Sizce işlenen bir suçun toplumun/insanlığın yararına olması o suçu bir nebze de olsa meşrulaştırır mı?

Kendi fikrim ve düşüncem şu şekilde:

Kanun ve yasa tüm toplumu eşit kılan ilkedir ve bu ilke toplumun kaosa gitmesini engelleyip düzeni sağlar , bu yasalar bireye ters olabilir , yani bireyin düşünce ve ahlakına , kendince hakkı olarak gördüğü bir şeye ters düşebilir , işte bu yüzden ilke bir bireyi düşünmez toplumu düşünür , sonuç olarak herkes aynı fikirde olmasa da günün sonunda eşit oldukları için bunu kabul eder ve bu kurallara göre o düzende yaşarlar .

Kişinin ağır suçlar işlemiş birisini yargı önünde ceza almasından ve uzun yıllar hapis yatıp orada hayatta kalmasından rahatsız olup , kendi yargısını kendisi verirse bu ; hüküm giymiş kişinin nefsi müdafaa (meşru müdafaa) yoluyla öldürülmesi haricinde yasaya göre suç olarak kabul görür , tabi toplum olayı bilip kişinin suçsuz yargılanmasını ve yaptığını taktir etmesi gayet normaldir fakat ! Öldürmek suistimal edilebilecek ve günün sonunda suçsuz kişiler , bireysel düşünce yargısı sonucunda öldürülme ihtimali ile karşılaşmaları olasıdır.

Yasalar ile aram pek yok fakat en azından ortaya çıkacak kaosu kestirmek gayet kolay , yakın tarihe kadar bunları görebilirisiniz zaten .

Kişisel ahlaka biraz daha net bakarsak : Kişinin ahlak ve yargı anlayışı yasalar ile uyuşmayabileceğini söylemiştim . Kişi o ana kadar yaşadığı bölgenin; kültürü , aile yapısı , imkanları , geçmişi kendi psikolojisini , kendi algısını bu yargıyı oluşturur ,- bunu görmek zor değil !

Sürekli bireysel (kişi) olarak bahsettim. Peki toplumun geri kalanı nasıl aynı fikirde olabiliyor ? Bu tamamen insan doğasıyla , ilkel güdüler ile olduğunu düşünüyorum , ilkel güdü olarak varsaydığım şey şu ; bir insanın intikam duygusu , sadece o insana değil direk o türe özgü bir durumdur, tüm hayvanlar intikam almazlar , doğası pek uygun değildir , kargalar yaşadıkları şeyler doğrultusunda kin güdebilir , köpekler kediler sahiplerini özleyebilir gibi gibi doğal bir süreçtir ve türümüzün kendine özgü doğal bir ahlakı vardır , bu bir deney doğrultusunda ^[1] bunu nispeten görebiliriz .

Hiç kimse, özünde kötülüğü amaçlamaz; ancak kötülük, niyetin ötesinde sonuçlarla ölçülür. İster bilinçli bir tercih, ister istemeden doğan sonuçlar olsun, insanın eylemleri bazen başkalarına zarar verebilir. İşte burada “meşruluk” kavramı devreye girer ve sınırlarını bilmek gerekir.

Suç ve ceza bağlamında meşruluk, yalnızca meşru müdafaa ile sınırlıdır. Bu çerçevenin dışına çıkıldığında, türümüzün aklıyla sınırlanamayacak kadar geniş bir eylem yelpazesi meşrulaştırılabilir. Bu nedenle, niyetin iyi olması tek başına yeterli değildir; önemli olan eylemin sonuçlarının sınırları ve başkaları üzerindeki etkisidir.

Bir diğer meşruluk türü, yasal çerçevenin ötesinde ortaya çıkar. İnsanlığın gelişim süreci, kültürel, ekonomik ve etik seviyelerle sınırlıdır; bu bağlamda, bazı fiiller hukuken yasak olsa da etik açıdan meşru kabul edilebilir. Örneğin, deprem sonrası barınma imkânı bulamayan birinin gecekondu inşa etmesi veya grev hakkı tanınmamış bir ülkede işçilerin fiili grev hakkını kullanması, etik olarak meşru sayılabilir. Buradaki temel kriter, başkalarına doğrudan zarar vermemek ve eylemin adil bir hak arayışıyla ilişkili olmasıdır.

Ancak niyet iyi olsa bile, başkalarının kaderini tek taraflı olarak belirlemek asla meşru değildir. Bir doktorun hastasının hayatına son verme kararı, hastanın rızası olsa bile, başkasının hayatına dair mutlak bir yetkiyi elinde bulundurmak anlamına gelir. Bu, ahlaki sınırları ihlal eder ve hiçbir inanç veya etik sistem tarafından onaylanmaz.

İşlenen bir suçun toplum veya insanlık yararına olduğu iddiası, o suçu otomatik olarak meşrulaştırmaz. Meşruluk sorunu, iki boyutta ele alınmalıdır: ahlaki ve adli. Adli boyutta suç, yasa çerçevesinde değerlendirilir; yasa, toplumun ortak rızasıyla oluşturulmuş normları ifade eder ve “yarar” ile doğrudan ilişkili değildir.

Ahlaki boyutta ise mesele daha derindir. Burada üç unsur belirleyicidir: failin niyeti, eylemin kendisi ve eylemin sonuçları. İyi niyet tek başına yeterli değildir; kötü sonuçlar doğuran niyet bile etik açıdan sorgulanabilir. Bazı eylemler, doğaları gereği etik olarak yanlış kabul edilir; başkasının hayatına kast etmek gibi. Sonuç, özellikle toplumsal etkiler açısından değerlendirilebilir; ancak bağlamsal yarar, eylemin etik ve yasal sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Sonuç olarak, meşruluk yalnızca niyet veya sonuçla belirlenemez; niyet, eylem ve sonuç bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Evrensel ilkeler, insan hakları ve başkalarının kaderine müdahale etmeme sınırları, hangi eylemlerin gerçekten meşru olabileceğini belirler. Toplum yararına hizmet ettiği düşünülen bir suç, tartışılabilir bir bağlamsal meşruluk sunabilir; fakat bu, eylemin etik veya yasal olarak tamamen meşru olduğu anlamına gelmez.