Bazı Karınca türleri, özellikle yaprak kesen karıncalar, doğada gerçek anlamda “tarım” yapan canlılar olarak kabul edilir. Bu karıncalar ağaçlardan kestikleri yaprakları doğrudan tüketmek yerine yuvalarına taşıyarak özel bir mantar türünü yetiştirmek için kullanır; yani yapraklar bir tür besin değil, üretim aracıdır. Karınca ile mantar arasındaki bu ilişki, biyolojide Simbiyoz olarak tanımlanan karşılıklı faydaya dayalı bir ortaklıktır. Karıncalar mantarı besler, temizler ve zararlı mikroorganizmalardan korurken, mantar da karıncaların temel besin kaynağını üretir. Üstelik bu sistem sadece beslenmeyle sınırlı değildir; bazı karıncalar, mantarlarını korumak için vücutlarında taşıdıkları bakteriler aracılığıyla antibiyotik benzeri maddeler üretir ve böylece “tarım alanlarını” hastalıklardan arındırır. Yer altında kurdukları çok odalı yuvalar ise mantar bahçeleri, atık alanları ve iş bölümü düzeniyle adeta küçük birer üretim tesisi gibi çalışır.