Merhaba, incelemeyi yazmadan önce diziyi en iyi nasıl anlatabilirim diye çok düşündüm. Cümleler kurdum ve sonra onları sildim, hatta pek adetim olmamasına rağmen yapay zekaya bile danıştım; nasıl cümleler kursam daha vurucu olur? Minvalinde sorular sordum. Ama sonra çokta kasmamak lazım diye düşündüm. Ve diziyi kendi cümlelerimle, kendi bakış açımla anlatmaya karar verdim. Öncelikle benim şu ana kadar izlediğim en iyi kapitalizm eleştrisi yapan yapım bu oldu. -Aslında squid game haricinde bu tarz dizi ve filmleri henüz çok izlemediğimi de belirtmem gerek-ama özellikle ilk sezonu bana oradaki insanların çaresizliğini çok net hissettirdi. Başrolün öfkesini eminim benimle birlikte birçok seyirci de hissetmiştir. Gerçek ölümlerin yaşandığı, tek suçu fakir olmak olan insanların keyif için kanının döküldüğü ortamın bu vahşetle tezat oluşturacak şekilde çocuksu olması, oynanan oyunların da çocuk oyunları olması diziyi daha da çarpıcı yapıyor. Ve kendi adıma müziklerine bayıldım👍 Gelgelelim işin ironik tarafına; dizi ilk sezonunda sağlam bir kapitalizm eleştirisi yapmasına karşın ikinci ve üçüncü sezonda tam olarak eleştirdiği sistemin bir parçası oluyor ve sırf daha fazla kâr elde etmek için dizinin hiç gereği olmamasına rağmen ikinci ve üçüncü sezonlarını da çekiyor! Hele final bölümünde squide game'in Amerika versiyonunun geleceğini görmek benim yüzümde hüzünlü bir tebessüm oluşmasına sebep oldu. Ah işte, netflix tutmuş diziyi bırakmıyor diyelim. Peki ya sen Hwang Dong-hyuk? İnsan böyle tükürdüğünü yalamamalı bence! Öyle olunca dizinin ilk sezonundaki o sağlam eleştiri de samimi gelmemeye başlıyor:( Her neyse biraz sosyal darwinizm'e ve bunun squid game dizisindeki yerine değinmek isterdim ama bunu düzgün bir şekilde İfade edemeyeceğimden endişelendim o yüzden benim de izleyip, diziyi seyretmeye karar verdiğim evrim ağacı videosunu - squid game dizisi ve sosyal darwinizm diye aratırsanız çıkar- önerebilirim videoyu izlemeyenlere. Özetle ilk sezonu harika fakat 2. ve özellikle final sezonu olan 3.sezon gereksiz yere uzatılmış ilk sezonun tekrarı gibi sezonlar. Henüz izlememiş olan arkadaşlar, sizin yerinizde olsam sadece ilk sezonu izlerdim.

Özellikle umutsuz geleceğimiz kısmında anlattığı gibi evrenin başlangıcını kesin gözle görebileceğimiz yegane zamanda yaşadığımız için hem çok şanslı hem de bizden sonrakilerin göremeyeceği için biraz umutsuz hissedebileceğimiz bir dönemde yaşıyoruz (evrenin genişlemesine bağlı olarak). Onun dışında kendi esprili diliyle Dünyaların patlayan yıldızlardan saçılan atomlarla oluştuğunu açıkladığı bölümde söylediği “Forget Jesus, the stars died so you could be born. (İsa'yı boşverin, var olabilmeniz için yıldızlar can verdi) " sözü belki de Krauss'un en çok akıllara kazınan cümlesidir.

Merhaba
Her kitabını büyük bir heyecanla okuduğum bir yazar. Geçen yıl Ankara'da yayıncı bir arkadaşım sayesinde tanıştığım küçük dev adamdı benim için o .İstanbul Hatırası aslında sadece bir polisiye değil; İstanbul’un hafızasına yazılmış bir ağıt gibi. Ahmet Ümit burada cinayeti bir araç olarak kullanıyor, ama derdi katili bulmaktan çok daha derin. “Bu şehir neyi unuttu?” sorusunu sordurmak.

Roman boyunca Komiser Nevzat’ın peşinden giderken bir yandan da İstanbul’un katman katman geçmişine iniyorsun. Her cinayet, aslında bir döneme açılan kapı gibi; Bizans’tan Osmanlı’ya, oradan bugüne uzanan bir tarih yürüyüşü. Özellikle Yerebatan Sarnıcı gibi mekânlar sadece fon değil, neredeyse romanın karakterleri haline geliyor. İstanbul burada yaşayan bir varlık gibi kırgın, yorgun ama hala büyüleyici.

Dili sade ama etkisi yoğun. Okurken bir yandan “katil kim?” diye merak ediyorsun, ama diğer yandan şehrin uğradığı tahribat, kaybolan değerler, betonlaşma ve unutkanlık içini sıkıştırıyor. Yani klasik polisiye temposu ile kültürel bir hüzün iç içe geçiyor.

En etkileyici taraflarından biri şu roman sana İstanbul’u sevdirmekten çok, ona karşı bir sorumluluk duygusu yüklüyor. Sanki kitap bitince dışarı çıkıp şehre biraz daha dikkatli bakman gerekiyormuş gibi hissediyorsun. Bir köşe başında geçmişin izlerini aramak, eski bir duvara bakarken “burada kimler yaşadı?” diye düşünmek.

Kendi içimde okurken şöyle bir his oluşmuştu. Bu kitap, katili bulduğunda bitmiyor. Asıl mesele, o cinayetlerin arkasındaki nedenleri fark ettiğinde başlıyor. Çünkü Ümit’in ima ettiği şey çok net bazen suç, tek bir insana ait değildir; bir şehrin, hatta bir toplumun yavaş yavaş unutmasıyla büyür.

İstanbul Hatırası polisiye seven için sürükleyici, ama asıl gücünü İstanbul’a yazılmış melankolik bir mektup olmasından alıyor. Okuyup kapattığında aklında katilden çok şehir kalıyor. Bir de sevdiği kadını Evgenia yayı betimleyişi ona olan sevgisini anlatması bir başka güzel sizce de öyle değil mi ?Evgeniayanın hayata bakış açısı ,sevdiği adama desteği ,anlayışı insanın içini ısıtıyor ne güzel :))