Bilgi çağında yaşadığımız söylenir. Her şeyin erişilebilir olduğu, gerçeğe ulaşmanın hiç olmadığı kadar kolaylaştığı iddia edilir. Ancak bu iddianın arkasında görmezden gelinen temel bir gerçek vardır: Yanlış bilgi bu kadar yaygınken, doğru bilginin sesi aynı ölçüde duyulmamaktadır.

Ben kendimle kavga edip kendimi öldürüyorum. Hem de kolumu bacağımı boğazımı keserek. Sonra sırtıma yükleniyorum tabutumu, kazıyorum kendi mezarımı. Tam kendimi gömecekken bir anda işler değişmesin mi? Hayır olsun inşallah! Tabutun içindeki ben oluyorum, yani yakışıklı ve ölmüş olan. Hani Batu demişti ya: Türk sanat musikisi gibi karizman var. O adam işte canım. Ben ayağa kaldırıp gökteki beni, beni Toprağın altına gömüyorum benimle beraber. Hayır olsun inşallah! Yapma diyorum kendime, dinletemiyorum, etme diyorum, suratımın şekli değişmiyor bile. Yalnızca bir ses duyuyorum: Yıllar yılı bana Çok Çektirdin şimdi İntikam vakti. Hep ben öldüm şimdi Biraz da sen öl artık.

Elimde bir kalem, önümde bomboş bir sayfa…

Bizler öncekilerin kötü birer tekrarıyız. Bazıları kayıt altına alamasa da şöyle de bir gerçeklik var ki kendi içimin özürlü ama kendine özgün anarşistiyim ben…

Bu cümleler dilimden dökülürken, içimde bir yerlerde yıllardır bastırılmış bir isyanın kıvılcımları yanıp sönüyor, yüzüm kızarıyor, zihnim bilinmez bir diyara doğru istemsiz ve keyfi bir yolculuğa çıkıyor. Sana da tanıdık geliyor mu bu his? Hani şu, herkesin “Böyle yapmalısın, şunu dememelisin” diye üstüne geldiği anlarda içinin sıkışması, ama bir yandan da o zincirleri kırmak için delicesine bir arzu duyması? İşte ben o arzuya tutunup yaşıyorum. Gel, biraz sohbet edelim; hem seninle dertleşeyim hem de bu içimdeki anarşisti sana anlatayım.

^[1] Bir zamanlar, Herhangi bir ormanda yaşayan yaşlı bir tilki varmış. Bu tilki, her sabah tüylerini temizler, en güzel avlarını avlar ve ormanın en şık yaratığıymış gibi dolaşırmış ortalık yerde. Ancak arkadaşları bir gün, tilkinin sırtında bir yara çıktığını fark ettiklerinde, diğer orman sakinleri tuhaf bir davranış gözlemlemeye başlamışlar. Tilki, kendi sırtındaki yarayı örtmek için sürekli olarak diğer hayvanların arkasından onlara iftiralar atarak, yalanlar söylemeye başlamış. Kendi yarasını saklamak istercesine, diğerlerinin yarasızlıklarını sorguluyormuş gibi davranırmış. Hikâyenin sonunda tilki yalnız kalmış. Yarası tedavi edilmediği için yalnız ve meczup bir şekilde ölmüş.

^[1][2]Son dönemde COVID-19’a neden olan SARS-CoV-2 virüsünün yeni bir alt varyantı olan BA.3.2, bilim dünyasının dikkatini çekmeye başlamıştır. “Cicada” (ağustos böceği) olarak da adlandırılan bu varyant, aslında yeni ortaya çıkmış değildir; ilk kez 2024 yılının sonlarında tespit edilmiştir. Ancak uzun süre düşük düzeyde seyrettikten sonra son zamanlarda bazı bölgelerde artış göstermesi nedeniyle izlemeye alınmıştır .

Bu varyantın en dikkat çekici özelliği, diğer birçok COVID-19 varyantından farklı olarak uzun süre varlığını sürdürmesidir. Çoğu varyant birkaç ay içinde kaybolurken, BA.3.2 yaklaşık bir buçuk yıldır farklı ülkelerde düşük seviyelerde dolaşmaya devam etmektedir. İlk olarak Güney Afrika’da görülmüş, ardından Avrupa ve Amerika dahil birçok ülkeye yayılmıştır. Bugün itibarıyla birçok ülkede tespit edilmiş olsa da hâlâ yaygın ve baskın bir varyant değildir .