Kantçı etik , Alman filozof Immanuel Kant tarafından geliştirilen ve şu düşünceye dayanan deontolojik bir etik teorisine atıfta bulunur: "Dünyada, hatta onun ötesinde, herhangi bir sınırlama olmaksızın iyi olarak kabul edilebilecek herhangi bir şey düşünmek imkansızdır. iyi niyet ." Teori sonucunda geliştirilen Aydınlanma rasyonalizm onun sağ eğer bir eylem sadece olabilir belirterek, atasözünü arkasında -the prensibi görev ona-olan ahlaki hukuk ve görev duygusu doğar aktör . Kant'ın ahlak yasası inşasının merkezinde, çıkarları veya arzuları ne olursa olsun tüm insanlar üzerinde etkili olan kategorik buyruk vardır. Kant, kategorik buyruğu çeşitli şekillerde formüle etti. Onun evrenselleştirilebilirlik ilkesi, bir eylemin caiz olabilmesi için, bir çelişki meydana gelmeden tüm insanlara uygulanmasının mümkün olmasını gerektirir . Kategorik buyruğun ikinci bölümü olan Kant'ın insanlık formülasyonu, kendi içinde bir amaç olarak , insanların başkalarına asla yalnızca bir amaç olarak değil, her zaman kendi içlerinde amaç olarak davranmaları gerektiğini belirtir . Özerkliğin formülasyonu, rasyonel faillerin ahlaki yasaya kendi iradeleriyle bağlı olduğu sonucuna varırken, Kant'ın Amaçlar Krallığı kavramı, insanların eylemlerinin ilkeleri varsayımsal bir krallık için bir yasa oluşturuyormuş gibi hareket etmelerini gerektirir. Kant ayrıca mükemmel ve kusurlu görevler arasında ayrım yaptı. Kant yalan söyleme örneğini kendi etiğinin bir uygulaması olarak kullandı: Doğruyu söylemek kusursuz bir görev olduğundan, yalan söylemek doğruyu söylemekten daha iyi sonuçlar doğuracak gibi görünse bile asla yalan söylememeliyiz. Aynı şekilde, mükemmel bir görev (örneğin yalan söylememe görevi) her zaman geçerlidir; kusurlu bir görev (örneğin, sadaka verme görevi) esnek hale getirilebilir ve belirli bir zaman ve yerde uygulanabilir. Kantçı etik - https://tr.abcdef.wiki/wiki/Kantian_ethics