Kitabın özü, Woolf’un şu cümlelerinde saklı: “Kurmaca yazmak isteyen bir kadının parası ve kendine ait bir odası olmalıdır.”

Kitap, yazarın, “kadınlar ve kurmaca” konulu uzun denemesinden oluşmaktadır. Deneme dedim ama kimi zaman bir günlüğe dönüşür, hatta Oxbridge adlı hayali bir üniversitenin bahçesinde öyküleşir, eski zamanlarda okunmuş şiirler belirir arada. Üslubu didaktik değildir aksine serbestçe akar.

Neden medeniyete kadınların daha az katkıda bulunduğunu, bilhassa edebiyat tarihinde neden çok az kadın şair olduğunu sorgular. Bu, erkeklerin inandırmaya çalıştığı gibi kadınların eksikliğinden dolayı mıdır?

Bir düşünce deneyi yapar Woolf. Shakespeare’in aynı yeteneğe, aynı dehaya sahip hayali bir kız kardeşini yaratır: Judith. Shakespeare, yeterince boş zamana ve toplumsal desteğe sahipken Judith henüz evinde, kendi annesi babası tarafından kösteklenmeye başlayacaktır. Tam yazmaya odaklanmışken yemek yapmaya çağrılacaktır mesela. Kütüphanelere erişemeyecek, okula gönderilmeyecek, daha hayatı tanımamışken erkenden evlendirilecektir.

Bir ihtimal daha yaratır yazar, Judith diyelim ki bir oyun yazabildi ve evden kaçarak tiyatroya gitti. Tiyatronun müdürü tarafından ciddiye alınmayacak, daha kapıdayken reddedilecektir. Kardeşiyle aynı meziyetlere sahip olmasına rağmen sırf cinsiyeti yüzünden yeteneklerini kalıcı eserlere dönüştüremeyecek ve ilhamlarını dışa vuramadığı için ruh sağlığı giderek bozulacaktır.

Bir ve birkaç yüzyıl evvelinin az sayıdaki kadın edebiyatçılarının -mesela Brontë kardeşler- yapıtlarını ve ruh hallerini inceler Woolf. Satırlarında engellenmekten doğan öfkeyi ve meydan okumayı, sahip olamadıkları imkânlara duydukları özlemi görür. Cinsiyetçiliğe maruz kalmak eserlerinde bir etki bırakmıştır ve Woolf’a göre olumsuz bir etkidir bu.

Jane Austen’in sürekli bir sürü insanın girip çıktığı ve dikkatinin bölüneceği oturma odasında yazmak zorunda kalması gibi, kadın şair ve yazarlar zihinlerinde dahi yalnız olamamışlar, toplumun içlerine işleyen önyargısıyla mücadele etmişlerdir.

Yazar, ayrıca iyi edebiyatın zor koşullardan doğduğu gibi romantik anlayışa karşı çıkar. Realist olarak, bir yazarın iyi yazması için en azından geçimini sağlayabilmesi gerekir, diye düşünür.

Kurmaca yazmak isteyen bir kadının parası ve kendine ait bir odası olmalıdır, hem fiziksel hem de zihinsel bir oda. Kimsenin etkileyemeyeceği, saf ilham ve düşüncelerini rahatsız edemeyeceği bir oda.

Ghost Protocol aslında seride çok güçlü duruşa sahip bir filmmiş. Zaten filmdeki her sahne ve detay aklımda kalmış. Yönetmen Brad Bird tanımadığım bir yönetmen ama animasyon işlerinde şahane bir kariyeri var. The Incredibles ve Ratatouille ile 2 Oscar kazanmış. Bu film de Saturn ödülünü kazanıyor. Kadroya Jeremy Ranner ve Lea Seydoux katılıyor, ki öncesinde boş olmasalar da bu oyuncuları muhtemelen biraz bu roller parlatıyor.

Serideki ilk gerçek kırık 2011'de bu filmle çıkmış ve IMAX de seride ilk defa bu filmde uygulanmış. Nükleer savaş başlatmayı dava edinmiş bir dahi fizik profesörüyle çarpışıyorlar ve diplomatik anlamda derdest bir duruma düştükleri için hayalet protokolü ile dağılıyorlar. Ekip artık tek başına durdurmak zorunda. Gelgelelim teknoloji kullanımı seride her zamankinden daha fazla olmuş gibi. Bu anlamda daha zor durumda olduklarını söyleyemeyiz. Senaryo da dünyanın her yerinde geçiyor, gerçek anlamda bir macera filmi olmuş. Ayrıca görsellik de üst seviyede ki filmin tanıtımına bakmak bile iç açıyor. Yine her filmde olduğu gibi bunu da sadece Ethan yapabilirdi denecek sahneler bolca var ve eğlendiriyor. Gerçek bir aksiyon filmi diyorum.