Lotus çiçeği yüzeye doğru yol alırken kökleri bataklığın içindedir. Çevresi çamurludur, su bulanıktır, ışık azdır. Bu ortamı kendisi seçmemiştir ama yine de her gün büyük bir gayretle milim milim yükselir. Çamurun içinde büyümesine rağmen üzerinde çamurun izinden eser yoktur. Lotus’un asıl etkileyici yanı kirli ortamda temiz kalması değildir, şartlar ne olursa olsun kendi yönünü değiştirmeden yukarı çıkmasıdır. Ortam seçmez, büyümesi gerektiğini bilir ve sadece büyür.

Hayatta da benzer bir durumla karşılaşırız: Zaman kısıtlıdır, çevre çoğu zaman olumsuzdur ve karşımıza sürekli kontrol edemediğimiz şeyler çıkar. Yeri gelir hiç ışık göremeyiz, her şey bulanıklaşır.

Tarihin tozlu sayfalarını araladığımızda, bozkırın ortasında yükselen bir fırtınanın sesini duyarız. Bu ses, sadece at kişnemeleri veya kılıç şakırtısı değil; bir milletin kendi adıyla tarih sahnesine ilk kez 'merhaba' deyişidir. Göktürkler, Ötüken'in kutsal topraklarından filizlenip Hazar'dan Çin Seddi'ne kadar uzanan devasa bir imparatorluğun ötesinde, Türk kültürünün ve devlet geleneğinin sarsılmaz temelidir. Demiri eritenler'in, bozkırı birleştirenlerin ve bizlere ilk yazılı belgelerimizi bırakan o kadim ruhun izini süreceğiz.

Bazı Karınca türleri, özellikle yaprak kesen karıncalar, doğada gerçek anlamda “tarım” yapan canlılar olarak kabul edilir. Bu karıncalar ağaçlardan kestikleri yaprakları doğrudan tüketmek yerine yuvalarına taşıyarak özel bir mantar türünü yetiştirmek için kullanır; yani yapraklar bir tür besin değil, üretim aracıdır. Karınca ile mantar arasındaki bu ilişki, biyolojide Simbiyoz olarak tanımlanan karşılıklı faydaya dayalı bir ortaklıktır. Karıncalar mantarı besler, temizler ve zararlı mikroorganizmalardan korurken, mantar da karıncaların temel besin kaynağını üretir. Üstelik bu sistem sadece beslenmeyle sınırlı değildir; bazı karıncalar, mantarlarını korumak için vücutlarında taşıdıkları bakteriler aracılığıyla antibiyotik benzeri maddeler üretir ve böylece “tarım alanlarını” hastalıklardan arındırır. Yer altında kurdukları çok odalı yuvalar ise mantar bahçeleri, atık alanları ve iş bölümü düzeniyle adeta küçük birer üretim tesisi gibi çalışır.

Aşk dediğin bomboş bir şey ya. Bomboş bir şey. Aklı yarımların saplantısı. Şair avuntusu ya. Dünya’nın en gereksiz şeyi. Aşk dediğin nedir biliyor musun? Aşk bir ahmaklıktır. Ahmaklar içindir. Güçlü insanlar da hiç ahmaklık yapmaz. Herkesten üstünlerdir, her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünürler, durmadan plan yapar ve hayatta kalırlar. Her şeyin kendi kontrollerinde olduğunu düşünürler. Kim bilir, belki de öyledir. Bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey var. Aşkı kontrol edemezsin. Bir gün gelir ve bütün hesaplarını alt üst eder.

Aşk hesapları alt üst eder ama hepimizin unuttuğu bir şey var, güçlü insanlar hep bir adım öndedir. Bu yüzden bir çok aşık ezilir hayatta. Çünkü zaaftır. Klasik kural, kız erkeği aldatır. Erkek acıdan öleceğini düşünür. Bunu gören kızın egosu tavan. Ama ya erkek gol atarsa? Kurtlar nasıl avlanırlar, bilir misiniz? Kurt sürüye girer, gözüne kestirdiği bir kuzuya yalandan bir pençe atar. Sonra döner kaçar. Aldığı darbenin şokuyla kuzu kurdu takip eder. Kurt inine girer. Kuzu da peşinde. İşte tam da orda bitirir işi. Peki sizce neden sürüye girdiğinde saldırmaz kurt? Çünkü çoban gelir, köpek saldırır. Kadınların aşk anlayışı da budur işte: Küçücük bir pençe. Kadınlar sadakat bekler ya, o zaman neden okulun basket takımının kaptanını istiyorsunuz? Okulun en eziğini sevin. Aldatılma. O yüzden hazırlıklı olucaz. Darbe alınca cevap vermek isterler ama golü saymıycaz, ofsayt diycez. Yediğimiz golle yıkılmayacağız.

Selamlar dostlar!