Bu eser sadece bir belgesel değil; bilimin şiirsel bir dille anlatıldığı, insanlığın evrendeki yerini sorgulayan görsel bir başyapıttır. Carl Sagan'ın sunduğu orijinal serinin mirasını devralan bu yapım, bilgiyi sadece aktarmayı değil, hissettirmeyi amaçlar. Yapımın en güçlü yönü, karmaşık astrofizik kavramlarını hikayeleştirme yeteneğidir. Tyson, izleyiciyi bir profesör gibi karşısına alıp ders anlatmak yerine, "Hayal Gücü Gemisi" ile bir yolculuğa çıkarır. Evrenin 13.8 milyar yıllık tarihini bir takvim yılına sığdıran "Kozmik Takvim" fikri, insanın evrendeki kısalığını ve aynı zamanda bu devasa yapıyı anlama yetisinin büyüklüğünü vurgular. Bizler evrenin merkezinde değiliz! Buna rağmen, evreni anlayabilecek tek biyolojik donanıma biz sahibiz. Dünya, "Soluk Mavi Nokta", sahip olduğumuz tek yuvadır ve onu korumak bilimsel bir zorunluluktur. Sonuç olarak cosmos, Tyson’ın liderliğinde bilimi popüler kültürün bir parçası haline getirmeyi başarmıştır. İzleyiciye sadece bilgi vermez; ona gece gökyüzüne baktığında hissettiği o tarif edilemez küçüklük duygusunu, bilimsel bir gurura dönüştürme fırsatı sunar. Eser, iklim değişikliğinden evrime kadar tartışmalı konulara korkusuzca girmesiyle, modern çağın en önemli "bilim okuryazarlığı" araçlarından biri olarak kabul edilir.

Her şeyden önce The First Avenger gibi bu yeni bir dönemin ilk filmi oluyor. Haliyle gözlerin Chris Evans'ı araması gibi bazı geçiş dönemi sancıları çekilmesi çok normal. Ben de o alışmışlığı hissettim açıkçası. Yönetmene baktığımızda Julius Onah diye henüz isim yapmamış, Nijerya kökenli bir kısa film yönetmeni. Henüz başarılı karşılanmış diyebileceğimiz tek filmi Luce isminde güzel oyunculara sahip bir film. Bazı ödüllere aday olmuş. Filmimize döndüğümüzde 2 saat gibi artık kısa karşılanan bir uzunlukta ama akıcı bir film olmuş. MCU'yu potansiyelini asla kullanmamakla ilgili hep eleştirmiş birisi olarak filmden bir şey beklemeden izlemeyi öğrendim. Bundan da ne çıkacağını açıkçası bilmiyordum. Orta ayar bir şey bekledim ve tam da öyle çıktı. Captain America üçlemesi özellikle Winter Soldier filminin de gücüyle sinematik evrendeki en özel serilerden bir tanesi olmuştu. Tam bir politika ve ajan aksiyonuydu.

Bu filmde düşmanın yapay zekavari bir şey olması günümüze uygunluğuyla da çok yerinde olmuş. Brave New World ismi de keza artık dijital hiçbir şeye güvenilemeyecek bir dünyada güzel bir gönderme olmuş. Kahramanın Steve'den farklı ama ona yakışacak bir tonda olması güzel. Kaygıları günümüz insanının kaygılarına yakın ve sempati oluşturması kolay. Konu da hiç fena değil. Red Hulk faktörü güzel ama artık MCU filmlerinde sürpriz hiç kalmadı. Ve tüm filme baktığımda ilk Avengers ve WS filmlerinin kopyasını görüyorum. Hani o kadar aleni ki normal bir seyirci bile ben bunu daha önce izledim der. Terk edilmiş bir askeri üsten tüm oyunu yöneten yapay zekavari bir maestro kötü adam ve Hulk'u kışkırtma planı. Maalesef kopya. Görsel kalite güzel. Kendi alanında güzel, vakit geçirmelik bir film ama MCU'nun geriye dönüp de tekrar bakılmayacak film koleksiyonuna yeni bir eklenti. Umarım devamında kalite yükselir ve Sam karakteri güzel bir konuma kavuşur.

