Merhaba
Bazen insanın içinde tarif edemediği bir ağırlık olur. Ne tam bir acıdır ne de açık bir mutluluk eksikliği daha çok, hayatın neden bu kadar karmaşık olduğuna dair sessiz bir sorgulama. Ben bu kitabı tam da böyle bir dönemde okudum. Açıkçası büyük cevaplar bulmak için değil, sadece biraz anlaşılmak için. Felsefenin Tesellisi tam olarak bunu yaptı ve bana yalnız olmadığımı hissettirdi.
Alain de Botton bu kitapta felsefeyi akademik bir alan olmaktan çıkarıp hayatın içine yerleştiriyor. Sanki bir filozof değil de, hayatı senden biraz daha önce deneyimlemiş biri gibi konuşuyor. Kitapta farklı filozoflar üzerinden insanların en temel dertlerine dokunuyor: sevilmemek, başarısız olmak, yoksulluk, yetersizlik hissi.
Kitapta geçen ve beni etkileyen bir kaç düşünce var. “Başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğüne verdiğimiz önem, çoğu zaman gereğinden fazladır. Ki ben hayatım boyunca bu konuya hep takılı kaldım .Bu, Sokrates üzerinden anlatılırken aslında modern insanın en büyük yaralarından birine dokunuyor. Çünkü bugün de çoğumuz, başkalarının gözünde nasıl göründüğümüzü, kendimizin kim olduğundan daha fazla önemsiyoruz.
Bir başka yerde Schopenhauer üzerinden aşkın doğası anlatılırken “Aşk, sandığımız kadar masum bir duygu değildir; çoğu zaman bizi yanıltan güçlü bir arzudur.” Bu cümle o kadar doğru ve gerçek ki. Çünkü insan çoğu zaman hissettiği şeyin büyüklüğüne kapılıp onun getireceği acıyı görmezden geliyor. Kitapta Epikuros'un üzerinden verilen şu yaklaşım ise sanırım içimi en çok rahatlatanlardan biri oldu “Mutluluk, düşündüğümüz kadar ulaşılmaz değildir; çoğu zaman basit şeylerde saklıdır.”
Bu, insanın hayatı gereğinden fazla zorlaştırdığını yüzüne vuruyor aslında.
Genel olarak hissettiğim duygu şu. Hayat zor, evet. İnsan kırılıyor, yanılıyor, kaybediyor hayatı boyunca bunları o kadar çok yaşıyorum yaşadım ama bütün bunlar sadece sana özgü değil. dedim. Yüzyıllar boyunca insanlar aynı şeyleri yaşamış, aynı soruları sormuş, bazıları bu karmaşayı anlamlandırmayı başarmış.
Bu yüzden Felsefenin Tesellisi, insanın acısını tamamen geçirmiyor belki ama o acıyı anlamlı hale getiriyor. Bazen bu, iyileşmenin ilk adımı oluyor. Doğruluğu tartışılır gerçi :)) iyileşmek çoğu zaman kolay olmuyor.

Teşekkür ederim.