Amazon yağmur ormanları, gezegenimizdeki en yeşil ve biyolojik çeşitliliğin en yüksek olduğu yerlerden biridir. Ancak bu ormanların böylesine canlı bir şekilde gelişmesini sağlayan şey, yalnızca doğanın bir armağanı olmayabilir.

Batılı kaşifler 1880'lerden bu yana ormanda yaptıkları incelemelerde, etrafındaki her şeyden farklı olan gizemli, siyah ve besin açısından zengin toprak parçalarına rastladılar. Kasvetli renginden dolayı karanlık toprak (İng: "dark earth") olarak adlandırılan bu lekeler, hem ormanın bitkilerini beslemede hem de kirletici karbonu gezegenin derinliklerine hapsetmede normal topraktan birkaç kat daha başarılıdır.

Evinizin içi lavanta gibi kokuyor olabilir; ancak bu durum soluduğunuz havanın gerçekten temiz olduğu anlamına gelmez. Temizlik sonrası oluşan ferah koku, limonlu oda spreyi ya da vanilyalı mumlar, koku duyusunu olumlu etkilerken aynı anda iç mekân havasında kimyasal açıdan karmaşık ve potansiyel olarak zararlı bir ortam oluşturabilir. Bu durum yalnızca teorik bir risk değildir; son yıllarda yapılan deneysel çalışmalar, özellikle kokulu tüketim ürünlerinin iç mekân havasında beklenenden çok daha yoğun kimyasal reaksiyonlara neden olabildiğini ortaya koymuştur.^[1]

Sanayi bacaları, egzoz dumanı ve sigara gibi kaynaklar hava kirliliği denildiğinde akla ilk gelen unsurlardır. Oysa Purdue Üniversitesi tarafından yürütülen ve ScienceDaily üzerinden yayımlanan güncel bir çalışma, evimizde ya da ofisimizde “temiz” olarak algıladığımız havanın, belirli koşullar altında dış ortam havasından daha kirli olabileceğini göstermektedir.^[2] Bunun temel nedeni, iç mekânda kullanılan ürünlerin yalnızca doğrudan kirletici yaymakla kalmayıp aynı zamanda havadaki diğer bileşenlerle etkileşime girerek yeni ve daha reaktif kimyasallar üretmesidir.

Birçok bilim insanı, uzaylı uygarlıkların var olduğuna inanıyor. Onlar için artık soru, böyle uygarlıklarla hiç karşılaşıp karşılaşmayacağımızdan ziyade, bunun yakın gelecekte mi yoksa çok uzak bir zamanda mı gerçekleşeceğidir. Öyleyse bir anda kendimizi bir uzaylı türünün üyeleriyle yüz yüze bulduğumuzu hayal edelim. İlk olarak ne yapardık? Muhtemelen barışçıl olduğumuzu iletmek bir öncelik olurdu. Peki, gerçekten birbirimizi anlayabilir miydik?

Uzaylılarla karşılıklı paylaşabileceğimizden emin olabileceğimiz tek şey bilimsel bilgidir. Eğer evrenin yasaları her yerde aynıysa bu yasaların farklı tanımları ilkesel olarak birbirine eşdeğer olmalıdır. Bu, Dünya Dışı Akıllı Yaşam Araştırması (SETI) ve Dünya Dışı Akıllı Yaşama Mesaj Gönderme (METI) gibi girişimlerin arkasındaki temel mantıktır.

Şövalyelerin savaş alanlarına devasa atların üzerinde dört nala koştuğunu hayal edebilirsiniz. Ancak Orta Çağ atları, tipik olarak günümüzdeki ponilerden (İng: "pony") daha büyük değildi.

İngiltere'deki arkeolojik alanlarda bulunan ve MS 300 ile 1650 yılları arasına tarihlenen yaklaşık 2.000 at kemiği üzerinde yapılan bir analiz, atların büyük çoğunluğunun 148 santimetreden daha kısa olduğunu ortaya koydu. Bu değer, günümüzde bir poni için belirlenen maksimum yükseklik sınırıdır.

Derin denizlerde yaşayan tüm o tuhaf ve harika hayvanlar arasında belki de en ilgi çekici olanları, derin dalış kameralarının merceğine bir anlığına takılıp, bilim insanları onları tam olarak inceleyemeden karanlığa doğru yüzüp kaybolanlardır.

Bilim insanları bu hayvanların birçoğuna fiziksel olarak hiç temas etmedi. Dirseklere, devasa dalgalı yüzgeçlere ve uzun, dalgalanan spagetti şeritlerini andıran dokunaçlara sahip gizemli bir mürekkep balığı da bu canlılar arasında yer alıyor.