"The Walking Dead", zombi kıyametinin ardından hayatta kalmaya çalışan bir grup insanın hikayesini anlatan unutulmaz bir dizi. Bu dizi, sadece zombilerle değil, insan doğasının derinliklerini keşfederken yaşadıkları zorluklarla da başa çıkmak zorunda kalan karakterlerin dramatik yolculuğunu takip ediyor. Dizi, gerilim, aksiyon ve karakter gelişimiyle dolu, sizi ekran başına kilitleyecek bir deneyim sunuyor.

"The Walking Dead" sadece bir zombi dizisi değil, aynı zamanda insanların dayanıklılığını, umudu ve insanlık değerlerini sorgulayan bir yapıt. Karakterlerin derinliği ve gelişimi, diziyi benzersiz kılıyor. Eğer post-apokaliptik hikayelere ilgi duyuyor ve karakter odaklı dizileri seviyorsanız, bu diziyi kesinlikle kaçırmamalısınız.

Ancak, dizi bazen şiddet içerikleri ve gerilim seviyeleri yüksek sahneler içerebilir, bu nedenle izlerken hassas bir izleyici iseniz dikkatli olmanız önemlidir. Genel olarak, "The Walking Dead" korku ve dramayı ustalıkla bir araya getiren bir başyapıt ve izlemenizi kesinlikle öneririm.

Shakespeare’in adını biliriz. Kaleme aldığı trajedileri; Romeo ve Juliet’in imkânsız aşkını, Kral Lear’ın kızlarından gördüğü vefasızlığı, Macbeth’in hırstan gözünün dönüşünü…

Ancak kaleminin ardındakilerden pek haberimiz yoktur. Eser olan Hamlet’i tanırız ama -Shakespeare’in hayatını araştıranlar hariç- Hamlet ya da Hamnet diye bir oğlu olduğunu bilmeyiz.
Kimi kaynaklara göre Anne, kimilerine göre de Agnes olan karısı da sadece bir isimden ibarettir bildiğimiz tarihte. Edebiyat ise tarihin boşluklarını dolduruyor.

Bu kitapta yazar, bize Agnes’ın hikâyesini kurgulayarak anlatıyor.

Agnes, doğayla iç içe büyüyen, şifacı bir kadın. Bitkilerin dilini biliyor. Birini baş ve işaret parmağı arasındaki eti tuttuğu zaman onun düşüncelerini algılayabiliyor. Zamanın ona neler getireceğini sezgilerinde duyuyor. Kitap, gerçekçilik ve fantazya arasındaki tampon bölgede, büyülü gerçekçiliğin topraklarında geziniyor.

Stanford kasabasında eldivencinin oğlu olan Latince öğretmeniyle karşılaşmasını, birbirlerine âşık oluşlarını, evlenmelerini geçmiş ve şimdiki zaman arasındaki yumuşak geçişlerle okuyoruz. Bu arada William Shakespeare’in adı kitapta bir kez bile geçmiyor. Onun adı “Agnes’ın kocası”. Nasıl tarih, William’ı ön plana çıkarmışsa kitap da tam tersini yapıp Agnes’ı öne çıkarıyor.

Agnes iki çocuğu olacağını söylüyor hep. Öyle seziyor. Fakat ikinci hamileliğinde ikiz çocuk dünyaya getiriyor: kordon dolanarak doğan zayıf bebek Judith, güçlü ve kuvvetli bir bebek olan Hamnet.

Büyüdüklerinde de bebekliklerindeki gibi olur ikizler. Judith sıkça hastalanan, narin bir kız çocuğudur. Hamnet ise genç bir erkek olma yolunda ilerlemektedir. Agnes, ölümün Judith’i alıp götürmesinden korkar hep. Onu korumak ister.

Bu sırada yalnızdır Agnes. Çünkü kocası, ailesinden uzağa, Londra’ya gitmiş, görkemli tiyatro kariyerine başlamıştır.

Kitaba iki yerde hayran oldum. Birisi, veba taşıyan pirelerin maymundan miçoya, oradan bir gemiye, Venedik’ten gelen cam hediyelikleri saran kumaşa geçişi, vebanın Stanford’a kadar taşınmasıydı.

Diğeri de ikinci kısımdaki cenaze sahnesi. Buradan itibaren yirmi otuz sayfa boyunca sessizce gözyaşı akıttım. Çocuğunu kaybeden bir annenin acısını öyle bir anlatıyor ki yazar. “Yaşatıyor” demek isterdim, ama umarım hiçbir anne böyle bir acı yaşamaz, birazını okurla paylaştırıyor diyeyim.

Kitabı bir parça kalbim kırık bitirdim.

Sinemada muhtemelen zorlanarak izlediğim zamanki ile düşüncelerim aynı gözüküyor. MI serisi hala alanının öncüsü ve doğal olarak zamanla birlikte kendi elementlerini geliştiriyor. Hikayeye artık yapay zeka faktörü dahil oluyor ve oyun alanını kökten değiştiriyor. Şu aralar okuduğum Kötülüğün Şeffaflığı kitabı ile daha da anlamlı oldu. Süre 2.5 saate yükseltilmiş ama mantıklı bir karar mı emin olamadım. Senaryo derinleşiyor, taraf sayısı artıyor ve aksiyon sekansları uzuyor. Sırf Roma sahnesi 20 dakika sürüyor. Bütün bunlar da seyirciyi yoruyor.

Kadın karakter sayısının artmasına rağmen gereksiz bir girl power havasının verildiğini düşünmüyorum. Bu çok takdir ettiğim bir durum oldu. İlk defa kadın karakterler estetik süs olarak da kullanılmamış sanıyorum. Bu da takdir edeceğim ama memnun olmadığım bir durum. Hayley sanıyorum uzun vadeli bir yatırım. Onun üstünden sıfırdan nasıl yetiştirildiği işlenebilir ve zamanla başrolün yerini alır. Bu kadar amatör bir karakter açıkçası izlerken beni çok rahatsız etti, her defasında.

Filmin 2 Oscar adaylığı ve Saturn ödülü var. Yapay zekamız yeni çağımızı temsil eder şekilde tüm bilgileri çarpıtabiliyor. Bunu çoğu sahnede özellikle de durum analizi yaparken açılarla oynayarak ve ortamı daha da gererek tekniğe de yansıtmışlar. Yapay zekayı dahil etmek teknolojik kıyamet temasına da çok hafif şekilde kapı açıyor. Bu da son derece hafif ele alınmış. Bunlar hep artı. Ama açıkçası macera türüne iyice kaymasına sebep olan uzunluk beni yordu. Yükselme öncesi duraksama olarak ele alıyorum.