Anton-Babinski Sendromu

Beyin, sandigimizdan cok daha karmasik ve uyum saglayan bir yapi. Bir bolumu devre disi kalsa bile diger bolumler bu boslugu hicbir sey olmamis gibi yamamaya calisiyor. Bu bildigimiz bir sey; ancak daha nadir kombinasyonlarla iyice derine inelim.

Anton-Babinski Sendromu, norolojinin en buyuleyici ve paradoksal durumlarindan biridir. Tibbi literaturde ise "anosognozi" (hastaligini fark etmeme/inkar etme) basligi altinda incelenir. Kisi tamamen kordur; ancak kor oldugunu reddeder ve gordugunu soyler. Ilk duydugumda bu hastaligin tamamen travma kaynakli bir "kaldiramayis" oldugunu dusunmustum ama durum cok daha farkliymis.

Bu sendrom, gorme verilerini isleyen oksipital loblarin her ikisinin de hasar almasiyla olusur; genellikle felc, tumor ve kafa travmasiyla ortaya cikar. Gozler saglam olsa bile beynin bu bolgesi calismadigi icin goruntu ulasmaz. Ancak ilginc kisim su ki: Beynin gorme merkezi ile diger bilissel merkezleri arasindaki bag kopmustur. Yani beyin, "Gormuyorum, goruntu gelmiyor," bilgisi yerine boslugu konfabulasyonla doldurur. Yani sorun gozlerde degil, gercekligi denetleyen mekanizmadadir.

Beyin o kadar hasar gormustur ki zihnin bosluklari doldurma konusundaki yetenegi inanilmaz ve korkutucudur. Bir yere carpar ve "Gormedim," demez; "Burada bir masa var," der. "Uzerimdeki renk ne?" sorusuna "Gormuyorum," demez; bir renk soyler. Yanlissa, "Aa, o zaman isik yanlis vurmus," der.

Bu sendrom ozellikle bana su soruyu hatirlatiyor: Gormek sadece gozle yapilan bir eylem mi, yoksa beynin bize anlattigi bir hikaye mi?