Son yıllarda Türkiye’de “toplum bozuluyor” söylemi artık sadece bir his değil; birçok insan bunu günlük hayatında deneyimlediğini düşünüyor. Özellikle yargı, eğitim ve sağlık gibi temel kamu kurumlarına duyulan güvende azalma tartışmaları, bu hissin merkezinde yer alıyor. Buna ek olarak zaman zaman gündeme gelen yolsuzluk iddiaları ve şeffaflık tartışmaları, toplumda “kurallar herkese eşit uygulanmıyor” algısını güçlendirebiliyor.

Sosyolog Émile Durkheim bu tür durumları “anomi” ile açıklar: kuralların netliğini ve bağlayıcılığını kaybettiği anlarda insanlar neyin doğru neyin yanlış olduğundan emin olamaz. Eğer bireyler, emeğin karşılığının adil biçimde verilmediğini ya da liyakatin ikinci plana itildiğini düşünürse, bu sadece kurumlara değil, toplumsal düzene olan güveni de zedeler.

“Şiddet, çocuğun değil; ihmal edilen çocukluğun dilidir.”

Önce Siverek…

Bilgi çağında yaşadığımız söylenir. Her şeyin erişilebilir olduğu, gerçeğe ulaşmanın hiç olmadığı kadar kolaylaştığı iddia edilir. Ancak bu iddianın arkasında görmezden gelinen temel bir gerçek vardır: Yanlış bilgi bu kadar yaygınken, doğru bilginin sesi aynı ölçüde duyulmamaktadır.

Ben kendimle kavga edip kendimi öldürüyorum. Hem de kolumu bacağımı boğazımı keserek. Sonra sırtıma yükleniyorum tabutumu, kazıyorum kendi mezarımı. Tam kendimi gömecekken bir anda işler değişmesin mi? Hayır olsun inşallah! Tabutun içindeki ben oluyorum, yani yakışıklı ve ölmüş olan. Hani Batu demişti ya: Türk sanat musikisi gibi karizman var. O adam işte canım. Ben ayağa kaldırıp gökteki beni, beni Toprağın altına gömüyorum benimle beraber. Hayır olsun inşallah! Yapma diyorum kendime, dinletemiyorum, etme diyorum, suratımın şekli değişmiyor bile. Yalnızca bir ses duyuyorum: Yıllar yılı bana Çok Çektirdin şimdi İntikam vakti. Hep ben öldüm şimdi Biraz da sen öl artık.

Elimde bir kalem, önümde bomboş bir sayfa…

Bizler öncekilerin kötü birer tekrarıyız. Bazıları kayıt altına alamasa da şöyle de bir gerçeklik var ki kendi içimin özürlü ama kendine özgün anarşistiyim ben…

Bu cümleler dilimden dökülürken, içimde bir yerlerde yıllardır bastırılmış bir isyanın kıvılcımları yanıp sönüyor, yüzüm kızarıyor, zihnim bilinmez bir diyara doğru istemsiz ve keyfi bir yolculuğa çıkıyor. Sana da tanıdık geliyor mu bu his? Hani şu, herkesin “Böyle yapmalısın, şunu dememelisin” diye üstüne geldiği anlarda içinin sıkışması, ama bir yandan da o zincirleri kırmak için delicesine bir arzu duyması? İşte ben o arzuya tutunup yaşıyorum. Gel, biraz sohbet edelim; hem seninle dertleşeyim hem de bu içimdeki anarşisti sana anlatayım.