Uzay cisimleri “sürekli bir itici güçle” değil, temel olarak kütleçekim ve hareketin korunumu sayesinde hareket eder. Isaac Newton’un ortaya koyduğu evrensel kütleçekim yasasına göre kütlesi olan her cisim birbirini çeker; gezegenler de yıldızların kütleçekimine kapılır. Ancak aynı zamanda bir başlangıç hızları vardır. İşte yörünge dediğimiz şey, bu iki etkinin dengelenmesidir: Cisim ileri doğru gitmek ister (eylemsizlik), fakat kütleçekim onu merkeze doğru çeker. Sonuçta ortaya düşmeden sürekli “yanından geçerek düşme” durumu çıkar; yani yörünge aslında sürekli bir düşüştür. Daha derin açıklamada ise Albert Einstein’ın Genel Görelilik Teorisi devreye girer: Buna göre kütle ve enerji uzay-zamanı büker, gezegenler de bu bükülmüş uzay-zamanda en doğal yolu izler. Özetle uzay cisimlerini hareket ettiren gizemli bir enerji değil; başlangıç hareketleri ve kütleçekimin oluşturduğu denge durumudur.