Siz bu cümleyi okuyana kadar, Dünya'ya 270 kadar yıldırım düşmüş olabilir. Bu kulağa çok fazla gelebilir ancak Birleşik Krallık Meteoroloji Ofisinin verilerine göre saniyede yaklaşık 44 yıldırım düşüyor. Bir başka deyişle, dünya genelinde günde yaklaşık üç milyon yıldırım çarpması meydana geliyor.

Bu inanılmaz sıklık ve bilim insanlarının yüzyıllardır bu doğa olayını gözlemlediği gerçeği göz önüne alındığında yıldırımlar hakkında devasa bir veri yığınına ve neyin buna sebep olduğuna dair oldukça iyi bir fikre sahip olduğumuzu düşünebilirsiniz. Fakat durum pek de öyle değil.

Gökyüzüne bakan birçok insan, diğerlerine kıyasla belirgin bir şekilde parlayan bir yıldız görür. Pek çok kişi bunun kutup yıldızı olduğunu düşünse de kutup yıldızı oldukça sönüktür. Hatta metropollerde ışık kirliliğinin fazlaca olduğu yerlerde kutup yıldızını görmek neredeyse imkânsızdır.

Gökyüzündeki bu parlak yıldız, aslında muhtemelen bir yıldız değil, bir gezegendir. Venüs ya da Jüpiter olması mümkündür. Bunun anlaşılabilmesi için birkaç ayrıntının biliniyor olması gerekir.

Alman girişimi IMENSUS'a göre, yapay sarsıntılar yaratmak yakın gelecekte Dünya'da ve hatta Ay'da umut vadeden madencilik noktalarını tespit etmeye yardımcı olabilir. Geliştirilen bu teknoloji, Ay'da madencilik yapma hayallerini gerçeğe dönüştürme yolunda hayati bir adım olma potansiyeli taşıyor. Yine de sistemi Ay koşullarında sorunsuz bir şekilde çalıştırmak epey zorlu olacak.

Tyrannosaurus rex'in yeri titreten devasa adımlarından ilham alan IMENSUS mühendisleri, altındaki zemine titreşimler göndererek orada hangi kaynakların olabileceğini haritalayan bir keşif aracı prototipi tasarladılar.

Herbivor, anatomik ve fizyolojik olarak bitki materyali (yaprak, alg vb.) tüketmeye adapte olmuş canlılardır ve diyetlerinin temelini bunlar oluşturur. Herbivorlar; yaprak, çimen ve ağaç kabuğu gibi bitki materyallerini çiğneyebilmek için düz dişlere sahip olacak şekilde evrimleşmişlerdir. Türkçede otobur ya da otçul olarak da geçer.

Diş yapılarının tüketilen materyalin et veya bitki olmasına göre değişim göstermesi, aynı zamanda paleontolojik çalışmalarda geçmişte yaşayan canlıların beslenme biçimleri hakkında da bilgi sağlamaktadır.

Her sabah mamasını hazırlarken siyah beyaz lurcher cinsi köpeğimiz Ozzy en sıcak gözlerle bize bakar. Yüzünde dünyanın en tatlı gülümsemesi belirir. Mamayı beklerken başını yana eğer ve adeta o mamayı kendisine vereceğimizi bilir. Kuyruğunu hızla sallayarak sabırla beklerken "Beni gerçekten seviyor mu?" diye merak etmekten kendimizi alamayız. Çünkü bazen ufak da olsa kandırıldığımızı hissederiz. Sanki biz Pavlov'un köpeklerinden biriyiz ve o da Pavlov'dur, bizi kucaklamalar ve o masum bakışlarla kendisine güzel şeyler yapmamız için koşullandırıyordur.

Bu gerçekten sevgi mi, yoksa başka bir şey mi? Köpekler insanlarını gerçekten bizim onları sevdiğimiz gibi sevebilir mi? Görünüşe göre bu tür soruların oldukça zengin bir bilimsel geçmişi var. Üstelik elde edilen heyecan verici sonuçlar, köpeklerle olan ilişkimizi sonsuza dek değiştirebilir.