Merhaba
Bence burada kişinin doğumdan itibaren mi, yoksa yetişkin olduktan sonra mı yalnız kaldığı oldukça önemlidir. Bir çocuk hiçbir insanla iletişim kurmadan büyürse dil gelişimi, duygularını düzenleme, bağ kurma ve başkalarının niyetini anlama gibi beceriler ciddi biçimde zarar görür. Zira bunlar yalnızca doğuştan gelmez, insanlarla kurulan ilişki içerisinde gelişir. Yetişkinlikte başlayan uzun süreli izolasyon ise yalnızlık hissi, kaygı, depresyon, uyku bozuklukları ve düşüncelerin giderek içe kapanması gibi sonuçlar doğurabilir. Çok ağır ve uzun izolasyonda zaman algısında bozulma, dikkat sorunları ve kimi zaman olmayan sesler veya görüntüler algılama dahi görülebilir. Lakin isteyerek bir süre yalnız kalmakla, insan temasından bütünüyle mahrum bırakılmak aynı şey değildir. İnsan yalnız yaşayabilir fakat başka insanların varlığını hiç hissetmeden sağlıklı kalması oldukça zordur. Keza biz yalnızca başkalarıyla konuşmayı değil, bir ölçüde kendimizi tanımayı da başkaları üzerinden öğreniyoruz. Saygılarımla.