Bir sabah kalkıyorsunuz. Yirmi üç yaşındasınız, yirmi dört, yirmi beş, fark etmiyor. Gün başlıyor, bir şeyler yapıyorsunuz, akşam oluyor. Ama içinizde bir şey tam oturmuyor. Doğru yerde misiniz, doğru şeyleri mi yapıyorsunuz, bu his ne zaman geçecek. Cevap gelmiyor. Yarın da gelmeyecek büyük ihtimalle.

Bu his yirmili yaşların en tanıdık hissi ve kimse bunu tam anlatmıyor. Çünkü anlatması zor, çünkü o dönemden çıkanlar unutuyor, çünkü içindeyken kelimeler bulunamıyor ama tam ortasındaysanız, biliyorsunuz. Çok iyi biliyorsunuz. Yirmili yaşlar garip bir eşik. Çocukluk bitti, yetişkinlik başladı, ama ne bitti ne başladı tam olarak netleşmedi. İki dünyanın arasındasınız. Bir ayağınız geride, bir ayağınız ileride, ikisi de tam tutmuyor. Çocukken kim olduğunuzu size söylüyorlardı. Aileniz söylüyordu, okulunuz söylüyordu, çevreniz söylüyordu. "Uslu çocuksun", "matematikçisin", "sanatçısın", "en küçüksün." Bunlar kimlik değildi, kimlik kılavuzuydu. Hazır cevaplar, hazır çerçeveler. Sormak zorunda kalmıyordunuz çünkü cevaplar zaten oradaydı. Şimdi o çerçeveler yetmiyor. "Ben kimim" sorusu ilk kez gerçekten ciddileşiyor. Soyut bir soru değil artık, hayatınızın her kararında karşınıza çıkıyor. Ne okuyacaksınız, nerede yaşayacaksınız, kimi seveceksiniz, neye inanacaksınız, hangi işi yapacaksınız. Her tercih bir cevap veriyor o soruya ve her cevap sizi biraz daha şekillendiriyor. Ama bunu fark etmeden yapıyorsunuz çoğunlukla. Seçimler birikip karaktere dönüşüyor, karakter oluşurken izlemiyorsunuz. Sonra bir gün eski bir fotoğrafa bakıyorsunuz ve "ben buydum" diyorsunuz. Hem tanıyorsunuz hem de yabancı biri.

Bir deprem.

Bir savaş.

JoJo's Bizarre Adventure’ın yaratıcısı Hirohiko Araki, diğer mangakalardan farklı olarak ilhamını çoğunlukla animeden değil, klasik sanat ve modadan alır. Rönesans heykelleri, yüksek moda fotoğrafçılığı ve Batı sanat tarihi, JoJo’nun görsel temelini oluşturur.

Serinin ilk bölümlerinde karakterler aşırı kaslı ve iri yapılıyken, ilerleyen kısımlarda daha ince ve uzun hatlara sahip hale gelir. Bu değişim çoğu kişi tarafından “tutarsızlık” olarak görülse de aslında bilinçli bir tercihtir. Bu durum, Hirohiko Araki’nin sanat tarzındaki değişim ve moda dünyasına olan ilgisiyle doğrudan ilişkilidir. Ayrıca sanatçının, manganın bazı bölümlerinde LGBT modasından da esinlendiği söylenebilir.

Ben Ali Koray Kaya. 6 Haziran 2007’de İstanbul’da doğdum. Memleketim Sivas. İlk öğrenimimi İstanbul’da tamamladıktan sonra orta öğrenimime Antalya’da devam ettim. Öğretmen anne ve babanın tek çocuğuyum. İkisini de küçükken kaybettim. Şu anda Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Tarih Bölümü’nde öğrenciyim ve yolculuğumu bu alanda sürdürüyorum.

Yazmak benim için yalnızca bir uğraş değil, aynı zamanda kendimi ifade etmenin en güçlü yollarından biri. Bugüne kadar iki kitabım yayımlandı ve pek çok edebiyat projesinde yer aldım. İnternette kaleme aldığım yazılar yüz binlerce okura ulaştı; bu da beni hem motive eden hem de sorumluluğumu artıran bir durum oldu. Yazılarım Evrim Ağacı, Academia, Wannart, Makale Arşivi, Fikir İzleri, Medium, YazBiKöşe, Academia gibi çeşitli platformlarda yayımlanmaya devam ediyor.

Ülkemiz, uzun süredir devam eden mevcut siyasi iklimin gölgesinde bilimsel düşünme ve bilimsel yaşama yetisini büyük ölçüde kaybetti. Ancak bu gerileme sadece yönetimin bir hatası mı, yoksa toplum olarak içine düştüğümüz "pratik düşünme" kolaycılığının ve derinlemesine öğrenmeye karşı duyduğumuz üşengeçliğin bir sonucu mu?