Astronominin temeline geometrinin konulması Pythagoraşçılarla başlar. Platon'un ortaya attığı sistematik duruşla gökyüzündeki hareketlerin düzenli ve dairesel, hızların ise sabit olduğu kabul edilmiştir. Pythagorasçılar bütün gök cisimlerinin, yani gezegen ve yıldızların (o zamanlar bilinen gök cisimlerinin) küresel olduklarına, dairesel yörüngelerde hareket ettiklerine inanmış, kürelerin arasında bir uyum olduğunu varsayarak gezegenlerin uzaklıklarını bu uyumla ilişkilendirmişlerdir.

Onlara göre gök cisimleri, merkezin etrafında uzaklıklarıyla orantılı bir şekilde hareket etmekteydiler. Yörüngeleri ise hızlarıyla orantılıydı. Platon, iki küreli evren modelini açarken ilk kürenin merkezde bulunan Dünyamız (yeryüzü), ikincisininse yıldızlar küresi olduğunu söylemiştir. Tüm bu varsayımlar sonrası evren modelini belirlerken yeryüzünün ve yıldızların değişkenliği için şu iddiada bulunmuştur:

Çoğumuz için şapkalı mantarlar ormanlarda yetişen tuhaf görünümlü yapılardan ibarettir; diğer mantar türleri ise genellikle tedavi gerektiren bir cilt sorununu akla getirir. Ancak bilim insanları giderek artan bir şekilde, mantarların (Fungi alemi) daha önce düşündüğümüzden çok daha karmaşık canlılar olduğunu belirtiyorlar.

Hatta bazı araştırmacılar onların zeki olduğunu söylüyor. Bazıları ise bir adım daha ileri giderek bu canlıların bilinç sahibi olabileceğini ima ediyor. Bu tür teoriler uzmanlar arasında tartışmalı olsa da, sabah kahvaltısında yediğimiz mantarların bizim hakkımızda bir şeyler düşünüp düşünmediğini bilmek istiyoruz. Peki bu iddialara nasıl yaklaşmalıyız?