Isaac Asimov, iyi bir yazarın okuyucunun aklıyla nasıl oynayabileceğini gösteriyor. Özellikle son bölümlerde her sayfada 'tamam, şimdi anladım' derken bir sonraki sayfa tüm düşüncelerini yıkıp yeniden yapılandırıyor. İlk bölümler sabır istiyor, çünkü Asimov sizi hiçbir açıklama yapmadan doğrudan hikayenin ortasına atıyor. Henüz bu dünyanın kurallarını, kavramlarını bilmiyorsunuz ama olaylar zaten başlamış. Bu biraz yabancı ve bunaltıcı hissettiriyor. Ama bu da bir tercih, devam ettikçe o belirsizliğin aslında kasıtlı olduğunu anlıyorsunuz. Bırakmadığım için şanslıyım çünkü bir noktadan sonra kitabı elinizden bırakmak mümkün olmuyor.

Asimov bu hikayesinde 'Sonsuzlar' adını verdiği bir topluluğun üyesi Andrew Harlan'ın hikayesini anlatıyor. Sonsuzlar yüzyıllar arasında seyahat edebiliyor ve küçük müdahalelerle kelebek etkisi yaratarak insanlığı şekillendiriyor. Bir mühendisin toplantıya beş dakika geç kalması, yüzyıllar sonra olacak bir savaşı engelleyebiliyor.

Kitabın temelinde insanlığın gerçek ilerleyişinin sadece barış, refah ve yaşamla değil, aynı zamanda mücadelelerle, aşılması gereken eşiklerle, bazen kayıplarla sağlanabileceği fikri yatıyor.
Bir grup insanın çoğunluğun iyiliğini sağladığını düşünmesi, bu yönde geleceği şekillendirmesi ve aslında bunlara o hakkı kimin verdiğini, bazen binlerce insan için birkaç insanı yok etmenin etikliğini, nihayetinde kurtarıcılarımızın gerçekten kurtarıcı olup olmadıklarını sorgulatıyor.

Asimov bu eseri 71 yıl önce kaleme almış ancak günümüz dünyasını da oldukça iyi tanımlıyor.Sonsuzları bugünün teknoloji yöneticilerinde görmek için fazla hayal gücü gerekmiyor. Bu insanların birçoğu Mesih Sendromu’na kapılmış haldeler. İnsanlık için neyin iyi olduğunu kendileri karar verip günün sonunda kurtarıcı olma fikriyle besleniyorlar.

Bilim kurguyu bir düşünce aracı olarak kullanan, sadece macera değil soru soran kitaplar arayanlar için bu kitap tam yerinde.

Merhaba, incelemeyi yazmadan önce diziyi en iyi nasıl anlatabilirim diye çok düşündüm. Cümleler kurdum ve sonra onları sildim, hatta pek adetim olmamasına rağmen yapay zekaya bile danıştım; nasıl cümleler kursam daha vurucu olur? Minvalinde sorular sordum. Ama sonra çokta kasmamak lazım diye düşündüm. Ve diziyi kendi cümlelerimle, kendi bakış açımla anlatmaya karar verdim. Öncelikle benim şu ana kadar izlediğim en iyi kapitalizm eleştrisi yapan yapım bu oldu. -Aslında squid game haricinde bu tarz dizi ve filmleri henüz çok izlemediğimi de belirtmem gerek-ama özellikle ilk sezonu bana oradaki insanların çaresizliğini çok net hissettirdi. Başrolün öfkesini eminim benimle birlikte birçok seyirci de hissetmiştir. Gerçek ölümlerin yaşandığı, tek suçu fakir olmak olan insanların keyif için kanının döküldüğü ortamın bu vahşetle tezat oluşturacak şekilde çocuksu olması, oynanan oyunların da çocuk oyunları olması diziyi daha da çarpıcı yapıyor. Ve kendi adıma müziklerine bayıldım👍 Gelgelelim işin ironik tarafına; dizi ilk sezonunda sağlam bir kapitalizm eleştirisi yapmasına karşın ikinci ve üçüncü sezonda tam olarak eleştirdiği sistemin bir parçası oluyor ve sırf daha fazla kâr elde etmek için dizinin hiç gereği olmamasına rağmen ikinci ve üçüncü sezonlarını da çekiyor! Hele final bölümünde squide game'in Amerika versiyonunun geleceğini görmek benim yüzümde hüzünlü bir tebessüm oluşmasına sebep oldu. Ah işte, netflix tutmuş diziyi bırakmıyor diyelim. Peki ya sen Hwang Dong-hyuk? İnsan böyle tükürdüğünü yalamamalı bence! Öyle olunca dizinin ilk sezonundaki o sağlam eleştiri de samimi gelmemeye başlıyor:( Her neyse biraz sosyal darwinizm'e ve bunun squid game dizisindeki yerine değinmek isterdim ama bunu düzgün bir şekilde İfade edemeyeceğimden endişelendim o yüzden benim de izleyip, diziyi seyretmeye karar verdiğim evrim ağacı videosunu - squid game dizisi ve sosyal darwinizm diye aratırsanız çıkar- önerebilirim videoyu izlemeyenlere. Özetle ilk sezonu harika fakat 2. ve özellikle final sezonu olan 3.sezon gereksiz yere uzatılmış ilk sezonun tekrarı gibi sezonlar. Henüz izlememiş olan arkadaşlar, sizin yerinizde olsam sadece ilk sezonu izlerdim.

Toplam 1.800 sayfalık bu devasa seriye yakışan, ölçeği inanılmaz derecede geniş bir final kitabı. Yazar bu kitapta zaman ve mekan algınızı kelimenin tam anlamıyla sonuna kadar zorluyor. Puan kırmamın tek sebebi, hikayenin temposunun zaman zaman düşmesi ve ana karakterin aldığı bazı kararların sinir bozucu olabilmesiydi. Yine de evrenin sonuna kadar uzanan bu epik yolculuğu bitirdiğinizde, içinizde o tanıdık okuma boşluğunu hissediyorsunuz. İnsana evrendeki yerini sorgulatan, unutulmaz bir final.

Kesinlikle serinin zirvesi. İlk kitabın attığı temellerin üzerine akıl almaz bir hikaye inşa edilmiş. Adını kitaba veren "Karanlık Orman" teorisi o kadar mantıklı ve sarsıcı ki, uzun süre aklımdan çıkmayacak. İnsanlığın yaklaşan devasa bir tehdide karşı yüzyıllar süren çaresizliği, strateji oyunları ve karakterlerin psikolojik savaşları kusursuz yazılmış. Her sayfası zeka dolu. Okuduğum en iyi bilimkurgu romanlarından biri.

Bilimkurguya bakış açımı etkileyen muazzam bir başlangıç. Kitap, geçmiş, günümüz ve sanal bir oyun dünyası arasında gidip gelen kurgusuyla sizi hemen içine çekiyor. Fizik kurallarının ve uzaylılarla olası bir ilk temasın bu kadar gerçekçi, bir o kadar da ürkütücü işlendiği çok az kitap vardır. Bilimsel kavramları herkesin anlayabileceği bir dille anlatması çok başarılı. Serinin devamını okumak için sabırsızlanıyorsunuz. Kesinlikle etkileyici bir deneyim.