Merhaba
The Spear, the Scroll, and the Pebble: How the Greek City State Developed as a Male Warrior-Citizen Collective

Richard A. Billows’un kaleme aldığı ''Mızrak, Parşömen ve Çakıl Taşı: Yunan Şehir Devleti’nin Erkek Savaşçı, Vatandaş Topluluğu Olarak Nasıl Geliştiği'' adlı eseri, Yunan polisinin(şehir devleti) sadece bir siyasi kurum olarak değil, savaş, okuryazarlık ve ortak yurttaşlık kimliğinin şekillendirdiği sıkı bir şekilde örgütlenmiş bir topluluk olarak nasıl ortaya çıktığına dair ilgi çekici bir yeniden yorum sunuyor.
Bu kitapta Billows, Yunan şehir devletinin, savaşa ve siyasi hayata katılımın derin bir şekilde birbirine bağlı olduğu erkek savaşçı vatandaş fikri etrafında geliştiğini savunur. “Mızrak” askeri yükümlülüğü, “parşömen” okuryazarlığı ve idareyi, “çakıl taşı” ise oy kullanma uygulamalarını simgeler; bu üçlü birlikte sivil yaşamın temelini oluşturur. Bu üçlü, tezinin merkezinde yer almaktadır polis denilen şehir devleti sadece bir yer değil, askeri hizmet, siyasi katılım ve kültürel uyumu birleştiren bir sistemdi.
Kitabın en güçlü yönlerinden biri, kolektif kimliğin nasıl inşa edildiğine yaptığı vurgudur. Vatandaşlar sadece sakinler değildi; savunma ve yönetişimdeki rolleri aidiyetlerini belirleyen aktif katılımcılardı. Bu bakış açısı, yalnızca siyasi kurumları veya ekonomik faktörleri vurgulayan daha geleneksel görüşlere meydan okur ve bunun yerine polisin sosyal ve ideolojik boyutlarını öne çıkarır.
Billows ayrıca Yunan şehir devletinin gelişimini daha geniş bir tarihsel bağlamda ele alarak, savaş alanındaki değişikliklerin, özellikle de hoplit falanksının ( Antik Yunan'da MÖ 7. yüzyıldan itibaren kullanılan, Hoplit adı verilen ağır zırhlı piyadelerin, hoplon kalkanlarını birleştirerek oluşturdukları, yan yana ve art arda sık saflar halinde mızraklarla savaştıkları disiplinli bir askeri düzen ve taktikti. Genellikle sekiz sıra derinliğinde olan bu formasyon, savunma ağırlıklı ve yavaş hareket eden ancak karşı konulmaz bir itme gücüne sahip bir duvardı.) yükselişinin, daha eşitlikçi yine de dışlayıcı bir vatandaşlık biçimine nasıl katkıda bulunduğunu göstermektedir. Ancak bu “eşitlikçilik” öncelikle erkek vatandaşlar için geçerliydi; kadınlar, köleler ve vatandaş olmayanlar siyasi topluluğun dışında bırakılıyordu. Bu dışlanma kritik bir noktadır ve polis 'in birliğinin açıkça tanımlanmış sınırlara bağlı olduğunu ortaya koymaktadır.
Daha geniş bir analitik perspektiften bakıldığında, kitap siyasi sistemlerin sosyal uygulamalara ve iktidar yapılarına ne kadar derinlemesine kök saldığını gösterdiği için değerlidir. Yunan polis'i, salt kurumsal bir gelişmeden ziyade, işbirliği, çatışma ve ortak ideolojinin bir ürünü olarak ortaya çıkmaktadır.
Genel olarak, The Spear, the Scroll, and the Pebble, antik Yunan siyasi yaşamına dair anlayışımızı yeniden tanımlayan, iç görülü ve düşündürücü bir eserdir. Savaş, vatandaşlık ve sosyal örgütlenmenin kesişim noktasıyla ilgilenen okuyucular için özellikle yararlı olan kitap, tarihin en etkili siyasi biçimlerinden birinin nasıl ortaya çıktığına dair incelikli bir bakış sunmaktadır.

