Atatürk ile Osmanlı mirası etrafında dönen tartışmalar toplumun nabzını tutan, geniş kitleleri içine çeken ve giderek daha hararetli bir hâl alan bir zemine dönüşmüş durumda. İnsanlar merak ediyor, sorguluyor, zaman zaman kafası karışıyor ve cevap arıyor. Tam da bu noktada akla şu soru geliyor: Bu kadar yoğun bir tartışma varken, kendisini “tarihçi” olarak tanımlayan akademik çevreler neden bu alanın dışında kalmayı tercih ediyor?

Bugün sahaya baktığımızda, tartışmayı canlı tutanların çoğu popüler tarihçiler ve bağımsız araştırmacılar. Onlar daha görünür, daha cesur ve daha doğrudan konuşuyorlar. Halkın aklındaki sorulara temas ediyor, karmaşık meseleleri sadeleştirerek anlatıyor ve tartışmanın tam ortasında yer alıyorlar. Peki aynı şeyi yapma sorumluluğu aslında daha fazla olan, “tarihçi” sıfatını taşıyan akademisyenler neden bu kadar geri planda kalıyor?

Hayatım boyunca yaptığım şeyler, yapamadığım şeyler ve yanlış eylemlerden dolayı hep bir bahane arayışı içinde bulunup kendimden, ruhumun derinliğindeki fısıltılı bağırış seslerinden kaçıp durdum. Bu durum benim kendime olan yalın ve dürüst düşüncelerimin üstünü sisli bir pus ile örttü. Hayatımda hiç "ben" olamadım; kararlarımın, düşüncelerimin ve eylemlerimin sebebi bir başkalarıydı hep. Bu durum beni genç yaşıma rağmen etkiledi. Bir insanın kendine karşı hissettiği gerçek huzur kendini bulmasıdır. Eylemlerinin ve pişmanlıklarının sebebinin kendisi olduğunu kabul etmesidir. Bir insan huzuru ancak kendisinde bulur. İnsan hatalarıyla var olur hatalarını kabul etmemiş kişi var olmamış kişidir. Hayatta yaptığın hataları başkalarına atfetmek hayatın kontrolünün o insanlarda olduğunu itiraf etmektir.

Hepimiz okulda iki nokta arası en kısa yolun bir doğru olduğunu öğrenmişizdir. Aslında evrenin kendisi bu kuralı esnetiyorsa? Gelin, kağıt gibi dümdüz sandığımız uzayın, aslında nasıl çarşaf gibi eğilip büküldüğüne bakalım.

Einstein'in Genel Görelelik ile bize öğrettiği şudur: Uzay ve zaman birbirinden ayrı şeyler değil, aslında birbirine geçmiş dört boyutlu bir dokudur. Bir trambolin hayal edin. Trambolinin ortasına bir gülle koyarsanız, trambolin aşağı doğru çöker. İşte bu çökmeye kütle çekimi denir.

Ağustos böceği ile karıncanın hikayesini bilirsiniz…

Yaz boyunca şarkı söyleyen, eğlenen, sorumsuz bir ağustos böceği ve onun karşısında, durmadan çalışan, biriktiren, geleceği düşünen karınca…. Kış gelir, yaz boyu çalışan ve gıda stoklayan karınca kazanır, şarkı söyleyip dans eden ağustos böceği kapı kapı dolaşsa da yiyecek bulamaz ve açlıktan ölür.

Mikroskop ve İmparatorluk: Hirohito’nun Deniz Biyolojisi ile Savaş Suçları Arasındaki Sessiz Dünyası

​Giriş: İki Kimlikli Bir Monark