Görünür ışıkta Sirius A (Alpha Canis Majoris), gece göğünün en parlak yıldızıdır. Kayıtlı tarih boyunca da yakından izlenen bir göksel işaret fişeği gibi olmuştur. Yaklaşık 8 ışık yılı uzaklıktaki bir çift yıldız sisteminin parçası olan Sirius'un, modern çağda Sirius B adlı küçük bir eşlikçi yıldıza sahip olduğu biliniyordu. Sirius B çok daha sönüktür. Üstelik göz kamaştırıcı Sirius A'ya o kadar yakın görünür ki, Alvan Clark'ın büyük ve iyi yapılmış bir optik kırılmalı teleskobu denerken yaptığı gözlem sırasında, 1862'ye kadar gerçekten seçilememişti. Ne var ki yörüngedeki X-ışını teleskopları için durum tam tersine döner. Daha küçük ama daha sıcak olan Sirius B, bu Chandra Gözlemevi X-ışını görüntüsünde ezici biçimde güçlü bir X-ışını kaynağı olarak görünür (Sirius B'den dışarı uzanıyormuş gibi görünen çizgiler, görüntüye ait yapay izlerdir). Sirius A'nın konumunda görülen daha sönük kaynak ise büyük ölçüde yıldızın morötesi ışığının X-ışını dedektörüne sızmasından kaynaklanıyor olabilir. Yüzey sıcaklığı 25.000 kelvin olan, Güneş kütlesinde ve yarıçapı Dünya'nınkinden biraz daha küçük olan Sirius B, bilinen en yakın beyaz cüce yıldızdır. Peki Sirius B'yi, Güneş Sistemi'nin en uzaktaki gaz devi gezegeni Neptün ile benzer kılan şeyin ne olduğunu tahmin edebilir misiniz? İkisi de henüz görünmüyorken, varlıkları yalnızca kütleçekimsel etkilerine bakılarak saptanmıştı... Bu yönleriyle de karanlık madde için erken örnekler sayılabilir.