Müzik kulaklarımıza çarptığı an beynimiz harekete geçer. Beynimizdeki işitsel ve motor sistemleri yakından bağlantılıdır, bu nedenle bir ritim duyduğumuzda, vücudumuz içgüdüsel olarak onunla senkronize hareket etmek ister. Bu fenomenin nöral entröment olarak adlandırılmasıdır. Beynin sinirsel aktivitesini dış ritimlerle senkronize etme doğal yeteneğidir. Yani bir ritim duyduğumuzda, beynimiz onunla eş zamanlı hareket etmemizi bekliyor.

Bu yüzden en sevdiğiniz şarkıya eşlik etmekten kendinizi alamıyorsunuz ya da iyimser bir şey duyduğunuzda kafa sallama dürtüsünü hissedersiniz. Ritim kelimenin tam anlamıyla fiziksel bir tepkiyi tetikler ve hareket etmemeyi neredeyse imkansız kılar. Sanki ritim vücudumuza sesleniyor, bizi harekete geçmeye çağırıyor.

Müzik hızlı bir tempoya sahip olduğunda, kalp atış hızını ve enerji seviyelerini artırabilir, bu da ritim tutmak istemenizi sağlar. Daha yavaş, daha yatıştırıcı melodiler bizi sakin hissettirebilir ve daha nazik bir ritim tutmaya teşvik edebilir. Özünde, müzik sadece duygusal bir şey hissetmemizi sağlamaz. Bizi fiziksel olarak da etkiler.

Müzik, hepimizi birbirine bağlayan evrensel bir dildir ve bizi, bedenimizi ve ruhumuzu, dinlediğimiz sürece hareket ettirmeye devam edecektir. ^[1]

İnsanların müzik ritmine başıyla ya da ayağıyla eşlik etmesinin nedeni, beynin işitme ile hareket sistemleri arasındaki sıkı bağ ve içsel zamanlayıcı mekanizmaların (tempo / “pulse”) varlığıdır. Müzik dinlerken sadece işitsel korteks değil, serebellum, bazal gangliyon, premotor alanlar gibi motor bölgeler de aktifleşir; bu alanlar sesi algılayan bölge ile hareket planlama/belirtme bölgeleri arasında senkronizasyonu sağlar. Ritim bize düzenli bir zaman ölçeği sunar, beynimiz bu ölçeğe göre hareketi (“kafayı sallamak”, “ayağa vurmak”) öngörür ve koordine eder. Böylece hem ritmin algılanması kolaylaşır hem de müzikten alınan keyif ve duygusal etki güçlenir. Bir başka deyişle bu eşlik, algı ve hareketin evrimsel olarak gelişmiş entegrasyonu sayesinde otomatikleşmiş bir tepki biçimidir.^[1]