Uzun yıllar boyunca tıp dünyasında şu kabul vardı: “Kalp hücreleri doğduktan sonra bir daha bölünmez.”Yani kalp hasar görürse, o bölge kalıcı olarak kaybedilir deniyordu. Fakat 2009 yılında yapılan bir çalışma bu düşünceyi tamamen yıkmasa da önemli bir düzeltme yaptı: Kalp çok az da olsa kendini yenileyebiliyor. Peki bunu nasıl anladılar? İşin ilginç tarafı: Cevap nükleer bomba testlerinden geldi.

Atom Bombası Kalbi Nasıl Anlattı? 1950–1963 yılları arasında yapılan atmosferik nükleer testler, havadaki karbon-14 (C-14) miktarını aniden artırdı. Buna bilimde “bomb pulse” denir. Karbon-14 normalde de vardır; kozmik ışınlar üretir.Ama bomba testleriyle atmosferdeki seviyesi neredeyse iki katına çıktı. Şimdi kritik nokta: İnsan DNA’sı yapılırken karbon kullanır. Hücre ne zaman oluşursa, o dönemin atmosferindeki karbon oranı DNA’ya “kilitlenir”. Yani hücrenin DNA’sı, oluştuğu yılın kimyasal imzasını taşır.

Son yıllarda internetin en tartışmalı “gerçeklik” iddialarından biri, psikedelik deneyimlerle optik bir fenomeni birleştiren bir anlatı etrafında şekillendi: DMT etkisi altındayken kırmızı lazerin oluşturduğu desenlere bakıldığında, yüzeyde ‘çalışan bir kodun’ görünür hale geldiği iddiası.

Bu fikri ortaya atan isim, çevrimiçi ortamda Dan Go Thoughts olarak da bilinen Danny Goler. Goler’in anlatımına göre, yaklaşık 3 yıl önce başlayan bu merak, önce yakın çevresinde yapılan denemelerle ilerledi; ardından topluluk büyüdükçe “deneyenlerin sayısı yüzlerden binlere çıktı” iddiasıyla birlikte, hikâye viral hale geldi. Bu anlatıda en vurucu nokta şudur: Goler, bunun “kişiye özel bir halüsinasyon” gibi değil, “orada duran” ve “herkesin aynı şeyi gördüğü” bir fenomen gibi deneyimlendiğini özellikle vurgular. 

“Kimyayı alın, enerji ekleyin, hayat elde edin.” Bu cümle ilk duyulduğunda fazla basitleştirici görünebilir. Çünkü hayatı, birkaç kimyasal reaksiyonun yan ürünü gibi sunar. Oysa burada indirgeme değil, bir çerçeve vardır. Soru şu: Hayat doğa yasalarından bağımsız bir istisna mı, yoksa belirli koşullarda ortaya çıkan kaçınılmaz bir organizasyon biçimi mi?

Ben ikinci ihtimali daha tutarlı buluyorum. Modern fizik ve biyoloji bize şunu söyler: Hayat, denge halindeki bir sistemin ürünü değildir. Aksine, denge dışı koşullarda, sürekli enerji akışı altında bulunan kimyasal sistemlerin ortaya çıkardığı bir düzendir. Termodinamiğin klasik yorumunda entropi artışı düzensizlikle eşleştirilir. Fakat bu yorum eksiktir, açık sistemlerde enerji akışı varsa yerel düzen artışı mümkündür. Yani evrenin genel entropisi artarken, belirli bölgelerde karmaşıklık yoğunlaşabilir. Yaşam tam olarak böyle bir yoğunlaşmadır. Erken Dünya koşullarına baktığımızda tablo nettir, yoğun jeotermal aktivite, yıldırımlar, ultraviyole radyasyon, kimyasal açıdan zengin okyanuslar. Bu ortamda gerçekleşen reaksiyonlar rastgele değil, enerji gradyanları tarafından yönlendirilen süreçlerdir. 1953’te Stanley Miller ve Harold Urey tarafından yapılan Miller-Urey experiment, basit gaz karışımlarına enerji verildiğinde amino asitlerin oluşabildiğini gösterdi. Bu deney hayatı üretmedi lakin hayatın yapı taşlarının fiziksel süreçlerle ortaya çıkabileceğini kanıtladı.

Bilgiler son olarak 10 Şubat 2026 tarihinde güncellenmiştir.

Yayınlandığı Kanal: Star TV