Sessiz Kalsaydım Kimse Rahatsız Olmazdı!

İnsanların anlamadığı şey şu: Bu ülkede bir şey üretmek kadar, onu ayakta tutmak da zor. Yıllarca yazıyorsunuz, düşünüyorsunuz, gündem takip ediyorsunuz, toplum meseleleri hakkında konuşuyorsunuz ama bir noktadan sonra sadece üretmek yetmiyor. Çünkü görünmeyen insan zamanla yok oluyor. Bugün herkes “iyi işler kendiliğinden fark edilir” masalını anlatıyor ama gerçek hayat böyle işlemiyor. Özellikle medya ve fikir dünyasında kendini geri çekerseniz unutuluyorsunuz.

Ben hiçbir zaman bunu romantik bir yerden değerlendirmedim. Açık konuşmak gerekirse görünürlük bir ihtiyaçtır. İnsanlar bunu kabul etmek istemiyor çünkü görünür olmayı doğrudan ego ile ilişkilendiriyorlar. Halbuki mesele çoğu zaman ego değil, etki alanını büyütme meselesidir. Eğer yıllardır toplumsal konular hakkında yazıyorsanız, insanlara bir şey anlatmaya çalışıyorsanız ve gerçekten bir karşılık oluşturduysanız elbette daha fazla insana ulaşmak istersiniz. Bunun utanılacak hiçbir tarafı yok.

Bugün bana yöneltilen eleştirilerin çoğunda şunu görüyorum: İnsanlar sanki hiçbir yere başvurmadan, hiçbir adım atmadan, tamamen tesadüfen görünür olmuş insan hikâyeleri duymak istiyor. Ama gerçek dünyada işler böyle ilerlemiyor. Akademisyenler başvuruyor, gazeteciler başvuruyor, sanatçılar başvuruyor, yazarlar dosya gönderiyor, insanlar projelerini sunuyor. Çünkü emek veren herkes yaptığı işin daha geniş alanlara ulaşmasını ister. Bu kadar basit.

Ben ödülü hayatımın merkezi gibi sunmadım. Çünkü benim meselem ödülün kendisi değildi. Benim meselem yıllardır kurduğum düşünce dünyasının daha görünür hale gelmesiydi. Eğer bir platform buna katkı sağlayacaksa neden değerlendirmeyeyim? İnsanların bazı şeyleri ahlaki üstünlük yarışına çevirmesini samimi bulmuyorum. Çünkü aynı insanlar fırsat kendi önlerine geldiğinde sessiz kalmıyor.

Bir başka mesele daha var: İnsanlar başarıyı yalnızca “çağrılmak” üzerinden ölçüyor. Sanki bir yere kendin başvurunca bütün emeğin değersizleşiyor. Böyle bir mantık olabilir mi? Eğer ortada gerçek bir üretim, yıllarca süren bir emek ve toplumsal karşılığı olan bir yazı dünyası varsa, bir insanın kendi emeğini daha görünür hale getirmek istemesi neden küçümsensin? Bu ülkede insanlar çoğu zaman başarının kendisine değil, görünür hale gelmesine tepki gösteriyor.

Ben şunu çok net biliyorum: Eğer yıllardır hiçbir şey üretmemiş biri olsaydım, bugün bu eleştirilerin altında ezilirdim. Ama ben ne yaptığımı biliyorum. Yıllardır ortadayım. Yazılarım ortada, düşüncelerim ortada, savunduğum meseleler ortada. İnsanlar bazen bir insanı tek bir olay üzerinden yargılamayı seviyor çünkü bütün hikâyeye bakmak daha zor geliyor.

Ayrıca kimsenin konuşmadığı başka bir gerçek daha var: Bu çağda görünmez kalmak çoğu zaman silinmek demek. İnsanlar bunu kabul etmese de sistem böyle işliyor. Eğer kendinizi geri çekerseniz, zamanla söyledikleriniz de yok oluyor. Bu yüzden ben hiçbir zaman kendi emeğimi görünmez bırakmayı seçmedim. Çünkü yıllarca verdiğim emeğin sessizce kaybolup gitmesini istemedim. Bunun adı kibir ya da şov değil. Bunun adı, kendi ürettiğine sahip çıkmaktır.