Sabah gözlerinizi açıyorsunuz ve telefona uzanıyorsunuz. Henüz tam uyanmadınız ama ekran açık. Birkaç bildirim, bir kaydırma, beş dakika, on dakika. Sonra gün başlıyor ve o gün boyunca telefonunuzu kaç kez elinize aldığınızı saymıyorsunuz bile. Ortalama bir kullanıcının telefonunu günde doksandan fazla kez kontrol ettiği biliniyor. Bazıları için bu rakam çok daha yüksek.

Bu bir zayıflık değil. Bu bir tasarım. Dikkat ekonomisi kavramını ilk kez 1997'de ekonomist Michael Goldhaber sistematik olarak tanımladı. Temel fikir şuydu: bilgi bolluğu çağında kıt olan bilgi değil, dikkat. Ve kıt olan her şey gibi dikkat de bir ekonomik değer taşır. Kim insanların dikkatini toplayabilirse, o dikkat üzerinden para kazanabilir. O tarihten bu yana bu fikir, dünyanın en büyük şirketlerinin temel iş modeline dönüştü.

Bugün eğitim deyince aklımıza ne geliyor?

Sınavlar, notlar, başarı, kariyer…

Türkiye, on yıllardır "potansiyeli olan ama bir türlü o eşiği aşamayan ülke" imajıyla hem kendi içinde hem de küresel arenada tartışılan bir aktör. Boğazın serin sularından Anadolu’nun bereketli topraklarına, genç nüfustan stratejik konuma kadar her şeye sahibiz. Peki, neden kişi başına düşen milli gelirde o sihirli 20-25 bin dolar bandına bir türlü ulaşamıyoruz? Neden refah, toplumun geneline yayılmış bir standart değil de, sürekli kovalanan bir hayal olarak kalıyor?

​Bu sorunun cevabını sadece bugünün manşetlerinde aramak, buzdağının sadece görünen kısmına bakmaktır. Meseleyi; tarihsel miras, kurumsal yapı, eğitim paradigması ve küresel ekonomik sistem içindeki yerimiz üzerinden, yani gerçek anlamda "kozmopolit" bir perspektifle incelemek zorundayız.

Üç gündür alandayız. Yitirdiğimiz öğrenci ve öğretmenlerimiz için ve bundan sonra tek bir can yitirmemek adına derdimizi anlatmaya, taleplerimizi haykırmaya çalışıyoruz.

Makamı ve mevkii ne olursa olsun her kim ki tedbir adı altında sadece güvenliği kastediyor, yanılıyor.