Merhaba
Bir kaç kere izlediğim bir film .Verdiği hissi çok mu sevdim diye soracak olsanız tuhaf ,belirsiz bir duygu ama bir o kadarda tanıdık bir duyguydu .Bu şey gibi çok yaygın bir ifade '' ruh ikizi '' eskiler buna bir elmanın iki yarısı derdi :)) böyle biri ile karşılaşıp sonra onu tanımadığınızı anladığınız o an o duygu .Your Name izlerken bende en çok kalan his, birini tanıyormuş gibi hissetmek ama aslında hiç tanımamak duygusu oldu. Makoto Shinkai bu filmde çok büyük bir hikaye anlatmıyor gibi görünse de, aslında insanın içindeki o garip boşluğu çok iyi yakalıyor. Hani bazen bir şey eksikmiş gibi hissedersin ama ne olduğunu tam bilemezsin ya, film tam olarak o hissin üzerine kurulmuş.

Mitsuha ve Taki’nin beden değiştirme meselesi başta eğlenceli ve hafif geliyor ama ilerledikçe olay çok daha duygusal bir yere evriliyor. Özellikle birbirlerini gerçekten tanımaya başladıkları anlarda, izlerken ister istemez şunu düşünüyorsun.“Gerçek hayatta da bazen insanlar birbirinin hayatına böyle dokunuyor mu?” Yani biri gelip hayatını değiştiriyor ama belki sen onun kim olduğunu bile tam bilmiyorsun.

Filmin ortasından sonra gelen o kırılma noktası ve zaman meselesinin ortaya çıkması beni gerçekten etkiledi. Çünkü orada hikaye sadece bir aşk hikayesi olmaktan çıkıyor, kaybetme ve geç kalma korkusuna dönüşüyor. Birine ulaşmaya çalışmak ama zamanın buna izin vermemesi bu duygu film boyunca çok yoğun hissettiriliyor.

Görsellik zaten başlı başına bir olay. Gökyüzü, ışıklar, şehir bazı sahnelerde durup sadece izlemek istiyorsun. Ama bence asıl güçlü tarafı, bu görselliğin duyguyla birleşmesi. Yani sadece güzel değil, aynı zamanda bir şey hissettiriyor. Bazı sahnelerde müzik girince duygunun bir anda yükseldiğini hissediyorsun. Zorla değil, doğal bir şekilde etkiliyor. Samimi olmak gerekirse film yer yer fazla dramatik, hatta biraz “tesadüflerle ilerliyor” denebilir. Ama garip bir şekilde bu rahatsız etmiyor. Çünkü film zaten gerçekçi olmaya çalışmıyor, daha çok bir his anlatıyor.

Benim için Your Name, “birini bulmak ”tan çok “birine ulaşmaya çalışmak” hakkında bir film. O arayış hali, bence filmi bu kadar akılda kalıcı yapan şey. İzledikten sonra bir süre o his geçmiyor sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyorsun ama tam çıkaramıyorsun gibi. Birini bulursun ama gerçek anlamda ona ulaşmak zor gerçek hayatta :((

Boş bir gençlik dizisi herhalde diyerek belli bir süre mesafeli kaldığım bir diziydi. Biraz manita ısrarıyla izlemiş oldum. Hemen başlarında puanımı çekinmeden verdim. Her yönden sanatsal ve dolu dolu bir dizi. Yönetmen ve yazar Sam Levinson çok kayda değer birisi gibi durmuyor filmografisiyle ama ben onu tamamen bu işçiliğiyle hatırlayacağım. Birer saat kadar uzunluklarda 8'er bölümden oluşan 2 sezon oldu şu ana kadar. Fazlaca ödül ve adaylığı var. Ayrıca 9 Emmy kazanmış. Konu aslında bir uyuşturucu bağımlısı olan nörofarklı Rue'nun gözünden aktarılıyor ama hemen herkes oldukça travmalı ve nörofarklı diyebilirim. Ailelerin ve gençlerin yaşama mücadelesini ilişkiler ekseninde anlatıyor. Aslında bu kadar sıradan şeyleri o kadar ilgi çekici şekilde anlatıyor. İşin kurgu ve analiz kısmı bir yana görsel ve müzik estetiği de muazzam. Zaten bir nörofarklılık ve öfori dizisini estetik işlememek pek mümkün olmazdı.

