Felsefe tarihi boyunca insanoğlu, evrenin sessizliğine karşı bir anlam arayışı içinde olmuştur. Bu arayışın en keskin duraklarından biri olan Nihilizm, evrenin özünde hiçbir anlam, amaç veya değer barındırmadığını savunur. Ancak Albert Camus, bu noktada durmak yerine nihilizmi bir basamak olarak kullanır ve Absürdizm (Uyumsuzluk) felsefesini inşa eder. Camus’ye göre evren anlamsızdır; fakat bu anlamsızlık bir keder kaynağı değil, tam tersine bireysel bir özgürlüğün ve huzurun anahtarıdır.

Meursault: Nihilizmin Donuk Aynası

Günümüzde evrenin genişlediği o kadar popüler bir konu haline geldi ki, neredeyse herkes evrenin genişlediğini biliyor. Gündelik yaşantımızdan sahip olduğumuz bilgiye göre ilk akla gelen çıkarım, eğer bir şey genişliyorsa bir şekle sahip olmalıdır çıkarımıdır. Bir balonun şişmesi ya da bir kekin fırında kabarması, genişleyen evreni ifade ederken sıkça kullandığımız betimlemelerdir. Fakat aynı zamanda, genişleyen evreni anlamamızın biraz önüne geçtiklerini söyleyebiliriz. Bazı şeyleri görsel olarak düşünmek, onları matematiksel olarak anlamaktan çok daha zordur. Evren de bunlardan biridir.

Evrenin geometrisini belirleyen şey, evrendeki madde yoğunluğudur. Yani evrendeki toplam madde miktarını değiştirebilseydiniz, evrenin geometrisi de değişecekti. Bunu anlamak, genel göreliliğin basit tanımını anlamakta yatar: Madde, uzay-zamana nasıl büküleceğini söyler; uzay-zaman da maddeye nasıl hareket edeceğini... Yani eğer madde miktarı çok fazla olursa, uzay bundan ciddi ölçüde etkilenecektir. Dolayısıyla evrenin geometrisi, doğrudan yoğunluğuna bağlıdır.

Nötron yıldızı, büyük kütleli yıldızların yakacak daha fazla yakıtının kalmadığı evreye gelip süpernova patlaması gerçekleştirmesi sonucunda geriye kalan yıldız artığıdır. Kütlesi 10 ile 29 Güneş kütlesi arasındaki yıldızların çekirdeklerinin çökmesi sonucunda ortaya çıkarlar.

Nötron yıldızları, evrende bilinen ve gözlemlenebilmiş en yoğun yıldızlardır. Yoğunluklarının çok fazla olması sebebiyle aşırı sıkışıktırlar (kompakttırlar), bu nedenle boyutları da oldukça küçüktür. Tipik bir nötron yıldızının boyutu 10 kilometreler ile ifade edilirken kütleleri ise 1.4 ile 2.16 Güneş kütlesi arasındadır.

Tercih edilmeyenin gücü yoktur...

Uzun yıllar boyunca tıp dünyasında şu kabul vardı: “Kalp hücreleri doğduktan sonra bir daha bölünmez.”Yani kalp hasar görürse, o bölge kalıcı olarak kaybedilir deniyordu. Fakat 2009 yılında yapılan bir çalışma bu düşünceyi tamamen yıkmasa da önemli bir düzeltme yaptı: Kalp çok az da olsa kendini yenileyebiliyor. Peki bunu nasıl anladılar? İşin ilginç tarafı: Cevap nükleer bomba testlerinden geldi.

Atom Bombası Kalbi Nasıl Anlattı? 1950–1963 yılları arasında yapılan atmosferik nükleer testler, havadaki karbon-14 (C-14) miktarını aniden artırdı. Buna bilimde “bomb pulse” denir. Karbon-14 normalde de vardır; kozmik ışınlar üretir.Ama bomba testleriyle atmosferdeki seviyesi neredeyse iki katına çıktı. Şimdi kritik nokta: İnsan DNA’sı yapılırken karbon kullanır. Hücre ne zaman oluşursa, o dönemin atmosferindeki karbon oranı DNA’ya “kilitlenir”. Yani hücrenin DNA’sı, oluştuğu yılın kimyasal imzasını taşır.