Gods of Egypt (2016) - MÖ 3200

Antik Mısır’da kaos tanrısı Set, kardeşi Osiris’i öldürüp tahtı ele geçirir. Gökyüzü tanrısı Horus güçsüz bırakılır ve sevdiği kadını kurtarmak isteyen insan Bek ile iş birliği yapar. İkili, Set’i durdurup düzeni yeniden sağlamak için tehlikeli bir yolculuğa çıkar.

II. Mehmed Döneminin Âşıkpaşazade’nin Tarih Anlatısına Etkisi Üzerine

Aşıkpaşazade, Menakıb u Tevarih-i Al-i Osman eserini yazmaya iten dönemin padişahı olan II. Mehmed’in dönemine baktığımız zaman reformlar veya daha Türkçeye uygun adıyla yenilikler aklımıza gelmektedir. II. Mehmed İstanbul’un fethetmesiyle birlikte kendisi Roma İmparatorluğunun yöneticiliğini de benimsemiştir. Nitekim, II. Mehmed kendisine ‘Kayser-i Rum’ dediği de bilinenler arasındadır. Buna bakarak bile II. Mehmed döneminin devlette yönetimsel manada köklü değişikliklerin ve mutlakiyetçi imparatorluklaşmanın miladı gözüyle de bakabilmemizi sağlamaktadır. Bunun kanıtı olarak, özellikle Osmanlı Bey’in döneminde bile varlığını gözlemlediğimiz; Çandarlı, Mihail Oğulları, Evrenos Oğulları, Turhanbey Oğulları ve Âşıkpaşazadelerin olduğu köklü ailelerin yönetimdeki gücünü sınırlandırmak amacıyla ilk önce sadrazamları farklı ailelerden aldığını savunanlar mevcuttur. Ayrıca bunu savunanlara göre yönetimdeki aileler bu yüzden dolayı II. Mehmed’e karşı tavırlar aldığı görüşüne sahip çıkmaktadırlar. Bunun akabindeyse zamanla bu ailelerin yönetimsel ve hukuki değişiklikler bu ailelerin çok zayıflamasına neden olmuştur.^[1]

^[1] Simsiyah bir tablonun orta yerinde görmüştüm onu. Karanlık, ağır ve metalik bir şekilde tekrar eden, akılda kalıcı bir melodik veya ritmik müzik cümlesi gibi inliyordu evin içinde. Duvarlar gri siyah bir sisle kaplı, sanki terk edilmiş bir mezarlığın nemi sızmıştı tüm şehrdeki o eve benzeyen evlerin betonlarına. Kadın, aynanın karşısında duruyor. Gözleri mat ve kurak, dudakları kurumuş ve kan rengi. Helanın kapısı aralık; içeriden gelen ıslak, boğuk bir tıslamalı ejderha kükremesi…

Seslerin Gizli Geometrisi: Neden Bazı Diller Ruhumuza Dokunurken Diğerleri Gürültü Gibi Gelir?

​Geçtiğimiz günlerde yakın bir arkadaşımla diller üzerine derin bir sohbete daldık. Ona son zamanlarda Norveççe öğrenmeye başladığımı ve bu dilin melodisinin beni ne kadar büyülediğini anlattım. Benim kulaklarımda Norveççe, fiyortların üzerinden süzülen dingin bir rüzgar gibi ahenkli ve ritmik tınlıyordu. Ancak arkadaşımın tepkisi tam tersi oldu: "Norveççe mi? Çok karışık, anlaşılması zor ve kulağa çok yabancı geliyor!" dedi. O ise Fransızca’nın o meşhur "aşk dili" imajına hayrandı. Bense Fransızca'yı her duyduğumda, kelimelerin fazla zorlama, biraz kasıntı ve gereksiz bir çaba içinde olduğunu hissediyorum.

Söze başlamadan evvel çok üzgün olduğumu belirtmeliyim. Belki de çocukluğumdan beri önce ekranlarda izleyerek başladığım, daha sonra kitaplarını okuduğum, nihayetinde yüz yüze tanışma fırsatı da bulduğum çok kıymetli bir tarihçiydi; onun kaybı "tanıdık" birisinin, aileden birisinin kaybı gibi üzülmeme neden oldu. Bunun en başat sebebi hocaya karşı duyduğum derin sevgidir. Dil bilmez, metot bilmez şaklabanlara; ideoloji ve siyaset ile Orta Çağ patronaj ilişkisinin kıramamış çağ dışı araştırmacı müsveddelerine lafını hiç esirgemeden konuşurdu. Bu, zamanında genç bir tarihçi adayını iken bana hep cesaret ve özgüven verirdi. "Demek ki doğru bildiğini bu şekilde savunmak gerekiyor." diye notumu almıştım.

Hocayı çoğu insan popüler yanı ile, yani televizyon programlarından tanıdı diyebiliriz. Önceleri "Tarihin Arka Odası", "Teke Tek" gibi programlara katılırken, daha sonra Fatih Altaylı'nın şahsi gayretiyle "Teke Tek Bilim" programında, özellikle Celal Şengör hocanın da konuk olduğu bölümlerle tanınırlığı zirveye ulaştı. Devamında konuşmacı olarak çağrıldığı programlar, kitap fuarlarındaki imza söyleşileri derken tüm ülkeyi baştan sonra gezip; tarih, edebiyat, kültür, hayat dersleri vermeye gayret etti.