Öfori dediğimiz şey daha çok maddelerin tetiklediği nörotransmitter salınımının yarattığı belki manik seviyede coşku ve neşe halidir. Güzel de bir isim seçimi. Aslında isim tek başına ilgi çekiyor. Oyuncular ise kim ne derse desin gerçekten kendini gösteriyor. Zendaya benim de çok görmek istediğim bir oyuncu değil ama kadının hakkını vermek lazım. Kaliteli bir oyuncu ve role çok yakışıyor. Sadece güzel bağlantıları var. Alexa Demie ve Sydney de bildiğim kadarıyla bu diziden bir hayli ünlenen kişiler. Alexa'yı çok takip etmedim ama Sweeney de keza zeki bir kadın. Şunu hep söylerim bu pek parlak zekalı görmediğimiz kişiler buralara rastlantı eseri gelmiyor. Hepsinden bahsetmek isterdim ama hepsi de muazzam yakışmış oyuncular. İzlemek açıkçası zevk veriyor. Dizi ayrıca oldukça cüretkar bir dizi ve sanıyorum yeni sezonda daha da şiddetini artıracakmış. Özetle bu dizi Forest Gump gibi herhangi birine direkt önerebileceğim kadar güzel bir dizi.

Merhaba
Aristotles’in Retorik adlı eseri, ikna sanatını sistematik biçimde inceleyen ilk kapsamlı çalışmalardan biridir ve yalnızca hitabet tekniklerini değil, insanın düşünme, karar verme ve toplumsal ilişkiler kurma biçimlerini de analiz eder. Aristoteles bu eserinde retoriği, “her durumda mevcut olan ikna araçlarını görme yetisi” olarak tanımlar. Bu tanım, retoriği sadece güzel konuşma sanatı olmaktan çıkarır ve onu akıl yürütme ile doğrudan ilişkilendirir.

Eserde retoriğin üç temel ikna unsuru üzerinden işlediği belirtilir. Ethos (konuşmacının karakteri), Pathos (dinleyicinin duyguları) ve Logos (mantıksal argümanlar). Aristoteles’e göre etkili bir söylem, bu üç unsurun dengeli kullanımını gerektirir. Bu yaklaşım, iknanın yalnızca mantıksal doğrulara dayanmadığını, aynı zamanda güven ve duyguların da belirleyici olduğunu gösterir. Dolayısıyla retorik, insanın hem rasyonel hem de duygusal yönlerini hesaba katan bütüncül bir iletişim teorisi sunar.

Aristoteles ayrıca retoriği üç türe ayırır. Politik (deliberatif), adli (yargısal) ve törensel (epideiktik) retorik. Bu ayrım, söylemin bağlama göre nasıl şekillendiğini anlamak açısından önemlidir. Politik retorik geleceğe yönelik kararları etkilerken, adli retorik geçmişteki eylemleri yargılar; törensel retorik ise değerleri ve erdemleri öne çıkarır. Bu sınıflandırma, retoriğin yalnızca dilsel bir beceri değil, aynı zamanda toplumsal bir pratik olduğunu ortaya koyar.

Eserin en dikkat çekici yönlerinden biri, retoriği sofistlerin yaptığı gibi yalnızca bir manipülasyon aracı olarak görmemesidir. Sofistler, MÖ 5. yüzyılda Antik Yunan'da (özellikle Atina'da) para karşılığında hitabet, siyaset ve erdem dersleri veren gezgin felsefecilerdir. Bilginin göreceli (rölativist) ve şüpheci olduğunu savunan bu düşünürler, doğru bilginin mümkün olmadığını, felsefenin odağını doğadan insan ve topluma çevirerek savunmuşlardır. Aristoteles, retoriği etik bir çerçeveye yerleştirir ve onun doğruyu savunma potansiyeline sahip olduğunu vurgular. Ancak bu noktada bir gerilim de ortaya çıkar. Retorik hem hakikati savunabilir hem de yanıltıcı olabilir. Bu ikili yapı, retoriğin doğası gereği tarafsız bir araç olduğunu, değerinin kullanım biçimine bağlı olduğunu gösterir.

Eleştirel açıdan bakıldığında, Aristoteles’in retoriği sistemleştirmesi büyük bir teorik katkı olmakla birlikte, ikna sürecinde duygulara verilen önem bazı düşünürler tarafından problemli bulunmuştur. Çünkü duyguların manipülasyona açık olması, retoriğin etik sınırlarını tartışmalı hale getirir. Bununla birlikte eser, günümüzde siyaset, hukuk, medya ve iletişim alanlarında hâlâ geçerliliğini koruyan temel kavramlar sunar.

Retorik, yalnızca antik döneme ait bir hitabet kılavuzu değil, insanın nasıl ikna olduğu ve nasıl ikna ettiği üzerine derin bir analizdir. Aristoteles bu eserinde dili, düşünceyi ve toplumu birbirine bağlayan güçlü bir kuramsal çerçeve kurmuş ve retoriği felsefi bir disiplin haline getirmiştir. Aristoteles, retoriği etik bir çerçeveye yerleştirir ve onun doğruyu savunma potansiyeline sahip olduğunu vurgular. Ancak bu noktada bir gerilim de ortaya çıkabilir .Retorik hem hakikati savunabilir hem de yanıltıcı olabilir. Bu ikili yapı, retoriğin doğası gereği tarafsız bir araç olduğunu, değerinin kullanım biçimine bağlı olduğunu gösterir.

Teşekkür ederim.