bu durum temelde prefrontal korteksin filtreleme mekanizmasının iflas etmesi ve kahkahanın evrimsel sosyal işlevinin birleşimidir. zihinsel yorgunluk ile tam bir sosyal güvenlik hissi bir araya geldiğinde, beynin neyin mantıklı neyin saçma olduğunu denetleyen yürütücü fren mekanizması gevşer. ortaya çıkan tablo, alkolün frontal lob üzerindeki biyokimyasal baskılayıcı etkisine şaşırtıcı derecede benzer.

normal şartlarda beynin prefrontal korteksi, mesai bitmek bilmeyen ve her şeye itiraz eden huysuz bir denetçi gibi çalışır. gelen her uyaranı süzer, uygunsuz tepkileri bastırır ve sosyal ortamda saçmalamanızı engeller. ancak uzun bir günün, uykusuzluğun veya aralıksız zihinsel çabanın ardından bu bölgenin glikoz ve inhibitör kaynakları tükenir. üstüne bir de tamamen güvendiğiniz, sizi asla yargılamayacağını bildiğiniz samimi arkadaşlarınızın yanındaysanız, amigdala kaynaklı tehdit ve hata algısı neredeyse sıfıra iner. denetleyici korteks resmen kepenk indirip kenara çekilir. alkolün nöronlar üzerinde gabaerjik yavaşlamayla yaptığı filtre düşürme işini, burada biyolojik tükenmişlik ve tehditsizlik hissi tek başına başarır. yani sarhoş gibi hissetmeniz bir tesadüf değil, beynin sansür mekanizmasının fiilen greve gitmesidir.

işin içine kahkahanın sosyal bulaşıcılığı girdiğinde bu kontrol kaybı geri dönülmez bir döngüye dönüşür. evrimsel sinirbilimci robert provine'ın çalışmaları, gülmenin çoğunlukla komik esprilere verilen entelektüel bir tepki olmadığını, primat kökenli bir grup içi bağ kurma aracı olduğunu ortaya koyuyor. yalnızken neredeyse hiç yaşanmayan bu kontrolsüz kıkırdama krizleri, ayna nöronlar ve motor rezonans devreleri sayesinde gruptaki diğer kişilere hızla sıçrar. beyin bu esnada endorfin ve dopamin salgılayarak süreci ödüllendirir. ortada çalışan bir prefrontal fren kalmadığı ve sistem sürekli bu kimyasal ödülü arzuladığı için, masada devrilen boş bir su bardağı veya anlamsız tek bir hece bile dakikalarca süren o absürt kahkaha krizini tetiklemeye yeter.