İslam edebiyatının en büyüklerinden olan Ömer Hayyam aslında döneminde hiç sevilmezdi hatta öldüğünde hacca giden hacı adayları sırf Ömer Hayyam in mezarına tükürmek için yolu uzatırdı .

Yılanlar... Kimi sever kimi korkar ama bu "borular" nasıl böyle bir evrim başarısı elde etti dersiniz? Aslında en büyük 'süper güçleri' kafataslarında. Kemikleri birbirine sıkıca bağlı değil, esnek dokularla ayrık. Bu sayede çeneleri inanılmaz açılabilir, hatta ağızlarının üst kısmı bile bağımsız hareket edebilir. Kocaman bir domuzu bile rahatça yutmalarının sırrı bu esneklik. İlginci, bu yetenek bacaklarını kaybetmelerinden bile önce evrilmiş olabilir. Yani önce yutmayı geliştirdiler, sonra uzuvsuzluğa adapte oldular. Tam nereden, hangi atadan geldikleri hala bir sır olsa da, bu adaptasyonun ne kadar yaratıcı olabileceğine şaşırmamak elde değil.

İstatistik olsaydı da bakabilseydik keşke hayatımıza. Kaç nefes kaç konuşma kaç adım kaç arkadaş kaç ayrılık kaç tanışma kaç tercih kaç hata kaç yenilgi kaç zafer kaç ihmal etme kaç gün kaç saat kaç salise kaç para... Tüm bunları yaparken mücadele ediyoruz farkında olup ya da olmadan. Mücadelemiz doğumdan itibaren başlar. İşte kader burada devreye girer. Hangi şartlar altında mücadele edeceğimiz ne kadar avlanacağımız ne kadar  yıpranacağımız neler yaşayabileceğimiz neler okuyabileceğimiz ne öğreneceğimiz... Ancak her ne olursa olsun mücadele ederken irade de sorumluluk ta bize aittir. Ve zor olan da iradeyi, aklı, belli düzeydeki bireysel gücü kullanabilmektedir. Eyleme geçebilmektir.

Her şey travma oldu. Zor bir çocukluk travma. Kötü bir ilişki travma. Baskıcı bir patron, travma. Reddedilmek, hayal kırıklığı, yoğun ve bunaltıcı bir dönem hepsi travma. Sosyal medya akışı bu kelimeyle dolup taşıyor. Kelime genişledikçe anlam da inceleşiyor. Gerçek anlamda travma yaşamış insanların deneyimi ile sıradan bir hayal kırıklığı aynı çerçeveye sığdırılınca bir şeyler bozuluyor. İkisi aynı değil. Aynı kelimeyle tanımlamak ne birine ne diğerine hizmet ediyor. Birincisi küçümseniyor, ikincisi olduğundan ağır bir çerçeveye sokuluyor. Bir tarafta bu yaygınlaşmanın iyi yanları da var. Ruh sağlığı konuşulmaya başlandı. Daha önce geç üstünden ya da herkesin başına gelir denilen şeyler artık ciddiye alınıyor. İnsanlar acılarını dile getirmek için bir dil buluyor. Bu değerli ama öte tarafta bir şey de kayboluyor. Travma dili yaygınlaşınca sorumluluk dili daralıyor. Her tepki travmayla açıklanınca hesap vermek zorlaşıyor. Her zorluk patolojileşince dayanıklılık geliştirmek de zorlaşıyor. Acı gerçek ama acının hepsi travma değil. Bu ayrım önemli ve bu ayrımı yapmak küçümsemek değil. Bir de kelimeyi kimlerin nasıl kullandığına bakmak lazım. Sosyal medyada travma sıkça araçsallaştırılıyor. Sempati toplamak için, tartışmadan çekilmek için, eleştiriyi savuşturmak için. Dil bu kadar araçsallaşınca gerçek ihtiyacı olan insanlar gürültünün içinde kayboluyor ve bu sessiz bir adaletsizlik. Travma kelimesi değerini korumayı hak ediyor ama bu değeri korumanın yolu daha dikkatli kullanmaktan geçiyor. Herkese değil, her şeye değil...

Bir gün daha geçti. "1" gün daha lise mezuniyetiyle geçti ve derssiz geçti ama en büyük dersi, hayat görüşünü, kendimi daha çok keşfetmek olduğunu ve ileri giderken geride bırakılan şeyleri tamamlayabilmek olduğunu anladım. Geçmişe bakmak sadece insana mı özgüdür bilmiyorum ama geçmişte bilinçli bilinçsiz yaptığımız her olay ileride olgusunu da belli derecede getiriyor. Böylesine kapital bir düzen insan doğasına her ne kadar aykırı olsa da -ki isyanlar, bunalımlar, her türlü sıkıntı ve kısıtlamalar bundandır diye düşünüyorum- insan gerçekten de kendinin vahşi hayatta olduğunun farkına varırsa kendi konumundan bir yere kadar gelebilir.