kaos teorisi basıbos bir karmasa degildir; aslında kuralları olan bir sistemin ufacık bir degisiklige asırı sekilde tepki vermesidir. kuralları vardır ancak baslangıca o kadar hassastır ki, sonucu önceden kestirmek mümkün degildir. kaosun öngörülemez olan yapısı ise tamamen rastgele degil, mandelbrot kümesi ile somutlasan bir geometrik disiplindir. bu kümede en basit matematiksel ifadelerin bile sonsuz bir derinligi üretebilecegini kanıtlar ve görsel haritasını sunar; ve bunu sadece kagıt üzerinde degil, doganın sahip oldugu kısıtlı imkanları en iyi, en yüksek verime sahip kullanma stratejisi olarak da görürüz. agacın gökyüzüne dallanması, damar aglarımızın her hücreye ulasması hep aynı “basit olanı tekrar ederek karmasayı yönetme ilkesi”nin bir sonucudur. bunu da örneklersek; bir galaksinin dizilimi olsun, gen dizilimi olsun, karmasık kurallara ihtiyacımız olmadıgını gösterir. dogru bir temel kural ve tekrarlama, kaosun kalbini sonsuz bir cesitlilige iter.

Bir an için evrenin zannettiğimizden ya da bize anlatılandan çok daha farklı bir yapısı olduğunu düşünelim… Bildiğimiz tüm anlatılanların eksik olduğunu… Aynı zamanda evrenin kendisinin de bilinç taşıyan bir bütün olduğunu hayal edin misal…

Gözle görebildiğimiz evren belki de bilmediğimiz bir bedenin yapı taşları, zaman ise o bedenin bilinci gibi… Zira; Kosmotelyum Teorisi ama özellikle de 3.0 ve akabinde kaleme aldığım diğer denemelerimin ana fikri hep evrenin bilinçli olduğu varsayımı üzerinden şekillendi…

“Tarih, sessiz kalmış kadınların mürekkebiyle yazılmamış bir kitaptır.”

Bir sabah uyandığınızı düşünün.

Size de ateşin sıcaklığı ayrı çıtırtısı ayrı huzur veriyor mu?

Ateşin yanına oturup kor alevlerde kendimle yüzleştiğim çok zamanlarım var benim. Elbette bazen öylesine ısınmışımdır elbette bazen rüyalara da dalmışımdır ancak en çok yeni kararlar aldığım anları hatırlıyorum. Beynimi de benliğimi de resetlediğim anları… Alevin koru ile birlikte kül olup giden öfkemi, hayal kırıklıklarımı, kötü anılarımı… Bazen aşklarımı, bazen yok oluşlarımı… Ve fakat her halükarda o kırmızıya çalan turuncunun benliğime yaydığı ısı ile güvende kayboluşlarımı…

Kimilerinin “Üçüncü Dünya Savaşı” olarak nitelendirdiği; ABD ve İsrail’in İran topraklarına yönelik ortak saldırılarıyla başlayan, İran’ın ise İsrail içindeki füze atışları, Körfez’deki Amerikan üsleri ve müttefik bölgeleri hedef alan hamleleriyle karşılık verdiği bu tırmanış üzerine birkaç satır yazma ihtiyacı duydum.

Bu satırlar bir taraf tutma refleksi değil; içimdeki ahlaki gerilimin, çelişkilerimin ve gelecek kaygımın kaydıdır. Çünkü mesele yalnızca askeri hareketlilik değil; güç, petrol, inanç, özgürlük ve insan hayatının aynı denklemde sıkışıp kalmasıdır.