Yıldız patlamalarının morfolojik farklılıkları, patlayan yıldızın ölmeden önceki açısal momentumu, manyetik alan yapısı ve çevresindeki yıldızlararası ortamın (ISM) yoğunluk gradyanı ile doğrudan ilişkilidir. Kum saati formundaki (bipolar) yapılar, genellikle merkezdeki yıldızın yüksek hızda dönmesi veya bir eş yıldıza sahip olması sonucu oluşan "ekvatoral disk" tarafından yönlendirilir. Patlama anında dışarı savrulan madde, bu yoğun disk düzlemini aşamaz ve en az dirençle karşılaştığı kutuplara doğru yüksek hızla püskürür; bu durum hidrodinamik bir odaklanma yaratarak simetrik loblar oluşturur.
Düzensiz bir "toz bulutu" (bulutsu) formu ise genellikle izotropik bir patlamanın, yani enerjinin her yöne nispeten eşit dağıldığı bir sürecin ürünüdür. Eğer patlayan yıldız izole bir devse ve çevresinde simetriyi bozacak yoğun bir gaz diski veya güçlü bir manyetik yönlendirme yoksa, şok dalgaları küresel bir genişleme sergiler. Ancak bu dalgalar, çevrelerindeki homojen olmayan toz ve gaz bulutlarına çarptıkça kırılır, yavaşlar ve kaotik, asimetrik bir görünüm kazanır. Özetle; kum saati formu içsel bir düzenleme ve kısıtlamanın, toz bulutu görünümü ise dışsal engellerin ve serbest genleşmenin bir sonucudur.