meteorlar hareket edecek gücü dışarıdan sürekli bir itici kuvvet aldıkları için değil, Güneş Sistemi’nin oluşumu sırasında kazandıkları ilk hızdan ve uzaydaki fizik kurallarından dolayı sürdürürler. Yaklaşık 4,6 milyar yıl önce Güneş Sistemi oluşurken gaz ve toz bulutları dönüyordu; bu dönme hareketi sırasında oluşan küçük kaya ve metal parçaları da hareket kazandı ve bu hareketlerini korudular. Uzay ortamında hava gibi belirgin bir sürtünme olmadığı için bir cisim hareket halindeyse, onu durduracak bir kuvvet olmadıkça hareket etmeye devam eder; bu durum Isaac Newton’un hareket yasalarıyla açıklanan eylemsizlik ilkesidir. Ayrıca Güneş’in büyük kütlesi güçlü bir çekim alanı oluşturur ve meteorlar bu çekim etkisiyle yörüngelerde hareket ederler; bir gezegenin, örneğin Dünya’nın çekim alanına girdiklerinde yönleri değişebilir ve atmosfere girerek meteor olarak gözlemlenirler. Bu bilgiler Newton’un hareket yasalarına (özellikle birinci yasa – eylemsizlik ilkesi) ve modern astronomi kaynaklarına dayanmaktadır; ayrıntılı açıklamalar için NASA’nın resmi eğitim sayfaları (NASA Solar System Exploration) ve TÜBİTAK Bilim Genç’in Güneş Sistemi ile ilgili içerikleri incelenebilir.