Bize sınır olarak konulan ama sınırları hayat kaygısından dolayı aşamadığımız durumları yapmak isterdim.Sonuçlarının uzun vadede beni riske atacağından kaynaklı yapamadığım durumları yapmak isterdim.Bazı konularda etik kurallara aykırı olacak olsa dahi sevmediğim popüler insanlara suçlamada bulunup kendiminde popüler olmasını sağlanmasını veya toplumsal saygıdan dolayı toplum içerisinde utandığımız metroda olsun başka yerlerde olsun bağırıp çağırabilmek veya olağanüstü durumlar yapabilmek isterdim.Herhangi bir yerden silah satın alıp bariz suçlu olduğunu bildiğim insanlardan intikam almak isterdim.İçimdeki insanlık içgüdüsünü son noktaya kadar kullanıp kendimi dışa vurmak isterdim.

Muhtemeldir ki yüzümüze gözümüze bulaştırırız!

Yaşam telaşa gelmez. Türümüzün en çok yaptığı ve en ölümcül hataları hep telaş zamanlarına aittir.

Hele ki uyuyup ertesi gün kalkamayacağımızın bilgisi, şayet bilgece ele alınıp, yaşamın olağan akışına nispeten biraz hız vermek dışında, abartılı şekilde bir koşuşturmaya, telaşa vesile olur ise, muhtemeldir ki en kötü günümüz son uykumuzdan önceki gün olacaktır.

Neyse ki türümüz her ne kadar genetik kökenli de olsa bu bilgeliğe sahip bir tür.

Böyle bir zamanda aksine sakinleşir, daha mantıklı ve duyarlı bir hal alıp, olmadığı kadar kapsayıcı ve hoşgörülü olur. Telaş yapmaz, kanıksar ve çıkacağı sonsuz yolculuğa yönelik birkaç talep dışında genelde rutinini pek bozmaz.

Ben en azından yolun sonuna geldiğini düşünüp haklı çıkan bir çok insanda bunu gördüm fakat garanti veremem.

Sevgili Orhan Veli’nin dediği gibi:

“Bakakalırım giden

Geminin ardından

Atamam kendimi denize

Dünya güzel

Serde erkeklik var

Ağlayamam”

Sevgiyle…