çünkü o şeye gülmenin sebebi o nesneyi tam kavrayamamandan kaynaklanıyor. Yalnızca BİR saniyeliğine o güldüğün şeyleri otur ve düşün. Hala gülebilecekmisin gör bakalım. Gülmek, varoluşu anlamamaktan kaynaklanır. Çünkü sizler ölümü unuttunuz. Yaşamayı, harika sanıyorsunuz ancak hiçbiriniz yaşamıyorsunuz. Çünkü biricik insan yaşamı haketmez. Ruh ölümü arzular siz ise bedeni.

Nefes alamamam, ciğerlerimde bir problem olduğundan değil gerçeği görmek bende nefes darlığı yapıyor.