Günlük hayatın koşuşturması içinde yürürken, aniden havaya karışan bir kokuyla adını koyamadığınız bir hisse kapıldınız mı hiç? Eski bir kütüphane kokusu, yağmur sonrası toprak esintisi ya da sadece bir saniyeliğine yanınızdan geçen yabancının parfümü… O an, sadece bir şeyi "hatırlamazsınız"; beyniniz sizi milisaniyeler içinde geçmişteki çok spesifik bir güne, o günün havasına ve tam olarak ne hissettiğinize ışınlar. Biz fark etmesek de burnumuz, kafatasımızın içinde sürekli çalışan bir zaman makinesidir.

​Peki, neden diğer hiçbir duyu organımız bizi geçmişe bu kadar dikey ve duygusal bir hızla fırlatamaz? Bir resmi görmek ya da bir şarkıyı duymak anılarımızı canlandırabilirken, neden koku duyusu bizi doğrudan o anın içine hapseder? Cevap, evrimsel biyolojimizin ve nörolojik mimarimizin kusursuz bir oyununda saklı.

İnsanların anlamadığı şey şu: Bu ülkede bir şey üretmek kadar, onu ayakta tutmak da zor. Yıllarca yazıyorsunuz, düşünüyorsunuz, gündem takip ediyorsunuz, toplum meseleleri hakkında konuşuyorsunuz ama bir noktadan sonra sadece üretmek yetmiyor. Çünkü görünmeyen insan zamanla yok oluyor. Bugün herkes “iyi işler kendiliğinden fark edilir” masalını anlatıyor ama gerçek hayat böyle işlemiyor. Özellikle medya ve fikir dünyasında kendini geri çekerseniz unutuluyorsunuz.

Ben hiçbir zaman bunu romantik bir yerden değerlendirmedim. Açık konuşmak gerekirse görünürlük bir ihtiyaçtır. İnsanlar bunu kabul etmek istemiyor çünkü görünür olmayı doğrudan ego ile ilişkilendiriyorlar. Halbuki mesele çoğu zaman ego değil, etki alanını büyütme meselesidir. Eğer yıllardır toplumsal konular hakkında yazıyorsanız, insanlara bir şey anlatmaya çalışıyorsanız ve gerçekten bir karşılık oluşturduysanız elbette daha fazla insana ulaşmak istersiniz. Bunun utanılacak hiçbir tarafı yok.

Birçok insan sağlığı “hasta olmamak” olarak düşünür.

Ama aslında sağlık bundan biraz daha fazlasıdır.

Colossal Biosciences'ın yeni yapay yumurtasından canlı civcivlerin kuluçkaya yatırılmasıyla yaşamın başlangıcına adım atın.

Günümüzde "suça sürüklenen çocuk" kavramını çok sık duymaya başladık. Bunun en büyük sebeplerinden biri çocukların sevgiden ve eğitimden uzak büyümesidir. Hepimiz kabul ediyoruz ki, bir çocuğun hayatına dokunan en güzel şeylerden biri kitaplardır. Kitap okuyan çocuk insanlara karşı daha anlayışlı olur, kimsenin hakkını yememesi gerektiğini bilir. Şiddeti ve zorbalığı doğru bir davranış olarak görmez. Okudukça düşünmeyi ve empati kurmayı öğrenir.

Biz kitap okuyan çocukların olaylara daha bilinçli baktığı gerçeğini görüyoruz. Bir kitap bazen bir çocuğun hayata bakışını tamamen değiştirebilir. Okuyan çocuk başkasının yaşadığı acıyı anlamaya çalışır. Bu yüzden insanlara zarar vermekten kaçınır. Sorunlarını konuşarak çözmeye çalışır, çevresine karşı daha saygılı davranır. Kitaplar sadece bilgi vermez aynı zamanda insanın karakterini de güzelleştirir.