Bal arılarının insanı soktuktan sonra ölmesi ilk bakışta anlamsız görünebilir. Sonuçta savunma davranışı, canlıya hayatta kalma avantajı sağlamalıdır. Peki bir davranış, onu yapan bireyin ölümüne yol açıyorsa neden evrimleşmiştir?

Bunun cevabı bal arılarının birey olarak değil, koloni olarak yaşamasında yatıyor. Bal arısının iğnesi tığlıdır ve kalın memeli derisine saplandığında geri çıkamaz; arı kaçmaya çalışırken iğnesiyle birlikte zehir kesesi ve bazı iç organları kopar. Ancak bu durum her sokmada geçerli değildir: İnce derili canlıları soktuklarında arı hayatta kalabilir. İnsan gibi büyük memelilerde ise sokma, bireysel bir savunmadan çok koloni düzeyinde bir fedakârlık anlamına gelir. Sokma sırasında yayılan alarm feromonları diğer arıları uyarır ve tehdide karşı toplu savunma başlatılır. Tek bir işçi arının ölümü, kraliçenin ve binlerce bireyin hayatta kalmasını sağlıyorsa bu davranış evrimsel olarak avantajlıdır.