Bir bardağa denizin yerleşmesi mümkün olmadığı gibi, sınırlı olan insan aklının da sonsuzu hakkıyla kavraması mümkün değildir. Şu var ki, insan sonsuzu anlamasa bile onun varlığını bilebilir, mahiyeti hakkında zihin dünyasında bir düşünce oluşabilir. Bilmek, inanmak başka, anlamak daha başkadır. İnsanoğlu her şeyiyle sınırlı. Hayatının bir başlangıcı var. Her başlangıç bir sondan haber verdiği için, bu hayatın da bir sonu olacaktır. İşte, başı ve sonu olan bu kısa hayat içerisinde, insan her yönüyle sınırlı işler görebiliyor. Gözü, mevcut ışınların ancak yüzde iki buçuk kadarını görebiliyor. Kulağı sadece belli bir frekanstaki sesleri işitebiliyor. Madde aleminde açıkça görünen bu hakikat, ruh aleminde de geçerli. İnsan aklı her şeyi anlayamıyor. Zira, öğrenmeye başlamasının bir başlangıcı var. Başlangıcı olan ilim, sonsuz da olamıyor; tıpkı hayat gibi.. İnsan sonsuzu anlayamaz, ama sonsuza inanabilir. Bu vadide insanoğluna bir mukayese imkanı, bir fikir yürütme, istidlalde bulunma gücü verilmiş. O, bu güç sayesinde çok iyi bilir ki, bu alemde benim bir başlangıcım ve sonum olduğu gibi, her şeyin de yine bir ilk ve son noktası var. Bu da insanoğluna büyük bir ilahî lütuftur. Yoksa, bütün sıfatları sonsuz olan Rabbine nasıl iman edecekti?..^[1][1]

Aslında çok basit bir cevabı var. Sonsuz bir evren düşünelim. Sonsuz bir evrende her şeyin sonsuz olacağı gibi yıldızların da sonsuz olacağı aşikar. Eğer ki bu yıldızlar sonsuz sayıda olsaydılar geceleri yukarı baktığımızda gökyüzünün her bir noktasının yıldızlarla kaplı olduğunu görüyor olurduk. Yıldızlar ne kadar uzak olursa olsun ışıkları er ya da geç bize ulaştıklarından hepsini görüyoruz aslında. Ve gökyüzünün tamamen yıldızlarla kaplı olmadığı gerçeğinden evrenin sonlu olduğu çıkarımına varırız. İyi anlatamadıysam affola.

Gözlemlenebilir evren sınırlıdır, çünkü ışık hızı sınırlıdır ve evrenin belli bir yaşı vardır. Mesela kapalı bir evren modelini doğru kabul edersek eninde sonunda evrenin bir son noktası olması gerekmekteyken, düz geometride evren sonsuza kadar genişlemeye devam edebilir. Kapalı bir geometri ve çoklu evren hipotezini kabul edersek evet evrenimiz sonsuz değildir ve hiçbir zaman da olamaz. Ancak tek bir evrenin var olduğunu ve kapalı bir geometri içinde yer almadığını varsayıyorsak evren sonsuza kadar genişleyecektir. Zaman kavramının kapalı bir sistem olmasından dolayı sonsuza gitmesi mümkündür. Bu durumda da bazı akıllarda evrenin en ucunun ötesinde ne var sorusu belirebilir ki, bu bir yanılsamadan başka bir şey değildir. Evrendeki en uzak noktaya ulaşan fotona yetişebilsek ve o fotonun ötesine geçmeyi denesek, kendimizle birlikte evreni de bir adım öteye taşımış olurduk. Yani evrenin en uzak noktasının ötesi diye bir kavram olmadığı için evren için de bir "son"dan bahsedilemez. Bu açıdan bakarsak evren hem 'son'suzdur, hem de sonsuza kadar genişlemeye devam edecektir. Kulağa ilginç gelse de kapalı olmayan evren modelleri için bu öneri geçerlidir diyebiliriz.

Merhaba örnek bermek gerekirse evren masaya dökülen veya dünyanın herhangi bir yüzeyine döktüğün su birikintisidir ama onun akrasındada ya bir hiçlik yada evren altı evren vardır evren sonsuz değil hala başı ve sonu olan bir yerdir ama hiçlik ya sonsuz yada başka bir olay dönüyor orda kuantum fiziği işleniyor olabilir veya hiçlik olduğu için hiçbirşey yoktur bunu tam bilemiyoruz kısaca böyle yani evren sonlu ve gelecekte büyümesinden sonra büyük ihtimal büyük bir yok oluş soğuma yada etkisini kaybedicek.