İnsan gözü ve onun beyin arayüzü olan insan görsel sistemi, birbirinden bağımsız olarak algılayabildiği saniyede 10 ila 12 görüntüyü işleyebilir. İnsanın görsel algılamasının eşiği neyin ölçüleceğine bağlı olarak değişir. Aydınlatılmış bir ekrana bakarken, insanlar karanlık kesintiler gördüklerini bildirirler, eğer bu 16 milisaniye veya daha uzun sürerse. Gözlemciler, farklı görsellerden oluşmuş ve kırılmamış bir görsel serisi içerisinden 13 milisaniye süreyle duran birini hatırlayabilirler. Çok kısa, bir milisaniyelik görsel uyarı verildiğinde, etkisinin görsel kortekste 100 milisaniye ile 400 milisaniye arasında sürdüğü raporlanmıştır. Bu, görsellerin bu süre boyunca tek bir uyarı olarak algılandığı anlamına gelebilir, 10 milisaniyelik bir yeşil parlamanın hemen ardından 10 milisaniyelik bir kırmızı parlama takip ettiğinde tek bir sarı ışık parlaması olarak algılanması gibi. Görüşün kalıcılığı, sıralı sabit görüntülerin hareket etkisi vermesine neden olarak süreklilik yanılgısı da yaratabilir.

İlk zamanlardaki sessiz filmler 16 ila 24 FPS arasında herhangi bir kare hızındaydılar fakat kameralar el ile döndürüldüğünden bu hız havayı yakalamak için sahne süresince değiştirilirdi. Projeksiyonistler de tiyatroda çerçeve oranını projektördeki film taşıma mekanizmasına güç veren voltajı kontrol eden bir reostayı ayarlamakla değiştirebilirlerdi. Sessiz filmler genelde filme alınırkenki kare hızına kıyasla daha yüksek bir kare hızında gösterilmeye meyilliydiler. Bu kare hızları hareket hissi için yeterliydi, fakat kesintili hareket olarak algılanırdı. Projektörlerde ikili ve üçlü bıçaklı kapakların kullanılmasıyla izleyiciler tarafından görünen kare hızı oranı iki veya üç katına çıktı. Thomas Edison, görsel korteksin minimum ihtiyacının saniyede 48 çerçeve olduğunu söyledi: “Bundan daha azı gözü ağrıtacaktır.” 1920'lerin ortasından sonlarına doğru, sessiz filmlerdeki çerçeve oranı 20 ila 26 FPS arasına yükseltildi.

Sesli film 1926 yılında tanıtıldığında, insan kulağı ses frekansına daha duyarlı olduğundan filmdeki değişmeler daha fazla tölere edilemiyordu. Birçok sinema sessiz filmleri 22 ila 26 FPS arasında gösterdi ki bu da ses için 24 FPS seçilmesinin sebebidir. 1927'den 1930'a kadar, çeşitli stüdyolar ekipmanı güncellediler, 24 FPS 35 mm sesli film için standart hale geldi. 24 FPS de film projektör boyunca saniyede 456 milimetre yol alıyordu. Bu basit iki bıçaklı kapaklar için görüntüyü saniyede 48 defa gösterme imkânı veriyordu, Edison'un tavsiyesini karşılıyordu. Birçok modern 35 mm film projektörü üç bıçaklı kapaklar kullanır saniyede 72 görüntü vermek için, her çerçeve ekranda üç defa gösterilir.

(kaynak wikipedia)

Sorduğun sorunun tamda evrim ağacının kendi sitesinde cevabı yazılmış.

https://evrimagaci.org/gozlerimiz-saniyede-kac-kare-fps-goruyor-2331/amp

Ama okumak istermiyorum diyorsan 18 fps’dir cevap. Ama 18 fps de bir video oynattığında çok yavaş gözükür öyle değil mi? Burda gözün ilizyonu devreye giriyor. Cisimi bulanıklaştırıp daha fazla akıcı hale getiriyor. Devamı için linke göz gezdir.