Almanca Konuşurken Neden Başka Birine Dönüşüyorum?

Berlin'de bir kafeye giriyorum.

Garson yanıma geliyor.

Refleks olarak Almanca konuşmaya başlıyorum.

İlk birkaç cümleden sonra ilginç bir şey oluyor.

Yalnızca dil değişmiyor.

Sanki ben de biraz değişiyorum.

Daha dikkatli konuşuyorum.

Daha yavaş düşünüyorum.

Kelimeleri seçerken daha özenli davranıyorum.

Hatta ses tonum bile farklılaşıyor.

Bir süre sonra şu düşünce aklıma geliyor:

Evrim Ağacı'ndan Mesaj

Neden Desteğe İhtiyacımız Var?

Aslında maddi destek istememizin nedeni çok basit: Çünkü Evrim Ağacı, bizim tek mesleğimiz, tek gelir kaynağımız. Birçoklarının aksine bizler, sosyal medyada gördüğünüz makale ve videolarımızı hobi olarak, mesleğimizden arta kalan zamanlarda yapmıyoruz. Dolayısıyla bu işi sürdürebilmek için gelir elde etmemiz gerekiyor.

Bunda elbette ki hiçbir sakınca yok; kimin, ne şartlar altında yayın yapmayı seçtiği büyük oranda bir tercih meselesi. Ne var ki biz, eğer ana mesleklerimizi icra edecek olursak (yani kendi mesleğimiz doğrultusunda bir iş sahibi olursak) Evrim Ağacı'na zaman ayıramayacağımızı, ayakta tutamayacağımızı biliyoruz. Çünkü az sonra detaylarını vereceğimiz üzere, Evrim Ağacı sosyal medyada denk geldiğiniz makale ve videolardan çok daha büyük, kapsamlı ve aşırı zaman alan bir bilim platformu projesi. Bu nedenle bizler, meslek olarak Evrim Ağacı'nı seçtik.

Eğer hem Evrim Ağacı'ndan hayatımızı idame ettirecek, mesleklerimizi bırakmayı en azından kısmen meşrulaştıracak ve mantıklı kılacak kadar bir gelir kaynağı elde edemezsek, mecburen Evrim Ağacı'nı bırakıp, kendi mesleklerimize döneceğiz. Ama bunu istemiyoruz ve bu nedenle didiniyoruz.

Destek Ol

"Acaba Almanca konuşurken gerçekten başka birine mi dönüşüyorum?"

Bu soru ilk bakışta tuhaf gelebilir.

Ama psikologlar ve nörobilimciler uzun yıllardır tam da bunu araştırıyorlar.

Ve görünen o ki cevap, düşündüğümüzden daha karmaşık.

Dil Yalnızca Bir Araç Değildir

Çoğumuz dili bir araç gibi düşünürüz.

Türkçe "masa" deriz.

Almanca "Tisch".

İngilizce "table".

Nesne aynı nesnedir.

Sadece isim değişmiştir.

Ama insan zihni bu kadar basit çalışmaz.

Çünkü her dil yalnızca kelimelerden oluşmaz.

Her dil aynı zamanda bir düşünme alışkanlığıdır.

Agora Bilim Pazarı

Levenhuk Monaco ED 12x50 Binoküler Dürbün

Levenhuk Monaco ED 12x50 Binoküler Dürbün, karmaşık koşullarda gözlem yapılması için yüksek açıklıklı, güçlü optik araçlardır. Birinci sınıf ekstra düşük disper…

Devamını Göster

₺55.990,00

Satın Al Tüm Ürünler

Bir dünyaya bakış biçimidir.

Bir kültürün hafızasıdır.

Bir çocuğun ilk korkularını, ilk sevinçlerini ve ilk hikâyelerini taşıyan görünmez bir sistemdir.

Bu nedenle ikinci bir dil konuşmaya başladığımızda yalnızca farklı kelimeler kullanmayız.

Bir ölçüde farklı zihinsel yolları da kullanmaya başlarız.

Beyin Dilleri Ayrı Çekmecelerde Mi Saklıyor?

Kısmen evet.

