Merhaba
Akdeniz, Mekan, Tarih, İnsanlar ve Miras klasik bir tarih kitabı gibi başlamıyor ve öyle de ilerlemiyor. Fernand Braudel burada bize şunu anlatmaya çalışıyor. Tarih sadece savaşlardan ve krallardan ibaret değildir. Asıl önemli olan, o olayların gerçekleşmesini sağlayan uzun vadeli koşullardır yani coğrafya, iklim ve insanların gündelik hayatı.

Kitabın en bilinen düşüncelerinden biri şu cümlede özetlenebilir. “Akdeniz binlerce şeydir aynı anda; bir deniz değil, denizler bütünüdür.” Bu alıntı aslında Braudel’in bakış açısını çok iyi anlatır. Çünkü ona göre Akdeniz tek bir yer değil; farklı kültürlerin, ticaret yollarının ve yaşam biçimlerinin iç içe geçtiği büyük bir dünyadır. Bir başka önemli vurgusu da zaman anlayışıyla ilgilidir ve şöyle der “Olaylar, tarihin yüzeyinde kısa süreli dalgalanmalardır.” Yani savaşlar ve büyük olaylar aslında en üstte kalan, hızlı değişen şeylerdir. Asıl belirleyici olan, daha yavaş değişen yapılar coğrafya ve ekonomi olur.
Kitap üzerine yorum yapan birçok tarihçi de Braudel’in bu yaklaşımını çok önemli bulur. Örneğin Peter Burke, Braudel’in tarih yazımını kökten değiştirdiğini söyler ve onun için şu yorumu yapmıştır.
“Braudel, tarihi yalnızca olayların kronolojisi olmaktan çıkarıp, yapıların ve süreçlerin incelendiği bir alana dönüştürdü.” (Burke)
Immanuel Wallerstein de Braudel’den etkilenmiş ve dünya sistemleri yaklaşımını geliştirirken onun bu geniş perspektifinden yararlanmıştır. Wallerstein’a göre Braudel, ekonomiyi ve coğrafyayı tarihin merkezine koyarak yeni bir bakış açısı kazandırmıştır.

Tarih sadece “ne oldu?” sorusunun cevabı değil; aynı zamanda “neden böyle oldu?” sorusunun da cevabıdır.

Kitabı bitirdiğinde şunu fark edebilir insan ''İnsanlar tarihi yapar ama o insanların nasıl yaşayacağını büyük ölçüde içinde bulundukları dünya belirler.''

Merhaba. Okuyan birine rast gelmek ne güzel .Serinin tamamını okumuş biri olarak İlk kitap için yorum yapmak benim için mutluluk .İncelememi vakit ayırıp okuyan herkese çok teşekkür ederim.
“Pia Mater 1”, ilk sayfasından son sayfasına kadar seni hem düşündüren hem de merak duygunu sürekli diri tutan bir roman. Sıradan bir hikâye bekliyorsan, hazırlıklı ol bu kitap öyle basit bir anlatı sunmuyor. Beyin, sinir ağları, hafıza, bilinç ,tüm bunları kurguyla harmanlarken, bir yandan da karakterlerin iç dünyasına samimi bir gözlemle bakıyorsun.

Kitabı okurken iki yönlü bir sohbet gibiydi benim için. Bir yanda merak ettiklerimle bilimsel gerçekler çarpışıyor, diğer yanda karakterlerin yaşadıkları sanki kendi içimde yankılanıyordu.

Serkan Karaismailoğlu’nun dili gayet akıcı ve içten. Bilimi ağır ağır, “okuyucuya yük olmasın” der gibi veriyor ama bir bakıyorsun ki aslında senin kafanda bir sürü soru beliriyor. Okurken bazı anlarda durup “Hayır, bunu az önce gerçekten ne anladım ben?” diye düşünmek zorunda kaldım ve bu iyi bir şey! Kitap seni pasif bir okuyucu yapmıyor, bir nevi içine çekiyor.

Bazı bölümler var ki beynin o karmaşık bölgelerini konu ederken bile insan ilişkilerine dair tatlı bir dokunuş bırakıyor. Yani evet, bilim var; ama soğuk, kuru bir ders anlatımı değil. Tersine, insanın kendi zihnini sorgulattıran bir yolculuk.
“Beyin cevap vermez; sadece seni kendinle yüzleştirir.” Bu cümle Pia Mater 1’in hissini çok güzel özetliyor bence. Kitap sana “işte gerçek bu” demiyor; tam tersine, seni kendi zihninin içine bırakıp sorularla baş başa bırakıyor. Ve o yüzleşme kısmı… biraz rahatsız edici ama aynı zamanda çok dürüst.

Bitirdiğimde hissettiğim şey?
Bir yandan kafamın içinde bir sürü yeni bağlantı, bir yandan da “Bunu bir arkadaşıma da anlatmalıyım” hissi.