Bazı insanlarla konuşurken kendini kasmazsın susmak garip gelmez, düşüncelerini toparlamaya çalışmazsın. Anlaşmak, aynı şeyleri sevmektense aynı şeyleri dert edinebilmektir bence. Bakış açılarınızın benzemesi, hayata verdiğiniz tepkiler ve bence en önemlisi sessizce otursanız da bundan rahatsız olmamak.
İnsan, kendini açıklamak zorunda kalmadığı yerde rahat eder. Anlaşıldığını hissettiği kişiyle daha güçlü bağ kurabilir. Zorlamadan akan bir iletişim olur. Hani aylarca konuşmasanız dahi aranızın hep aynı samimilikte kaldığı arkadaşlıklar vardır ya aynı onun gibi, çaba gösterilmez ama kopukluk da yaşanmaz.
Aslında insan, kendine benzeyeni değil, kendini daha net hissettiren kişiyi seçer. Yanında eksilmediğini, olduğundan fazla ya da az davranmak zorunda kalmadığını fark ettiği kişiyi. Anlaşmak onaylanmak değil, görülmektir. Ve insan, görüldüğü yerde kalmak ister.
