Öğretmenler ve iş bırakma eylemlerine yönelik etik tartışmaları

Ülkemizde son yıllarda eğitime ve doğrudan eğitim paydaşlarına verilen önem ve değer ortadadır. Hâl böyleyken eğitimciler seslerini duyurmak için her yolu denemekte ama bunu yaparken salt yönetim erkinden değil, toplumdan da maalesef tepki alabilmektedir.

Her şeyden önce ortaya konulması gereken esas, öğretmenliğin ne kutsal ne gönüllülük esasına dayanan bir iş olduğudur. Öğretmenlik de diğer meslek dalları gibi profesyonel bir meslektir. Ülkenin geleceğinin yetiştirildiği okullara ya da genel olarak eğitim kavramına bir kutsiyet atfedilebilir. Öğretmek değerlidir, hatta en değerli cevherden daha değerlidir. Öğretmen ve olmazsa olmaz öğrenci de değerlidir; ancak bütün bunlar başka bir bağlamın konusudur.

Bugün diğer birçok meslek grubunda olduğu gibi öğretmenler de geçim sıkıntısı çekmekte ve yaşam idamesi derdiyle boğuşmaktadır. Bu savaşım kişisel gelişimin önüne de doğal bir set çekmekte ve dolasıyla eğitimin sacayaklarını sarsmaktadır. Bütün bu durumlar insanca yaşamak kavramından ötesine ihtiyaç duyulduğunu ve öğretmenlerin bunu talep etmesinin hak olduğunu gözler önüne sermektedir.

Son yapılan ve enflasyon oranının da altında kalan zamlar sonucunda ne yazık ki hiçbir talep karşılanmamıştır. Bu da öğretmenlerin tepkisini çekerek iş bırakma eylemi kararı alınmasına neden olmuştur. Ancak bu ve benzeri kararlar toplum ve meslek gruplarının kimi odakları tarafından eğitim hakkı ve meslek etiği ilkeleri açısından eleştiri almaktadır. Bu noktada bitmek bilmeyen tartışma konusu, öğretmenler iş bırakınca öğrencilerin eğitim hakkının sekteye uğradığı ve bu durumun meslek etiğine aykırı olduğu iddiasıdır. Burada meslek etiğinin ne olduğuna dair uzun uzadıya açıklama yapma gereği yoktur. Öğretmenlik meslek etiği, öğrencilerin gelişimine katkı sağlamak ve onlara yurttaşlık örneği sunabilmektir. Bir yurttaşın hakkını arama eylemi, bireysel gelişim ve yurttaşlık bilincinin en güzel örneklerinden biridir. Yurttaşlık bilinci, boyun eğme ve kabulleniş üzerine bir anlayış olmamalıdır. Nitekim böyle bir anlayış, toplumların gelişmişlik düzeylerini negatif yönde etkilemektedir.

Sonuç olarak talep edilen, salt eğitimcinin refah düzeyinin yükselmesi değildir. Çünkü öğretmenlerin taleplerinin karşılanması eğitime verilen önemin de arttığına kanıt olacak, toplumun gelişmişlik düzeyini doğrudan olumlu etkileyecektir. Yaşam savaşımından hür ve dolayısıyla eğitim-öğretim ekseninden ayrılmak zorunda bırakılmayan bir eğitimci, öğrencilerinin eğitim hakkının ve öğretmenlik meslek etiğinin asıl yılmaz savunucusudur.