Öncelikle baştan başlarsak,
Görüntü ters oluşması: Burası biyolojiden çok fiziktir. Mercek yapımız ışığı kırarken görüntüyü ters ve küçültülmüş olarak yansıtır. Bu ortaokuldan bildiğimiz ince kenarlı mercek prensibindendir.[1]
Oksipital Lob: Beyinin görüntüyü düzeltirken çevirmekten çok veri işleme gibi işliyor olay.
Beyin retinadaki görüntüyü bir fotoğraf kağıdı gibi değil, milyonlarca nörondan gelen bir veri akışı olarak alıyor. Oksipital lobun bu veriyi düz olarak işlemesi ise beynin evrimsel süreçte dünyayı anlamlandırma biçimidir aslında.[2] Beynimiz veriyi dokunma ve denge duyularıyla eşleştirir. Örneğin yerçekiminin aşağı olduğunu bildiğinden görseldeki aşağıyı fiziksel dünyadaki aşağı ile kodlar. Hatta 1890'larda George Stratton tarafından yapılan bir deneyde, dünyayı ters gösteren gözlükler takan deneklerin beyinlerinin birkaç gün içinde bu duruma uyum sağladığı ve görüntüyü tekrar düz algılamaya başladığı gözlemlenmiştir. Gözlükler çıkarıldığında ise dünya bir süreliğine tekrar ters algılanmıştır.[3]
Kaynaklar
- Fizikolog. Ince_Kalın_Kenarlı_Mercekler. Alındığı Tarih: 18 Nisan 2026. Alındığı Yer: fizikolog | Arşiv Bağlantısı
- C. Kalaycıoğlu. (1998). Görsel Sistemde Paralel İşlem. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Mecmuası. doi: 10.1501/Tipfak_0000000543. | Arşiv Bağlantısı
- E. Giora, et al. (2020). Roberto Ardigò As A Forerunner Of George M. Stratton's Experiments On Inverted Vision. History of psychology. doi: 10.1037/hop0000126. | Arşiv Bağlantısı