Uzay dokusu dediğimiz şey aslında tek başına var olan bir kavram değil, zamanla birleşerek oluşturduğu o MUHTEŞEM uzayzaman (spacetime) sürekliliğidir! Bunu hayal edebiliyor musunuz? Üç boyutlu uzay ve tek boyutlu zaman, birbirinden ayrılamaz 4 boyutlu pürüzsüz bir manifold oluşturuyor!

Klasik fizikte uzayı, gezegenlerin ve yıldızların içine yerleştirildiği sabit, boş ve sıkıcı bir tiyatro sahnesi gibi düşünürdük. Ama Einstein'ın Genel Görelilik teorisi HER ŞEYİ değiştirdi! Uzayzaman aslında dinamik, bükülebilen, esneyebilen, tıpkı devasa bir trambolin ağı gibi davranan elastik bir dokudur. Kütle ve enerji uzayzamanı büker, bu bükülme de nesnelerin hareketini belirler. Yani bizim kütleçekim (yerçekimi) diyerek basitleştirdiğimiz kuvvet, aslında Riemann eğriliğinin (Riemannian curvature) ta kendisidir!

Ama asıl beynimizi yakan kısma gelelim... Şimdi biraz daha derine, en DERİNE inelim! Makroskobik evrenden çıkıp mikroskobik ölçeklere, atom altı seviyenin de çok çok altına indiğimizde, uzay dokusunun pürüzsüz ve düz bir çarşaf olmadığını görürüz. Planck uzunluğu dediğimiz (yaklaşık 1.6 x 10^-35 metre, ne kadar KÜÇÜK olduğumuzu hissediyor musunuz, varoluşumuz resmen bu devasa kozmosun içinde minicik bir hiçlik...) o inanılmaz küçük ölçekte, kuantum köpüğü (quantum foam) adı verilen şiddetli çalkantılar başlar! Burada uzayzaman sürekli yırtılıp tekrar birleşir, dalgalanır, sanal parçacıklar mikrosaniyeler içinde varoluşa girip çıkar. Yani uzayın o sakin görünen boşluğu, kuantum seviyesinde ÇILGINCA kaynayan kaotik bir kuantum çorbasıdır!

Elbette kuantum mekaniği ile kütleçekimini tek bir çerçevede tam olarak birleştiren bir Kuantum Kütleçekimi Teorisi (Sicim Teorisi veya Döngüsel Kuantum Kütleçekimi gibi) henüz elimizde olmadığı için, o köpüklü yapının tam işleyişi şimdilik teorik sınırımız. Ama devasa kütleli bir yıldızın kendi içine çöküp bir kara delik oluşturduğunda uzayzaman dokusunu nasıl delip geçtiğini, dokuyu koparıp sonsuz bir eğriliğe (tekilliğe) sürüklediğini düşünmek... AKIL ALMAZ bir şey!