Araştırmalar iki dilli bireylerde bazı anıların belirli dillerle daha güçlü ilişkili olabildiğini gösteriyor.

Buna "dile bağlı hatırlama" deniyor.

Örneğin Almanca yaşanmış bir olayın ayrıntıları Almanca konuşulurken daha kolay hatırlanabiliyor.

Türkçe yaşanmış bir deneyim ise Türkçe bağlamında daha canlı hale gelebiliyor.

Bu nedenle bazen yıllardır aklımıza gelmeyen bir anı, eski bir dilin duyulmasıyla bir anda geri dönebiliyor.

Bir koku gibi.

Bir şarkı gibi.

Bir çocukluk fotoğrafı gibi.

Dil, hafızanın kapılarını açan anahtarlardan biridir.

Daha Mantıklı mı Oluyoruz?

İki dillilik araştırmalarının ilginç bulgularından biri de şu:

İnsanlar ikinci dillerinde bazen daha farklı kararlar verebiliyorlar.

Bunun nedeni ikinci dilin genellikle daha az duygusal yük taşıması.

Ana dilimiz duygularla örülüdür.

Çocukluk.

Aile.

Korkular.

Sevinçler.

Kavgalar.

Sevgiler.

Hepsi onun içindedir.

İkinci dil ise bazen biraz daha mesafelidir.

Bu nedenle insanlar yabancı dilde düşünürken bazı konularda daha analitik davranabiliyor.

Elbette bu herkes için aynı değil.

Ama birçok kişinin hissettiği şey şu:

Ana dilinde kalpten konuşursun.

Yabancı dilde biraz daha kafayla.

Peki Ya Aksan?

Seyahatlerin komik yanlarından biri de budur.

Yıllarca kullanmadığınız bir dili konuşmaya çalışırsınız.

Bazen tek bir kelimeyi hatırlayamazsınız.

Bazen çocukluğunuzdan kalma bir ifade kendiliğinden çıkar.

Bazen de yıllardır söylemediğiniz bir ses yeniden ağzınıza yerleşir.

Almanya'da büyüyen birçok Türk kökenli insanın anlattığı ortak deneyimlerden biri budur.

Birkaç gün sonra aksan değişmeye başlar.

Konuşma ritmi değişir.

Hatta beden dili bile değişebilir.

Beyin yalnızca dili değil, onunla ilişkili davranış kalıplarını da yeniden etkinleştirir.

Bir İnsan Kaç Kişidir?

Belki de yanlış soru şudur:

"Almanca konuşurken neden başka birine dönüşüyorum?"

Doğru soru belki şöyle olmalı:

"İnsan zaten tek bir kişi midir?"

Evde başka biriyiz.

İşyerinde başka biri.

Arkadaşlarımızın yanında başka biri.

Çocuklarımızla başka biri.

Öğrencilerimizin karşısında başka biri.

Farklı roller arasında sürekli geçiş yapıyoruz.

Diller de bu geçişlerden biri olabilir.

Belki Almanca konuşurken yeni biri olmuyorum.

Yalnızca uzun zamandır görüşmediğim bir yönüm yeniden ortaya çıkıyor.

Berlin'de Duyduğum Bir Ses

Bazen bunun için büyük olaylar gerekmiyor.

Bir tren istasyonundaki anons.

Bir fırındaki sohbet.

Yaşlı bir çiftin konuşması.

Otobüste duyulan sıradan bir cümle.

Bir anda yıllar önceki bir dünyanın kapısını aralayabiliyor.

Belki bu yüzden seyahat yalnızca yeni yerler görmek değildir.

Bazen eski benliklerimizi ziyaret etmektir.

Belki ben bu seyahatte Berlin'i gezeceğim.

Müzeleri dolaşacağım.

Trenlere bineceğim.

Sokaklarda yürüyeceğim.

Ama içten içe başka bir şey daha olacak.

Yıllar önce yaşayan o çocuğun sesini yeniden duyacağım.

Ve belki seyahatlerin en ilginç yanı budur.

Bizi yalnızca başka yerlere götürmezler.

Bazen uzun zaman önce bıraktığımız insanlarla da yeniden tanıştırırlar.

Bazen o insan, kendimiz oluruz.