Merhaba
Bazen bazı kitaplar vardır; okurken hikayeyi değil, kendini okursun. Korkuyu Beklerken benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Sayfaları çevirdikçe karakterler değişmedi aslında ben değiştim. Belki, içimde zaten var olan ama adını koyamadığım o tuhaf huzursuzluk, bu kitapta kendine bir dil buldu. Oğuz Atay’ın 1975 yılında okuyucu ile buluşturduğu hikâye kitabına ismini veren üçüncü öykü “Korkuyu Beklerken” Oğuz Atay bu kitabında klasik bir hikaye anlatmaz; daha doğrusu, anlatmak istemez. Onun derdi olaylar değil, insanın içidir. Dış dünyadan çok, zihnin dar koridorlarında dolaştırır seni. Orada fark edersin birden insan bazen hiçbir şey olmadan da korkabilir. Çünkü asıl korku, dışarıda değil, içeridedir. Kendi halinde yaşayan, kimseye bir zararı dokunmamış bir adamın öyküsüdür bu. Şehir merkezinden uzakta ve müstakil bir evde, yalnız başına yaşayan bu adamın deyim yerindeyse kurulu düzeni bir gün evinde bulduğu bir mektup ile alt üst olur. Mektup, bilmediği bir dilde ve anlamlandıramadığı bir şekilde yazılmıştır. Bir süre mektubu çözebilmek için uğraşan kahraman, bunda başarılı olamayınca mektubu bir arkadaşına götürür. Bu arkadaşı, öyküde okuyucuya ölü diller uzmanı olarak tanıtılır. Ölü diller uzmanı kahramana bu mektubun çok gizli bir mezhep tarafından kendisine gönderildiğini ve kahramana mektup eline ulaşmasından itibaren asla evinden dışarı çıkmamasını bildirdiklerini söyler. Bunun üzerine kahraman zaten var olan korkuları ile yüz yüze gelir ve hayatı anlamsızlık ve korkudan ibaret tek düze bir döneme girer....

Kitabın en çarpıcı yönlerinden biri, karakterlerin sürekli bir “bekleme” hâlinde olmasıdır. Ama bu, somut bir şeyin beklenmesi değildir. Daha çok adı konulamayan, belirsiz bir tehdidin, bir huzursuzluğun beklenmesidir. Sanki her şey yolundaymış gibi görünür ama içten içe bir şeylerin yanlış olduğunu hissedersin. İşte Atay tam da bu hissi anlatır. İnsan bazen nedenini bilmeden tedirgin olur ya bu kitap o tedirginliğin kendisi gibi. Oğuz Atay’ın eserlerinde Kafka benzeri eğilimler gözlenir. Kafka’nın “öncü misyonu ve kendine özgü tarzı” şeklinde edebiyat terminolojisinde yer bulmuş olan kafkaesk kavramını( Franz Kafka'nın eserlerindeki üslubu çağrıştıran, mantık dışı, karmaşık, tehdit edici ve kabus gibi durumları tanımlayan bir sıfattır. Genellikle bürokratik çaresizlik, bireyin anlamsız otorite karşısındaki yalnızlığı, yabancılaşma ve gerçeklikten kopuşu ifade eder) , Korkuyu Beklerken adlı öyküdeki kahramanda gözlemlemek mümkündür.

Aslında öykünün bütününde işlenen korku temasının kahramanda mektuptan önceden süregelen bir iç çatışma olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Kahramanın mektubu almadan önce de kendi dünyasında yoğun bir yalnızlık yaşamakta olduğu söylenebilir. Kitaptaki yalnızlık çok derin. Ama bu bildiğimiz yalnızlık değil. Kalabalıkların içinde hissedilen, insanın kendine bile yabancılaştığı bir yalnızlık. Atay’ın karakterleri konuşur ama anlaşılmaz, düşünür ama rahatlayamaz. Çünkü sorun dış dünyayla değil, insanın kendi içindeki kopuklukla ilgilidir.
Ben bu kitabı bitirdiğimde şunu düşünmüştüm yıllar önce :)) Korku bazen başımıza gelecek bir şey değildir. Bazen zaten içimizde olan, sadece fark edilmeyi bekleyen bir şeydir. Biz onu susturmaya çalıştıkça, o daha çok konuşur ki açık konuşmak gerekirse bu benim yıllardır deneyimlediğim bir şey ve çoğu zaman herkesten sakladığım bir duygu :((
“Korkuyu Beklerken”, bana göre okunup geçilecek bir kitap değil. İçine sızan, insanı biraz huzursuz eden ama bir o kadar da dürüst bir metin. Belki de bu yüzden güzel. Çünkü herkesin sakladığı o kırılgan tarafı, hiç saklamadan ortaya koyuyor.