Kabil, insanlık tarihinin en eski anlatılarından biri olan Kabil Habil hikâyesini alıp tersyüz eden, tokat atmadan ama can yakan bir çimdikle sorgulayan bir roman. Jose Saramago, bu bilindik anlatıyı kullanarak insan ruhunun karanlığını, ahlakın kayganlığını ve Tanrı’nın sorgulanabilirliğini masaya yatırır. Bu kitap eski bir hikâyenin yeniden anlatımı değil; din, otorite ve teodise meselesi üzerine kurulmuş felsefi bir metaforlar ağıdır.

Saramago’nun Kabil’i, geleneksel anlatıdaki “lanetli katil” değildir. Aksine, Tanrı’nın keyfi adaletine itiraz eden, ahlaki çelişkilerine kafa tutan bir anti-kahramandır. Öfkesi, kıskançlığı, çaresizliği ve insaniliğiyle Tanrı’nın kusurlu dünyasında yol arayan bir birey hâline gelir. Yazarın asıl derdi yalnızca dini sorgulamak değil; insanlığın otoriteye boyun eğme alışkanlığına, korkaklığına ve ikiyüzlülüğüne sert bir eleştiri getirmektir.

Roman boyunca sorular nettir:
Madem Tanrı mutlak iyi ve her şeye kadir, neden bu kadar acı vardır?
Adilse, neden trajediyi en baştan önlemez?

Saramago burada Tanrı’yı dokunulmaz bir kutsal olmaktan çıkarır; insan aklı ve vicdanının terazisine koyar. Bu, inanca değil, otoritenin meşruiyetine atılmış bir taştır. Kabil de bir adamdan çok, insanlığın Tanrı’yla, ahlakla ve iktidarla hesaplaşmasının simgesidir.

Üslup yine Saramago’ya özgüdür: uzun, nehir gibi akan cümleler; tırnaksız diyaloglar; soluk aldırmayan bir ritim. Bu akış, ağır felsefi yükü taşınabilir kılar. Kabil kolay okunur ama kolay hazmedilmez; rafa kaldırılmaz, zihinde çentik, kalpte sızı bırakır.

Uzun uzun anlatmaya gerek olmadığını düşünüyorum. Çağrı Mert Bakırcı anlatıyor, bizlerde modern bilimi öğreniyoruz.

Kürk Mantolu Madonna… Ne desem az gelir bu kitap için. Okurken sanki Raif Efendi yanında oturmuş da bütün hayatını, bütün yalnızlığını fısıldıyormuş gibi hissediyorsun. Sessiz bir hikâye gibi başlıyor ama öyle bir içine çekiyor ki, sayfaları bırakmak imkânsız hâle geliyor.

Raif Efendi… Güçlü bir karakter değil, dimdik duran biri hiç değil. Hatta bazen sinir bozuyor; susuyor, içine kapanıyor, hayata karşı çaresiz görünüyor. Ama işte tam da bu yüzden gerçek ve dokunaklı. Onun yalnızlığı, bastırılmış duyguları, yaşanmamış bir aşkı insanın kalbine ağır ağır işliyor. Ona kızmaktan vazgeçiyorsun; çünkü kendi içinde gördüğün yalnızlıkla bağ kuruyorsun.

Maria Puder ise her sahnede sanki bir ışık gibi giriyor hikâyeye. Raif’in hayatına dokunuyor, ona var olmayı hatırlatıyor. Aralarındaki bağ gösterişli değil; sessiz, kırılgan ama öyle derin ki insan okurken kendini onların yanında hissediyor. Bu aşk, zamana ve koşullara yenilmiş bir aşk ama bir o kadar da unutulmaz.

Kitapta aşk mutlu sonla ölçülmüyor. Kavuşmak, birlikte olmak değil mesele. Önemli olan, birine gerçekten dokunabilmek… Ve bazen bu dokunuş, insanın bütün hayatını değiştiriyor. Kürk Mantolu Madonna tam olarak bunu hissettiriyor: yaşanamayan, söylenemeyen ama silinmeyen bir aşk…

Kitap bittiği an içinizde kocaman bir boşluk ve hüzün bırakıyor belki bundandırki kitabı uzunca bir süre aklınızdan çıkaramıyorsunuz

Teorik fizikçi saygın bir isim olan Lisa Randall, bu kitapta sadece karanlık maddenin varlığına değil, karanlık maddenin olası iki farklı kombinasyonu olmasının yüksek ihtimaline değiniyor. Galaksiye neredeyse küreyi doldurur gibi dağılan daha seyrek bir karanlık maddenin yanı sıra; galaksinin 1000 ışık yılı kalınlığındaki diskine kıyasla sadece 10 ışıkyılı kalınlığında, yani görece çok çok ince bir diske yığılmış ve bu nedenle de sıradışı bir kütleçekim dengesizliğine yol açan "karanlık madde diski" olduğuna dair deliller sunuyor. Bu durum aslında Güneş sisteminin, ve tüm diğer yıldızların da aynı şekilde ve birbirinden bağımsız ve rasgele olsa da hepsinin galaksi etrafında dolanırken 240 küsur milyon yıllık döngüsünde neden 4 sinüs hareketiyle (aşağı yukarı toplam 8 kez) galaksi düzlemini keserek geçtiğini harika bir şekilde açıklıyor. Böyle bir etki olmasaydı normal bir kütleçekim havuzunda sadece bir kez tam sinüs haraketi ile 2 geçiş beklerdik. Ama yaklaşık 8 geçiş gözlemliyoruz. Bu düzlemden geçerken oluşan kütleçekimsel anomalilerin, Güneş sistemindeki dış yörüngelerde nasıl tedirgemeye yol açarak asteroidlerin rotadan sapmasıyla ilişkili olduğunu savunuyor. Son 600 milyon yıllık takip edilebilen çağlardaki ve 66 milyon yıl önceki olay da dahil tüm asteroid düşmesi vakalarının bu geçişlerle birebir uyuştuğunu iddia ediyor. Neyse ki son geçişin üzerinden 1 milyon yıldan fazla zaman geçti; 30 milyon yıl daha rahatız.

Merhaba abi ben 14 yaşimdayım ve ben hayalhanemin evrimin sonu videosunu an itibarıyla videodaki tüm argümanlarini çürütüm.
peki ya sen neden bilime karşı olan adamlarin videolarindaki argumanlarini niye çürütmüyon?