Yeni araştırmalar, yusufçuk ve kızböceği göç uçuşlarının gezegenimizin büyük bir bölümünü çaprazlama katettiğini ortaya koyuyor. Exeter ve Lund üniversitelerinden bilim insanları, küresel çaptaki kanıtları incelediler ve göç eden 100 yusufçuk ve kızböceği türü ile göçmen olma ihtimali bulunan 85 tür daha keşfettiler. Bu durum, tüm yusufçuk ve kızböceği türlerinin yalnızca %1,5'inin (veya olası göçmenler dahil edildiğinde %2,9'unun) göç ettiği anlamına geliyor ancak bu göçler milyonlarca bireyi kapsayabiliyor ve bazıları binlerce kilometre yol katedebiliyor. Çalışma, Biological Reviews dergisinde yayımlandı.

Bu türlerin çoğu, IUCN Nesli Tükenme Tehlikesi Altında Olan Türlerin Kırmızı Listesi'nde , "Asgari Endişe" kategorisinde yer alıyor. Bu durum, göçmenlik alışkanlıklarının onları insan faaliyetlerinin neden olduğu hızlı çevresel değişimlere karşı dirençli hale getirebileceğini gösteriyor.

Dünya'nın dış çekirdeğinde, Pasifik Okyanusu'nun yaklaşık 2.250 kilometre altında akan erimiş demir nehri, beklenmedik bir şekilde yön değiştirerek bilim insanlarını şaşırttı.

Elde edilen bu gözlem, Dünya'nın manyetik alanını üretmede kilit bir rol oynayan sıvı dış çekirdeğin davranışlarına dair yeni içgörüler sağlıyor. Bu manyetik kalkan olmasaydı, gezegenimiz Güneş radyasyonuna oldukça tehlikeli bir şekilde maruz kalırdı.

Stonehenge'in en köklü gizemlerinden biri, Sunak Taşı'nın İskoçya'dan Güney İngiltere'ye uzanan 700 kilometrelik yolculuğu nasıl tamamladığıdır. Artık araştırmacılar, bu sorunun cevabının bir kısmını bulduklarını düşünüyorlar; görünüşe göre, taşın taşınmasına bir buzul yardım etmiş olabilir.

Anıtın merkezinde yer alan altı tonluk devasa kumtaşı levhasının, yaklaşık 5000 yıl önce Salisbury Ovası'na ulaştığı düşünülüyor. Önceki çalışmalar taşın kökenini Kuzeydoğu İskoçya'ya dayandırmıştı ancak böylesine devasa bir mesafeyi nasıl aştığı sorusu uzun süre cevapsız kalmıştı.