Bir İdam Mahkumunun Son Günü (Le Dernier Jour Du'n Condamme)

''Mahkemece ölüm cezasına mahkum edilen kimseye uygulanan işlem'' basit tanımıyla idamdır. Bu tanım ölüm cezası verilen kişiye kuş bakışı bir yaklaşımdır. Ancak Victor Hugo'nun sunduğu pencerenin önüne geçince mahkumun korkusunu ,acılarını onu saran tüm duyguları paylaşıyorsunuz. Ölümden sonraki belirsizliğin etkisini tüm açılardan gözler önüne seriyor.

''Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanları
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
...''

Ölümün bu kitaptaki karanlığı bende Hamlet'te geçen bu dizeleri haykırarak söylemeyi uyandırdı.

Şuanda genel olarak kaldırılmış bir uygulama olsa bile, Hepimiz biliyoruz ki bir zamanlar idam denilen durum sıkça uygulanan bir ceza idi, Victor Hugo bu kitabında bir idam mahkumunun idamına kısa süre kala yaşadıklarına odaklanıyor ve idamın aslında ne kadar saçma olduğu ve ne kadar zalimce bir durum olduğu, insanların empatiden yoksun olduğu ve o idam mahkumunun kafasını sürekli olarak kemiren ölüm düşüncesinden bir türlü kurtulamadığı kitapta çok derin ve güzel anlatılmış. Kesinlikle tavsiye ediyorum.

Öncelikle Vıctor Hugo muhteşem bir yazar Bir İdam Mahkumu adlı esri muhteşem kesinlikle okumalısınız eminim kitaptan öreneceğinizçok şey olur

İnsanı hem arada bırakan hemde düşünmeye yoran bir eser hala okuma aşamasında olsam da benim görüşüm kitap muhakkak okunmalı aslında bakılınca bir idam mahkumunun hem fiziksel hem de zihinsel olarak yaşadığını anlatan kitap olması sizin de hem fiziksel hemde zihinsel olarak kitapla birlikte bir bütün olmanız bu kitabın en güzel yanı.

Bu roman Victor hugo'nun 1829 yılında yazdığı ilk romanıdır. Sefilleri okumaya başlamadan önce bunu okuyayım diye düşündüm, hugo'nun giyotin sehpasına ve idama ne kadar karşı olduğunu öğrendim. Roman bir idam mahkumunun infazın gerçekleşeceği tarihe kadar olan son 6 haftasını ne kadar korku içinde geçirdiğini anlatıyor. Baş karakterin özellikle zaman gittikçe daraldıkça düşüncelerinin ne kadar katlanılmaz hale geldiğini ne olursa olsun yaşama isteğinin baskın gelmesini başarılı bir şekilde kağıda döküyor. Aynı zamanda hugo'nun romanı kahraman bakış açısından yazmış olması, hem okuyucunun daha çok empati kurmasını sağlıyor hem de idam mahkumunun düşüncelerini ve korkularını çarpıcı bir şekilde aktarabiliyor. Böylece o dönemde hala geçerli olan idam cezasının ne kadar acımasızca olduğunu okuyucuya kanıtlıyor ve o dönemde insanların idama ve giyotin sehpasına olan bakış açılarını olumsuz yönde değiştirmeyi başarıyor. Özellikle romanın başlarında baş karakter, avukatının idam cezasını ömür boyu kürek mahkumluğuna indirmeye çalışmasına engel oluyor ve avukatına dönüp;"ömür boyu kürek mahkumu olacağıma giyotin sehpasını yeğlerim" diyor ama sonrasında özellikle zaman daraldıkça, içindeki korku büyüyor ve "idam cezası hariç her şeyi kabul edebileceğini" düşünüyor. Benim en hoşuma giden bölüm buydu sanırım çünkü insan doğasını, hayatta kalma içgüdüsünü, ölüm karşısındaki o saf korkuyu baş karakter üzerinden çok iyi aktarıyor Hugo. Herkese (özellikle 21 .yüzyılda hala idam cezasının olması gerektiğini savunan insanlara!) bu romanı okuduktan sonra bir kez daha düşünmelerini tavsiye ederim.