Bu romanın en rahatsız edici tarafı şu:
Acı artık dramatik değil, normalleşmiş. Dostoyeveski'nin suç ve ceza romanında dediği gibi ' aşağılık insan oğlu zamanla her şeye alışır.' bu roman bu sözün adeta bir tezahürü gibidir. Fugui sürekli kaybeder: para, statü, aile… ama yaşamaya devam eder. Bu kitap “mutluluk” değil, yaşamın çıplak hali ile ilgilenir. Kitaptaki karakterlerin hepsine birbirinden absürt ölümler yazılmış.

Okurken şunu fark ediyorsun: İnsan her şeye alışıyor. Ben bu kitabı okurken kendime defalarca şu soruyu sordum: “Hayatın ne kadarı senin kontrolünde?”

Bu eseri bitirdiğimde sessizce boğazıma oturmuştu. Yazar absürt melankoliyi öyle bir işlemiş ki şu ana kadar okuyup ağladığım tek romandır (özellikle çocuğun kanını şırınga ile çeke çeke , yavaş yavaş soğukça öldürüldüğü sahnede delirmiştim.)

BU ROMANDAN ANLADIKLARIM

“İnsan yaşamak için yaşar, başka hiçbir şey için değil.”
“Hayatın ne getireceğini bilmezsin, ama yine de yaşamaya devam edersin.”
“İnsan en çok sevdiklerini kaybederek büyür.”
“Acı zamanla azalmaz, sadece alışkanlığa dönüşür.”
“Zenginlik insanı güçlü yapmaz, sadece kırılganlığını geciktirir.”
“Ölmek zor değildir; zor olan yaşamaya devam etmektir.”
“Kader, insanın kaçamayacağı tek şeydir.”
“Bir insanın başına ne gelirse gelsin, sonunda yine hayatta kalır.”
“Eskiden neden yaşadığımı bilirdim, şimdi sadece yaşıyorum.”
“İnsan bazen hiçbir şeyi kalmasa bile yaşamaya devam eder.”

ROMANDAN ALINTILAR

'Ne kadar acı çekersen çek, sabah yine güneş doğuyor'
'Düşünmek yüreğimi öyle acıttı ki, ağlayamadım bile.'
'Uzun zaman önce, Xu ailesinin ataları sadece bir tavuk beslerdi. O tavuk büyüyünce kaz oldu, kaz kuzuya döndü ve o kuzu öküz oldu. Ailemiz böyle zenginleşti.Babamın sesi fısıltıya dönmüştü. Birkaç dakika sustu ve sonra tekrar devam etti: "Sıra bana geldiğinde, Xu ailesinin öküzü kuzuya döndü, sonra kuzu eridi kaza döndü. Sıra sana geldiğinde, kaz tavuğa döndü ve şimdi bir tavuğumuz bile yok.'
'Kendi kendime, babamın benden yapmamı istediği şeylerin, onun yapamadığı şeyler olduğunu düşündüm'
'Yürürken ağladım ağlarken yürüdüm'
'Erkekler açgözlü kedilere benzer!'
'Beni dövmeyeceğini biliyordum ama sözleri ölümden beterdi. Başım sanki kör bir bıçakla doğranmıştı ama hala omzumun üzerinde duruyordu.'
'İnsanların unutmaması gereken dört kural vardır: Yanlış söz söyleme, yanlış yatakta uyuma, yanlış eşikten girme, elini yanlış cebe atma.'

"Sadece bir ölü sonsuza dek on yedi yaşında kalabilir." Kizuki, Toru ve Naoko adında üç genç. Kizuki'nin intiharının Toru ve Naoko üzerindeki yıkıcı etkisi ve bu bağlamda gelişen olaylar. İntiharın yıkıcılığı, anlamsızlık ve savruluş duygularını işleyen güzel bir kitap. Okunmaya değer.🍄