Öncelikle bu konularda kafam son derece karmaşık 8. sınıfın sonuna kadar sürekli olarak Müslüman bir ailede olmak beni aşırı İslamcı biri olmaya itmişti ama sonrasında şöyle bir durum gerçekleşti. İçinde bulunduğum ortam beni fazla baskıladığı için lisede aile ısrarına rağmen Anadolu lisesine gittim ve burdaki ortamda farklı dinlere inanan insanlarla karşılaştım. Bu durum ilerlemeye devam ettikçe içinde bulunduğum ortamdaki ideoloji benim kafamda soru işaretleri oluşturmaya başladı bu soru işaretlerine kendimce cevap vermeye çalıştığım bir yazı olmasını istiyorum aslında.

Aklıma ilk gelen soru bu olmuştu çünkü islam hakkında çok şey bildiğimi zannediyordum ama hiçbirini aslında bilmediğimi farkettim. İlerleyen dönemde bu konudaki soru işaretlerim arttı kimi zaman aşırı Müslümanlık krizleri geçirdim kimi zaman içimden bile olsa bu konuda kendime kızdım ama bu süreçte birçok arkadaşım yanımda oldu ve destekledi. Sonrasında şu kanıya vardım ve İslamı araştırmaya başladım. Mekkeli müşrikler atalarının dinine inanıyordu, bende hakkında hiçbirşey bilmediğim bir dine ailem istediği için inanıyorum. "Bir dakika, benim dinimi ailem mi seçiyor? neden?" aklıma gelen ilk şey buydu ve o an kendime geldim iyice araştırmaya başladım ve kuranı bir süre Türkçe okudum. Medeni hukuk ve kadın hakları konusundaki tutumu, ceza hukuku konusundaki yöntemleri ve gibileri sebebiyle şunu farkettim ki böyle birşey inanılabilir değil. insan hakları perspektifinden hayatımı yönlendirmeyi tercih ettim ama bu beni şu çıkmaza soktu.

Kısa bir not: Gluonlar serbest parçacık olarak gözlemlenmediği için teorik olarak kütlesini SM'ye göre 0 kabul edeceğim onun harici varsayımsal parçacıklardan bahsetmeyeceğim (gravition gibi) Gluonlar çok basitçe açıklamak gerekirse hadronların içinde bulunduğundan en azından şuan ki bilgimizle bunları "doğrudan" inceleyemedik ama dolaylı etkisini görmek bir çok yerde mümkündür. Bunun en temel sebebi de QCD (kuantum kromodinamiği)'de bahsi geçen color confinement yüzündendir. Bunu da çok basitçe açıklamak gerekirse, renk yükü taşıyan parçacıklar tek başına var olamaz (bu basitçe bir tanımdır, daha doğrusu durumsal (örneğin asimptotik olarak serbest olmayan durumlarda veya daha doğru ifadeyle Asimptotik durum olarak doğrudan tek başına gözlemlenmez) inceleyebileceğimiz elde tutulur bir olgu olmaz ama bu başka bir videonun konusu, Gluonlar da teoride kütlesiz olmalarına rağmen renk yükü taşır bu sebeple de hadronların içinde bulunur. QCD'de Pertürbatif olgulardan bahsedebiliriz (bu color confinementin Pertürbasyon teorisine bağlı olduğu anlamına gelmez, bu kavramsal olarak konuşursak landau pole ile alakalı olduğunu görmek mümkün olsa da landau pole QED (kuantum elektrodinamiği) temelinde şekillenir burda ki asıl kavram Asymptotic freedomdur. AS basitçe, bazı gauge teorilerinin (basitçe lie gruplarını da kapsayan değişmeyen bir alanın ifadesidir burada lie gruplarının abel olup olmamasına değinmiyorum) bir niteliğidir ve beta fonksiyonu ile ilişkilendirilir. Ama her şeyden bahsetmek konuyu bayağı uzatacağından bunları es geçiyorum. Neden bu kadar fazla kavramsal şeylere girdin diye soracak olanlar varsa da basitleştirme uğruna yanlış veya çok eksik bir anlatı taşımak istemem, kavramları aklınızda tutmanıza en azından gerek yok çünkü higgs alanını basitçe açıklamaya /kaynak göstermeye çalışacağım.

Öncelikle parçacıkların kütle kazanması higgs alanı sayesinde olur, özetle bu alanla etkileşime girenler kütle kazanırken girmeyenler kütlesiz parçacık yani foton/gluon(?) oluyor.

