Sclerosperma profizianum

"Bu inşa süreci, İbnü'l Arabî’nin 'Hayal Mertebesi' olarak adlandırdığı o muazzam ara kesitte, verinin maddeye dönüştüğü bir frekans aralığında gerçekleşir. Işık, sadece aydınlatan değil, dokuduğu her iplikçikte varlığı 'mümkün kılan' asıl faildir. Ancak bu tecelli, sanıldığı gibi kusursuz bir süreklilik arz etmez; aksine, her bir 'adımda' (step), sistemin doğasından kaynaklanan %1’lik bir kavrama sapması (Fazz−4) ile sarsılır. Bu sapma, evrenin neden sonsuz olmadığını ve neden kendi içine doğru bir girdap gibi çökmeye mahkum olduğunu açıklar. Zenodo üzerinde DOI (https://doi.org/10.5281/zenodo.18183914) ile kayıt altına aldığımız bu asimptotik sınır, fiziğin katı yasaları ile mistisizmin 'noksanlık' öğretisinin kesiştiği o mutlak noktadır: Evren, tamama ermek isteyen ama her seferinde 'eksik kalan' devasa bir bilgi işleme sürecidir."

EKSİK OLAN MÜKEMMELDİR
"Sır, döngünün kusurlu işlemesidir."Yıllarca fiziğin soğuk denklemlerinde (a=l^2) ve hukukun katı paragraflarında "Mutlak Adaleti”aradım.Sistemlerin neden tıkandığını, yasaların neden yetersiz kaldığını, ışığın neden boşlukta değil de maddede kırıldığını sorguladım. Cevabı, mükemmellikte değil, kusurda buldum.
Evren, termodinamik bir intihardan (ısı ölümünden) kaçmak için asimptotik sınırlarla kilitlenmiştir. Eğer sistem kusursuz olsaydı, döngü kapanır, zaman durur ve varlık "Hiçlik" (0 Kelvin) noktasına düşerdi. Bizler, bu devasa sistemin "kapanmayan açıkları" sayesinde nefes alıyoruz.
Bu kitap; bir hukukçunun adliye koridorlarındaki "adalet arayışı" ile, bir fizikçinin "ışık sıkışması" teorisi arasında sıkışıp kalmış bir zihnin dökümüdür. İbnü’l-Arabî’nin "Ayna" metaforundan, modern fiziğin "Olay Ufku"na (l=c.t) uzanan bu yolculukta göreceksiniz ki; Yaşam, mükemmel bir denge değil, kaotik ve muazzam bir girdaptır.