Bu soruya halihazırda güzel bir yanıt yazılmış olduğundan, ona eklenecek, bir şiirin birkaç dizesi geldi aklıma... "Tohumumun sırrını yaşarım ben, sonuna dek, başka tasam yoktur. İçimdeki Tanrısallığa ve Kutsallığa güvenirim. Çünkü insanın yurdu ya içindedir ya hiçbir yerde. Her ne zaman üzgün olduğumda ya da hayatı katlanılmaz bulduğumda bir Ağaç bana der ki, "Sus ve bak bana! Yaşamak kolay değil, yaşamak zor da değil. Çocuksu düşünceler bunlar. Bırak konuşsun içindeki Tanrı , o zaman susarlar." Lakin uludur Ağaçlar, senden ulu, tıpkı uzun soluklu ve dingin yaşamlarının seninkinden uzun olduğu gibi. Lakin bilgedir Ağaçlar senden bilge; onları dinlemediğin sürece. Ama her ne zaman onları dinlemeyi öğrendiğinde, işte o zaman ne Ağaç olmak istersin ne başka bir şey. Artık kendinden başka hiçbir şey olmak istemezsin. İşte budur yurt, budur mutluluk... (Hermann Hesse- Ağaçlar)