Büyük bir sofranın ardından buzdolabının kapağını açtığınızda tanıdık bir duygu gelir:

“Bu hâlâ yenir mi?”

Selamlar meslektaşlarım ve dijital pazarlamanın heyecan verici dünyasına gönül vermiş tüm dostlar. Ben Ahmet Abiç. Bugün Evrim Ağacı'nda, hepimizi bir araya getiren ortak tutkumuz, yani SEO üzerine samimi bir içerik yazmak için klavyenin başındayım. Amacım, kimin daha iyi olduğunu ilan eden, değişmez bir sıralama sunmak değil. Aksine, bu yazıyı, sektörümüzün gelişimine omuz vermiş, kendi yolunu çizmiş, değerli bilgi ve tecrübeleriyle hepimize ilham olan isimleri onurlandırmak ve bu vesileyle sektörümüzün mevcut durumunu ve geleceğini masaya yatırmak için bir fırsat olarak görüyorum. Bu liste, benim penceremden, bir meslektaşınızın gözünden bir saygı duruşu niteliğindedir.

"En iyi" kavramının ne kadar göreceli olduğunun farkındayım. Bir uzman için en iyi olmak, devasa bir e-ticaret sitesinin milyonlarca sayfasını hatasız yönetmek olabilirken, bir diğeri için en iyi olmak, sıfırdan bir markayı teorik bilgisiyle arama motorlarının felsefesini çözerek zirveye taşımaktır. Bu listede yer alan her bir ismin kendine has bir uzmanlık alanı, farklı bir başarı hikayesi ve sektöre kattığı özgün bir değer var.

Soğuk bir akşamüstüydü. Rüzgâr, sokağın köşesinden dönüp kapı aralıklarına doluyor; taş duvarların içinden bile geçip insanın içine yerleşiyordu. O gün, kimse kimseye “iyi misin?” diye sormamıştı. Bahçenin kıyısında, yaprakların altından bir çıtırtı geldi. Küçük bir kirpi çıkageldi. Üstündeki dikenler ıslaktan koyulaşmış, karnı yere yakın; sanki dünyayı taşıyormuş gibi ağır ağır yürüyordu. Bir süre durdu, etrafı kokladı. Sonra bir köşeye kıvrıldı; kendini küçücük bir top yaptı. Üşüyordu. Az sonra bir kirpi daha geldi. O da aynı telaşsızlıkla, aynı yorgunlukla… Sanki yol boyunca herkes ona “fazla yaklaşma” demiş gibiydi. İlk kirpiyi görünce bir an durdu. İkisinin arasında sessiz bir mesafe vardı; ne çok uzak ne çok yakın. Soğuk ikisine de aynı şekilde dokunuyordu ama birbirlerine dokunmak… o başka bir şeydi. İkinci kirpi, yavaşça yaklaştı. Yaklaştıkça hava sanki biraz daha az acıtmaya başladı. Neredeyse iyi gibi… Neredeyse. Tam sıcaklığı bulacaklarken dikenler birbirine değdi. İncecik bir irkiliş… Sonra geri çekildiler. Biraz daha uzak: Soğuk geri geldi. Biraz daha yakın: Dikenler battı. İkisinin de gözlerinde aynı kararsızlık vardı; “burada kalırsam acır” ile “buradan gidersem donarım” arasında gidip gelen, adı konmamış bir hüzün. Derken anladılar: Mesele birbirlerini istememek değildi. Mesele, istemenin yetmemesiydi. Sıcaklık için yaklaşmak gerekiyordu, ama yaklaşınca can yanıyordu. Ve belki de yaşam, tam da bu ayarı bulmaya çalışmaktı.

“Kirpi ikilemi”, Arthur Schopenhauer’un insan ilişkilerindeki temel gerilimi anlatmak için kullandığı meşhur bir metafordur. Schopenhauer’un Parerga und Paralipomena’da aktardığı bu kısa anlatıda kirpiler, soğuktan korunmak için birbirlerine yaklaşmak zorundadır; fakat yaklaştıkça dikenleri batar ve acı verir. Uzaklaşınca acı azalır, bu kez soğuk geri döner. Bu nedenle kirpiler, ne tam birleşme ne de tam kopuş olacak şekilde “orta” bir mesafeyi ya da daha doğru ifadeyle, sürekli yeniden ayarlanan bir dengeyi ararlar. Metaforun felsefi gücü, insanın hem toplumsal bir varlık oluşunu hem de başkalarıyla temasın kaçınılmaz çatışma potansiyelini aynı anda görünür kılmasındadır.