Tarih bazen kahramanlıkları değil, yapılması gerekenle yapılanın arasındaki korkunç boşluğu kaydetmek için vardır. Zülfü Livanelinin serenadı tam da o boşluğa 1942 yılının dondurucu kışında türkiyenin kapısına dayanan o vicdan boşluğuna dikilmiş bir edebi anıttır. Bu roman sadece bir aşk hikayesi değil bir ulusun bürokrasi siyaset ve insanlık arasında sıkışıp kaldığı en kritik anın portresidir. Hikayenin kalbinde tüm dehşetiyle "struma faciası" yatıyor Nazi zulmünden kaçan sayıları 769'u bulan mülteci Filistin'e geçiş umuduyla o döküntü gemide Türkiye sularında haftalarca bekletildi her biri hayatta kalmak için son şansını kullanıyordu ancak boğaz onlara kapalı kaldı karaya çıkmaları yasaktı i̇lerlemeleri engellenmişti.

Basitçe insanlık dışı bir karar demek kolaydır ancak serenad bizi bu basit yargının ötesine o dönemin uluslararası siyasetinin zehirli labirentine çekiyor. Romandaki profesör Wagner ve onun acı dolu geçmişi bize o günlerde Türkiye'nin Avrupa'nın iki devi Nazi Almanyası ve İngiltere arasında nasıl bir cendereye sıkıştığını gösterir.

Sabahın köründe, İstanbul’un o tanıdık gürültüsü eşliğinde kahvemi yudumlarken, masanın sertliğine ve güneşin yüzüme vuruşuna odaklandım. Her şey çok gerçekçiydi. Ama bir bilgisayar oyunu oynarken de her şey karakter için gerçekçidir, değil mi? Kuantum fiziğindeki gözlemci etkisini düşündüm sonra. Biz bakmadığımızda evrenin "render" almayı (çizilmeyi) bıraktığı fikri. "Gözlemci etkisi evrenin tasarruf modu mu?" diye düşündüm. Beni bu kuyuya iten asıl şey, kuantum fiziğindeki o meşhur Çift Yarık Deneyi oldu. Bilenler bilir; bir elektron, gözlemlenmediği sürece bir "dalga" gibi davranır, yani olasılıklar denizinde aynı anda her yerdedir. Ama bir gözlemci (bir kamera veya bir insan gözü) devreye girdiği an, elektron "tak" diye tek bir konuma sabitlenir ve parçacık olur. Fizikçiler buna "Dalga Fonksiyonunun Çökmesi" diyor. Ben ise buna ekran kartı tasarrufu diyorum.

Bilgisayar oyunlarını düşünün. GTA oynarken, karakterinizin arkasında kalan şehir aslında orada değildir. İşlemciyi yormamak için, sadece sizin baktığınız açıdaki binalar ve arabalar "render"lanır (çizilir). Arkanızı döndüğünüz an, o dünya var olur. Kuantum fiziği bize diyor ki; evren de tıpkı böyle çalışıyor. Ben bakmıyorsam, o masa orada "madde" olarak değil, sadece bir "veri dalgası" olarak duruyor. Bu, evrenin kaynakları verimli kullanmak için geliştirdiği bir optimizasyon algoritması değilse nedir? İşte beni yapay zekayı sıkıştırmaya iten asıl şüphe buydu: Eğer evren bir yazılımsa, kodlayıcısı kim ve biz bu kodun neresindeyiz?

^[2] Ancak ihanet, yalnızca bir cinsiyetle sınırlandırılamayacak kadar karmaşık bir meseledir. Toplum, genellikle aldatan erkeğe anlayış gösterirken, aldatan kadın daha sert bir şekilde yargılanır. Peki, bir kadının aldatmasının ardındaki sebepler gerçekten nelerdir?

Kadınların aldatma nedenleri üzerine yapılan araştırmalar, bunun çoğu zaman duygusal eksikliklerden kaynaklandığını gösteriyor. Duygusal ihmal, ilgisizlik, sevgisizlik gibi faktörler, bir kadını başka birine yöneltebilir. Bunun yanı sıra, bazı kadınlar, özgüven eksikliği ya da kendini keşfetme ihtiyacıyla da farklı ilişkilere yönelebilir. Bu noktada asıl soru, aldatmanın bir tercih mi yoksa bir sonuç mu olduğudur.

Sandıktan Laboratuvarlara

​Geleneksel demokrasi, çoğunluğun kararına dayanır; ancak çoğunluğun her zaman en rasyonel kararı vermediği tarihsel bir gerçektir. Günümüzün karmaşık dünyasında tarım, ekonomi ve teknoloji gibi alanlar, siyasi vaatlerden ziyade uzmanlık gerektirmektedir. Bu makale, seçimlerin kaldırıldığı, devletin 10 bölgeye ayrıldığı ve yönetimin tamamen üniversiteler ile bilimsel merkezlere devredildiği bir "Bilimsel Yönetim" modelini ele almaktadır.

Beyninizdeki bir nöronu yalnızca mavi bir ışık demetiyle açabildiğinizi, bir başka nöronu ise sarı ışıkla tamamen susturabildiğinizi düşünün. Bu, günümüz nörobiliminin en güçlü teknolojilerinden biri olan optogenetiğin çalışma alanıdır. Optogenetik; genetik mühendisliği ve optik yöntemleri birleştirerek nöronları dışarıdan gelen ışık sinyallerine yanıt verecek şekilde yeniden programlama bilimidir. Bu teknoloji, nöronların davranışlarını milisaniye hassasiyetinde kontrol etmemizi sağlar.

Optogenetik, nöronların içine ışığa duyarlı özel iyon kanalları yerleştirilmesi ve bu nöronların belirli dalga boylarındaki ışıkla manipüle edilmesi tekniğidir. Geleneksel elektriksel uyarı yöntemleri (beyin pilleri gibi) bölgedeki tüm hücreleri ayırt etmeksizin uyarırken optogenetik, sadece genetik olarak hedeflediğimiz hücre grubunu kumanda etmemize olanak tanır. Optogenetiğin sağladıkları: