Yeni Zelanda'nın teknoloji vizyonuna baktığımızda ülkenin bilim ve teknolojiye son derece büyük yatırımlar yapmaya hazırlandığını görüyoruz. Hükümet 2030 yılına kadar ileri teknoloji araştırmalarına ayrılan fonu her yıl 120 milyon dolar artırmayı planlıyor. Yapay zekâ, ileri malzemeler, sağlık, enerji ve uzay gibi iddialı alanları hedefleyen bu yatırım; ülkenin en parlak zihinlerinin yeni keşifler yapmasına ve yenilikçi fikirleri ticari bir gerçekliğe dönüştürmesine katkı sağlamayı amaçlıyor.

Tüm bu yatırımlar Yeni Zelanda'nın inovasyon sürecinin bir ucunu oluşturuyorsa madalyonun diğer ve belki de daha az göz alıcı görünen ucu lise sınıflarında yer alıyor. Öğrencilerimiz, böylesi bilimsel atılımları mümkün kılan temel bilgileri tam da bu sıralarda ediniyor; lise son sınıflarda verilen ileri düzey fizik eğitimi ise mühendislik, ileri üretim ve yüksek teknoloji kariyerlerine açılan birincil kapı görevi görüyor.

Bazı en güçlü ebeveynlik içgüdülerimiz, herhangi bir bilinçli düşünce süreci olmaksızın kendiliğinden ortaya çıkar. Uyuyan bir bebeği durup kontrol etme arzusu, onun hemen yanı başında kalma isteği veya ağladığında kucağa alma dürtüsü bizler için son derece tanıdıktır. Anne olmak, hayattaki önceliklerde de olağanüstü bir dönüşümü beraberinde getirir. Merhum İngiliz psikoterapist ve yazar Naomi Stadlen bu durumu şöyle ifade etmişti: "Annelik amansız olabilir. Bağımlılık, ihtiyaç ve bir başkasının tüm dünyası olmanın yarattığı bitmek bilmeyen çekim..."

Tüm memeliler için yavru büyütmek muazzam bir zaman, enerji ve kaynak gerektirir; bu durum annelerin, yavrularının ihtiyaçlarını neredeyse diğer her şeyin önüne koymasını zorunlu kılar. Peki anne beyni bu köklü öncelik değişimini tam olarak nasıl gerçekleştiriyor? Bilim insanlarının yakın zamanda yayımladığı yeni bir araştırma, işte bu temel sorunun yanıtını aradı.