Fikirlerimin Daha Uzağa Gitmesini İstedim!

İnsanlar çoğu zaman bir başarıyı gördüğünde yalnızca sonucu konuşuyor; o sonucun arkasında geçen yılları, verilen emeği, sessizce sürdürülen mücadeleyi ve insanın kendi içindeki savaşını fark etmiyor. Özellikle görünür hale gelen her şeyin kolay elde edildiğine dair büyük bir yanılgı var. Bir insanın düşüncelerini daha fazla kişiye ulaştırmak istemesi, sesini büyütmeye çalışması ya da üretimini daha görünür hale getirmesi bazı çevreler tarafından yanlış okunabiliyor. Oysa fikir üretmek kadar, o fikri insanlara ulaştırabilmek de büyük bir çabanın parçasıdır.

Elbette bugün birçok alanda samimiyetsiz örneklerle karşılaşabiliyoruz. Bazen ortada güçlü bir üretim olmadığı halde büyük unvanlar dağıtılıyor, bazen toplumda hiçbir karşılığı olmayan insanlar şaşaalı ödüllerle öne çıkarılıyor. İnsanlar da doğal olarak gördükleri bazı örneklerden dolayı şüphe duymaya başlıyor. Fakat herkesin hikâyesini aynı kefeye koymak büyük bir haksızlığa dönüşebiliyor. Bir kişinin gerçekten ürettiği, emek verdiği ve yıllardır görünür bir şekilde ortaya koyduğu birikimi görmeden yalnızca “ödül” kelimesi üzerinden hüküm vermek kolaycılıktan başka bir şey olmuyor.

Gazeteciler ve Medyacılar Cemiyeti tarafından tarafıma verilen “Yılın Yazarı” ödülünü kabul etmemin sebebi tam olarak buydu. Ben bu ödüle yalnızca bir plaket ya da bir unvan gözüyle bakmadım. Bu ödülü, yıllardır savunduğum düşüncelerin daha fazla insana ulaşabilmesi adına önemli bir fırsat olarak gördüm. Yazının yalnızca yazıldığı yerde kalmasını hiçbir zaman istemedim. Bir düşüncenin gerçek gücü, insanlara ulaştığı anda ortaya çıkar. Bu yüzden görünürlüğü artıran her alanın, her platformun, her kürsünün ve her imkânın kıymetli olduğuna inandım.

Hayatım boyunca yazının yalnızca kişisel bir uğraş olduğuna inanmadım. Yazmak benim için bir iz bırakma biçimi oldu. Bir insanın kalemini büyütmesi, daha fazla insana ulaşması ve düşüncelerini daha geniş alanlarda anlatabilmesi için mücadele vermesi son derece doğal bir durumdur. Bu yolculuk bazen sessiz ilerler, bazen yorucu olur, bazen de insanı hiç hak etmediği ithamlarla karşı karşıya bırakır. Görünür olmak isteyen herkes bilir ki; düşüncelerini büyütmek isteyen bir insanın önünde iki seçenek vardır: Ya kendi içine kapanır ya da her fırsatı değerlendirerek sesini daha uzağa taşımaya çalışır.

Ben ikinci yolu seçenlerden oldum. Yazdığım her cümlenin daha fazla insana ulaşabilmesi adına karşıma çıkan her imkânı değerlendirdim. Bir davet, bir platform, bir ödül, bir kürsü ya da insanların dikkatini çekecek herhangi bir alan… Tüm bunlar benim için düşüncelerimi büyütebilmenin yollarıydı. İnsan bazen yalnızca yazmakla yetinmez; görünür olmak için de mücadele eder. Çoğu kişi üretimin yalnızca masada gerçekleştiğini sanıyor. Oysa üretimin bir başka tarafı daha vardır: O üretimi insanların karşısına çıkarabilmek. İşte en zor kısım çoğu zaman tam olarak budur.

Toplumun büyük bir kısmı sonucu görüyor ama süreci görmüyor. Kimse yıllarca devam eden emeği, vazgeçmeyişi, sürekli yeniden başlamayı, eleştirilere rağmen üretmeye devam etmeyi konuşmuyor. Bir insanın kendi sesini duyurabilmek için verdiği mücadele çoğu zaman küçümseniyor. Halbuki görünür olmayı istemek, fikirlerinin daha fazla insana ulaşmasını arzulamak ve bunun için çaba göstermek son derece insani bir şeydir. Tarih boyunca iz bırakan herkes, kendi düşüncesini büyütmenin yollarını aradı. Kimi bunu bir sahnede yaptı, kimi bir kitapta, kimi bir gazetede, kimi bir konuşmada.

Ben hiçbir zaman sessiz kalmayı seçen biri olmadım. Düşüncelerimin bir odanın içinde kaybolup gitmesine razı olamadım. Yazının gücüne inandım ve o gücün daha fazla insana ulaşabilmesi adına önüme çıkan her fırsatı değerlendirdim. Gazeteciler ve Medyacılar Cemiyeti tarafından verilen bu ödülü kabul etmemin sebebi de tam olarak buydu. Bu benim için fikirlerimin daha geniş kitlelere ulaşabilmesi adına önemli bir adımdı. İnsan bazen görünmez olmamak için de savaşır. Kalabalığın içinde kaybolmamak, sesini korumak ve geride bir iz bırakabilmek ciddi bir irade ister. Bugün insanların kolayca yorum yaptığı pek çok şeyin arkasında aslında yılların emeği, sabrı ve vazgeçmemeyi seçmiş bir insanın hikâyesi vardır.

Hayat bana şunu öğretti: Bir insanın fikirlerini büyütme arzusu küçümsenecek bir şey değildir. Asıl mesele, insanın neyi neden yaptığıdır. Benim niyetim hiçbir zaman geçici bir alkış toplamak olmadı. Ben kalıcı bir etki bırakmak istedim. Yazının insan hayatına dokunabileceğine inandım. İnsanların zihninde bir cümle bırakabilmenin, bazen yıllarca süren sessiz bir mücadeleden geçtiğini yaşayarak öğrendim. Bu yüzden bugün hâlâ aynı yerde duruyorum; üretmeye, anlatmaya ve sesimi daha uzağa taşımaya devam ediyorum.