Acı Üzerine
Sadece Düşünce
/content/31cc6f87-b9ef-46c5-a20f-bf287e64d6ed.png)
- Blog Yazısı
Blog Yazısı
Acıya karşı verdiğimiz ilk tepki ondan kaçmaktır. Bu neredeyse içgüdüsel bir davranış. Elimizi yakan ateşten nasıl çekiyorsak, ruhumuzu yakan şeylerden de öyle uzaklaşmak isteriz. Fakat burada tuhaf bir durum var: Fiziksel acıdan kaçmak çoğu zaman mümkündür, ama zihinsel ve duygusal olan için aynı şeyi söyleyemem.
Bir süredir şunu düşünüyorum: Acıdan kaçamadığımız durumlarda ona karşı nasıl bir tavır almalıyız? Onu yok saymak mümkün değil, bastırmak ise çoğu zaman onu daha inatçı hale getiriyor. O halde geriye tek bir seçenek kalıyor gibi görünüyor: onunla yaşamayı öğrenmek.
Bunu bir piyano gibi düşünmek cazip geliyor bana. Tuşa basıldığında telin titreşmesi için bir darbe gerekir. O darbe olmadan ses de yoktur. Bu benzetme ilk bakışta ikna edici: belki de hayatın melodisi dediğimiz şey, bu darbelerin bir toplamıdır.
Ama burada kendime şu soruyu sormadan geçemiyorum: Gerçekten her darbe bir melodiye dönüşür mü? Yoksa bazı darbeler sadece gürültü müdür?
Çünkü hayatın sunduğu acılar, bir enstrümanın ölçülü darbeleri gibi değildir. Çoğu zaman düzensiz, kontrolsüz ve hatta anlamsızdır. Bir müzisyen hangi tuşa ne zaman basacağını bilir; oysa hayatın ne zaman, nereden ve ne şiddette vuracağını bilemeyiz. Bu yüzden acıyı bütünüyle estetik bir şeye dönüştürmek bana biraz zorlama geliyor.
Yine de şunu inkâr edemem: Bazı acılar insanı değiştirir. Hatta çoğu zaman geri dönüşü olmayan biçimde değiştirir. Bu değişimin iyi mi kötü mü olduğu ise baştan belli değildir. Friedrich Nietzsche’nin söylediği gibi, öldürmeyen acının güçlendirdiği söylenir. Ama gözlemim şu ki, bu her zaman böyle olmaz. Bazen acı insanı güçlendirmez, sadece başka birine dönüştürür.
Belki de mesele acının kendisi değildir. Belki mesele, ona verdiğimiz anlamdır. Aynı olay bir insanı yıkarken, bir başkasını dönüştürebilir. Bu farkın kaynağı ne? Karakter mi, deneyim mi, yoksa tamamen rastlantı mı? Bu soruya kesin bir cevap verebildiğimi söyleyemem.
Şu kadarını söyleyebilirim: Acıya karşı direnmek çoğu zaman onu ortadan kaldırmaz. Ama onu olduğu gibi kabul etmek de tehlikesiz değildir. Çünkü kabul ile teslimiyet arasındaki çizgi düşündüğümüzden daha incedir.
Bu yüzden acıyı ne yüceltmek ne de yok saymak gerekir. Onu olduğu gibi görmek ve mümkünse ondan bir anlam çıkarmaya çalışmak belki de daha dürüst bir yaklaşımdır. Ama bu anlamın her zaman bulunacağını iddia etmek de bana fazla iddialı geliyor.
Sonuçta acı, ne bütünüyle bir düşmandır ne de güvenilir bir öğretmen. Bazen ikisi de değildir. Bazen sadece vardır.
- Tebrikler!2

- Muhteşem!0

- Bilim Budur!0

- Mmm... Çok sapyoseksüel!0

- Güldürdü0

- İnanılmaz0

- Umut Verici!0

- Merak Uyandırıcı!0

- Üzücü!0

- Grrr... *@$#0

- İğrenç!0

- Korkutucu!0

Evrim Ağacı'na her ay sadece 1 kahve ısmarlayarak destek olmak ister misin?
Şu iki siteden biriyle hemen destek olabilirsin:
kreosus.com/evrimagaci | patreon.com/evrimagaci
Çıktı Bilgisi: Bu sayfa, Evrim Ağacı yazdırma aracıyla 22.11.2026 21:04:19 tarihinde oluşturuldu. Evrim Ağacı'ndaki içerikleri birden fazla editör sürekli gözden geçiriyor, güncelliyor ve geliştiriyor. Bu çıktıdan sonraki güncellemeleri görmek ve içeriğin en güncel hâlini okumak için şu adrese git: evrimagaci.org/s/22562
İçerik Kullanım İzinleri: Evrim Ağacı'ndaki yazılı içerikler orijinallerine hiçbir şekilde dokunulmadığı sürece izin alınmaksızın paylaşılabilir, kopyalanabilir, yapıştırılabilir, çoğaltılabilir, basılabilir, dağıtılabilir, yayılabilir, alıntılanabilir. Ancak bu içeriklerin hiçbiri izin alınmaksızın değiştirilemez ve değiştirilmiş hâlleri Evrim Ağacı'na aitmiş gibi sunulamaz. Benzer şekilde, içeriklerin hiçbiri, söz konusu içeriğin açıkça belirtilmiş yazarlarından ve Evrim Ağacı'ndan başkasına aitmiş gibi sunulamaz.
Yorumlar 0